انجمن های ادبی شناسنامه دار می‌شوند --------- فراخوان بزرگ جشنواره شعر شاهنامه منتشر شد---------- انتشار دکلمه ای از احسان افشاری ----------------- گزارش تصویری اختتامیه شعر انقلاب

در سالروز تولد احمدرضا احمدی انتشار گفتگوی قدیمی با او خالی از لطف نیست. مصاحبه ای که  سال 93 در روزنامه ایران به چاپ رسید؛

احمدرضا احمدی ده‌ها دفتر شعر منتشر کرده است، طی نزدیک به 50 سال شاعری، با ویژگی‌هایی که در شعر او سراغ داریم، شاعر آوانگارد دهه چهل و پنجاه، زبان ساده، معصومیت فضا و تصاویر در شعر و... در این فاصله چندین نمایشنامه نوشت که هیچ کدام به صحنه نیامدند، چند کتاب کودک و نوجوان نوشت که جوایزی را هم برایش به ارمغان آورد اما روح تشنه و جست‌وجوگر او را سیراب نکرد تا اینکه سال گذشته با رمان «آپارتمان، دریا» تولد دیگری داشت. رمانی سوررئال که در فضای وهم و واقعیت می‌گذرد. این رمان با استقبال روبه‌رو شد و در فاصله‌ای کوتاه به چاپ سوم رسید، طوری که احمدرضا احمدی را هم غافلگیر کرد و او را ترغیب کرد رمان دوم خود را بنویسد: «مسافرخانه، بندر، بارانداز» که نشر ثالث ماه گذشته به بازار فرستاد و در همان هفته‌های اول و دوم فروشی فوق‌العاده داشت و همین بهانه یک گفت‌وگو با او را در خانه‌اش رقم زد.

 

 

 علت استقبال از رمان‌های شما را می‌توان این‌گونه تحلیل کرد که شما در شعر به تکرار رسیدید؟ اما در رمان کاری نو عرضه کردید. فضای کار شما بدیع است. سوژه تکراری نیست، حتی در بین رمان‌های امروز، کاری متفاوت است. همین عامل موفقیت رمان‌های شماست؟ شما در رمان‌نویسی امروز پیشتازید. همان گونه که در شعر دهه 40 آوانگارد بودید.

 

البته در مورد شعر، که می‌گویید به تکرار رسیده‌ام، من هیچ دفاعی ندارم. شاید درست باشد. ولی این کتاب شعرم که منتشر می‌شود، به حساب خودم شاید یک تحولی در آن باشد. واقعیت این است که هر هنرمندی در تمام طول عمر، خودش را تکرار می‌کند. به قول سزان که گفت من در تمام عمر یک سیب را کشیدم. به آثار شاعران قدیمی ما هم که نگاه کنید می‌بینید همه رباعیات خیام، یک رباعی است و یک حرف را تکرار می‌کند. شاید منتقدان هم راست می‌گویند که به تکرار رسیده‌ام. نمی‌دانم. به نظر خودم به یک جایی رسیدم که در اول دفتر در دست چاپ نوشتم: شاید این آخرین کتاب شعری است که چاپ می‌کنم، واقعیت هم همین است. البته من از این دید این را نوشتم که وضعیت جسمی‌ام مناسب نیست، نه به خاطر تکراری بودن شعرم. بیماری‌هایی دارم که معلوم نیست فردا از رختخواب بلند شوم. آن چیزی هم که وادارم کرده این قدر کار کنم، خود این بیماری‌ها بود. یعنی یک دفعه فهمیدم زندگی جدی‌تر از این حرف‌هاست. دو، سه سیلی حسابی از روزگار خوردم. در جریان جراحی چشم به دلیل غفلت پزشک دردسرها کشیدم که نزدیک بود کور شوم. در جوانی دچار سکته شدم و... در مجموع از عمر و زندگی‌ام راضی‌ام. با تمام این بیماری‌ها و گرفتاری‌ها کار کرده‌ام و همچنان کار می‌کنم. آرزو دارم 84 سال عمر کنم و 12 تا رمان بنویسم.

 

 

 درست است که این روزها بیشتر وقت و انرژی‌ شما صرف نوشتن رمان می‌شود؟

بله، نوشتن رمان کار جالبی است. به این می‌ماند که یک ماشین حفاری در حین کار با مانعی مثلاً تخته سنگ بزرگی برخورد کند، چند روز باید در این اندیشه باشید که راه حلی پیدا کنید تا کار ادامه پیدا کند. اما نوشتن شعر این مشکل را ندارد. در یک نشست نوشتن یک شعر را تمام می‌کنید. ولی در نوشتن رمان جلو می‌روید، اما ناگهان در جایی متوقف می‌شوید و کار پیش نمی‌رود. اگر بخواهید بنشینید دوباره بنویسید کار تصنعی درمی‌آید. دروغ درمی‌آید و خواننده می‌فهمد که دارید سر و ته کار را هم می‌آورید و احساس می‌کند که نویسنده سرش کلاه گذاشته است. در همین رمان «آپارتمان، دریا» دو، سه جا به بن بست خوردم. ولی کمی صبوری و با فاصله انداختن... مسیر تازه‌ای باز شد و کار ادامه پیدا کرد. در این رمان جدید هم می‌دانم چه باید بکنم. این را هم بگویم زمانی که می‌نویسم، نمی‌دانم آخر رمان چه خواهد شد و سرنوشت شخصیت‌ها چگونه رقم می‌خورد و کار در چه وضعیتی تمام می‌شود. پایان‌بندی هیچ یک از رمان‌هایم را نمی‌دانم چگونه خواهد بود. در عمل چگونگی‌اش را پیدا می‌کنم.

 

 

 هیچ‌یک  از نویسندگانی که امروز رمان می‌نویسند وارد این فضا که شما می‌نویسید، نشدند. هم به‌لحاظ سوژه داستان، هم به لحاظ زبان و شیوه روایت پردازی. شاید همین مؤلفه‌ها عامل موفقیت رمان‌های شما شده است. چون برای خوانندگان به‌دلیل متفاوت بودن جذاب است.

 

من حتی در تعریف کردن لطیفه هم موضوع را کش نمی‌دهم. در شوخی‌ها هم حوصله ندارم کش‌اش بدهم. می‌خواهم سریع ماجرا تمام شود. مردم حوصله ندارند، یک چیز دیگر هم برای شما اعتراف کنم: هیچ‌کدام از این سه، چهار کتابی که در می‌آید، از دویست صفحه بیشتر نمی‌شود.

 

البته وقتی رمان من منتشر شد، یک آقایی اعتراض کرد که چرا در این سن شروع کردی به نوشتن رمان. من هم گفتم: نمی‌دانستم برای نوشتن رمان از شما هم باید اجازه می‌گرفتم. برخی هم می‌گفتند این رمان نیست و شعر است، یکی هم گفت من شعر احمدرضا احمدی را بر رمان هایش ترجیح می‌دهم. من از اول آدمی نبودم که بنشینم، حتی آن موقع که بیماری و گرفتاری به سراغم آمده بود. در حوزه ادبیات کودکان هم که کار می‌کردم کارم با آثار بقیه نویسندگان فرق دارد؛ یعنی تخیل خودم بود، کار خودم بوده، از تقلید و رونویسی آثار دیگران نفرت دارم. از اینکه آثارم شباهت به آثار دیگران داشته باشد، گریزانم. آل احمد کار مهمی که کرد در مدیر مدرسه، ادبیات داستانی ما را از سیطره بوف کور صادق هدایت خارج کرد.

 

یعنی آمد در یک وادی دیگر قلم زد. بعد از آن حدود بیست الی سی سال، رمان فارسی زیر سیطره «ملکوت» بهرام صادقی بود. من کوشش کردم، فضایی دیگر در ادبیات داستانی ترسیم کنم، حالا چقدر موفق شدم، قضاوتش با خوانندگان است.

 

 

 خانم نفیسی هم در کتاب «آن دنیای دیگر» به نقد و بررسی کتابی از ناباکوف می‌پردازد به نام «حرف بزن حافظه». یا مارسل پروست هم در رمان «در جست‌و‌جوی زمان از دست رفته» همه گذشته را براساس حافظه روی کاغذ می‌آورد. شما در رمان از شاعران سوررئالیست فرانسوی نام می‌برید. آیا هیچ از نزدیک با آنها ملاقات داشتید؟ خاطراتی از آنها دارید؟

 

نه. نه. ماجراهای فرانسه و حضور شاعران سوررئالیست فرانسوی در رمان هم، همه براساس تخیل است. من تنها شاعر فرانسوی که دیدم که اتفاقاً سوررئالیست هم نبود، ایوبون فوا بود که رویایی و دوستانش او را به انتشارات روزن دعوت کرده بودند. ما یک شب او را ملاقات کردیم و بعد نادرپور و رویایی شعرهایش را ترجمه کردند که من در جنگ روزن چاپ کردم. بعد در این کتاب شعر فرانسه که سپانلو مترجم و گردآورنده اش بود. از ایوبون فوا شعرهای زیادی آورده است.

ولی شاعر سوررئالیست نبود. من دورا دور شاعران سوررئالیست را می‌شناسم. پاریسی که من در رمان ساختم، یک مقدارش براساس تخیل است، مثلاً در همین آخرین رمان «آیا با فقر می‌توان پاریس را دوست داشت؟» خیلی ازاسامی میدان‌ها و خیابان‌ها را از خانمی که در آن جا سال‌ها زندگی کرده، پرسیدم که یک وقت غلط نباشد. البته اگر غلط هم بوده باشد مهم نیست، چون تمامش تخیل است.

 

 

 اگر بخواهید فضای جامعه ادبی امروز را با فضای فرهنگی و ادبی دوران جوانی خودتان مقایسه کنید...

فرق چندانی نکرده است. آدم‌ها که عوض نمی‌شوند. آدم‌ها همان آدم‌ها‌یند، رفتارها هم همان رفتارهاست. همسن و سال‌های من آن زمان تحویلم که نگرفتند هیچ، قدیمی‌‌ها هم فحش می‌دادند. استقبالی که در این سال‌ها از کتاب‌های شعرم شده، از طرف جوان‌ها بود، به‌دلیل اینکه آنها دنبال چیزی می‌گشتند که نو باشد، متفاوت باشد. البته از آن طرف هم کار آدم‌سخت می‌شود. همین که منتقدان و اهل قلم پشت سرم می‌گویند، کارهای احمدرضا تکراری است، شاید هم راست بگویند. هیچ دفاعی در برابر این داوری ندارم. علتش این است که باید تحولی در درون آدم اتفاق بیفتد، بعد زندگی ‌ات عوض شود که نمی‌شود. بنده اگر پول کلانی داشتم شاید جهان را طور دیگری می‌دیدم. البته پول زیاد هم آدم را تنبل می‌کند و آدم دچار رخوت می‌شود. بعضی‌ها دچار نخوت می‌شوند، اسم نمی‌برم. آدمی بود که هیچ‌کاری نکرده بود اما همیشه ادعا داشت.

 

 

 می‌خواهید بگویید، نخستین پله‌های ترقی را فروغ جلوی پای شما گذاشت. محافل ادبی و روشنفکری ما اجازه مطرح شدن شما را نمی‌داد؟

نخیر، نمی‌دانم. تداوم، جانزدن، پشتکار، سالم بودن، این‌ها عوامل پیشرفت من بودند؛ اگر پیشرفتی داشته‌ام. چاه‌های زیادی سر راه هنرمندان و اهل قلم هست، که باید مواظب بود در این چاه‌ها نیفتید، در ایران نیمی از وجودت باید صرف این شود که خراب نشوید. من طوفان‌های زیادی را از سر گذراندم، خیلی‌ها هم در این طوفان‌ها رفتند و گم شدند. یکی دیگر از عوامل ماندگاری هنرمند این است که خودش را دست کم نگیرد. خودخواهی،  همه چیز را از بالا نگاه کردن، غرور و خودپسندی هم خطرش در حد مواد مخدر است، بعد هم خیال کنید، به قله رسیده‌اید. آدم هیچ وقت به قله نمی‌رسد.

 

 

 شما که الان اهل هیچ مجلس و محفلی نیستید، آیا قبل از انقلاب هم همین طور بودید؟ یعنی به کافه نادری و کافه فیروز و... نمی‌رفتید؟

می‌رفتم اما قضایای بعد از کافه را دنبال نمی‌کردم، همان موقع به عشق مادرم بودکه دنبال چیزی نمی‌رفتم. بعد از انقلاب هم به عشق زن و بچه‌ام بود، از هر چیزی که مرا از شعر و ادبیات دور کند پرهیز می‌کردم. کار هنری کار تفننی نیست، کار حرفه‌ای است مثل همه کارها. اگر حرفه‌ای در هنر رفتار کنید به جایی می‌رسید اما اگر غیر این باشد غرق می‌شوید و از هنر دور.

 

 

 فکر می‌کنید منتقدان ما از قافله عقب مانده‌اند یا هنرمندان از زمان خودشان جلوترند؟چون شما هم بابت نخستین دفترهای شعر بد و بیراه شنیدید. حالا می‌گویید با سهراب هم این معامله را کردند.

فکر نکنید، آن‌ها این آثار را نمی‌فهمند، می‌فهمند اما حسادت و کینه نمی‌گذارد محال است که این آثار را نفهمند. به همین خاطر خود شاعر یا نویسنده باید خیلی استوار و ثابت‌قدم باشد نباید جا بخورد و به این نوع اظهارنظرها توجه کند. نه ستایش و نه انتقاد نباید روی فعالیت‌هایش تأثیر بگذارد.

 

 

 نسل جدیدی از مترجمان شروع به کار کردند که در بین آنها تعدادی مترجمان خوب هستند.

یک زمانی سه تا مترجم داشتیم. الان نگاه کنید، چقدر مترجم هست، چقدر دارند کار می‌کنند. در بین همین مترجمان، مترجمان زبده‌ای هم پیدا می‌شوند. نگران نباشید. شما ترجمه‌های اول امثال سید حسینی را نگاه کنید، اینها هم راه می‌افتند. خدا کند راه را ادامه بدهند. وسط کار ترجمه را رها نکنند، تداوم در جامعه ما نیست، در هر کاری. شما در غرب می‌بینید، پشت هر چیز و هرجریانی صدسال، دویست سال سابقه وجود دارد؛ تنها چیزی که در این کشور تداوم داشته روزنامه اطلاعات است که هشتاد ساله است.

 

البته کیهان هم هست.

بله، کیهان هم از سال‌های دور تا امروز تداوم داشته و دارد. این دو تا روزنامه هستند که 80-70 سال سابقه دارند.

 

 

شما با گروه‌های متعددی از هنرمندان در تعامل و دوستی هستید. هنرمندان موسیقی، نقاشان، فیلمسازان و... این تنوع دوستان ناشی از علاقه شما به همه هنرهاست؟

اتفاقاً بیشترین رفقای من در بین نقاشان بودند. یعنی بهمن محصص، سهراب سپهری و... دلیلش را هم نمی‌دانم، البته در بین شعرا هم رفقای زیادی دارم و داشتم. من با هیچ کدام‌شان بد نبودم. همیشه هم احترام آن‌ها را داشتم. شما دیدید که من هم با شاملو رفیق بودم، هم با نادرپور، که این دو با هم دشمن بودند. هم با سهراب سپهری رفیق بودم هم با رؤیایی که دو مسیر جداگانه را در شعر دنبال می‌کردند. با همه شاعران نسل قبل رابطه خوبی داشتم، علت‌اش هم این است که خودخواهی و منم منم نداشتم. من در بین همسن و سال‌های خودم دیدم که راجع به فروغ چقدر توهین‌آمیز رفتار می‌کردند. من هیچ‌وقت این رفتارها را نداشتم. نمی‌گویم سعه صدر داشتم، اصولاً اهل دعوا و جنجال‌های ادبی نبودم. آن‌ها هر کدام یک کاری کردند. هر کسی در زمینه کار خودش زحمت کشیده است.

جالب است که پنج شش شاعر در آن زمان بودند که هیچ‌کدام کارشان شبیه هم نبود، یعنی ابتهاج هیچ شباهتی به شاملو نداشت رؤیایی هم شباهت به هیچ‌کس ندارد. اخوان مثل بقیه شعر نمی‌گفت. الان اشکال کار در این است که شما اسامی و امضای افراد را از پای شعرها بردارید، فکر می‌کنید همه این شعرها را یک نفر گفته است.

 

 

در عرصه شعر و هنر، هرکسی یک مخاطب فرضی در ذهن خودش دارد. یکی برای عشق اول خودش می‌نویسد، یکی برای عشق – مثل شاملو- می‌نویسد. شما برای چه کسی شعر می‌نویسید، در جوانی عاشق شده‌اید؟

زیاد عاشق شدم. آن کتاب «دفترهای کاهی» هست دیگر. اسم هم آوردم ولی الآن شعری دارم که می‌گویم دیگر «تویی» وجود ندارد. من عاشق شده بودم دیگر.

کسی بوده که چهل سال پیش عاشقش بودم، تازه دو سه سال است که می‌آید توی خوابم... این شعرها خیلی‌اش راجع به اوست. شعرهای من دو تا محرک داشت و به من در سرودن شعر انگیزه می‌داد، هنوز هم می‌دهد. یکی مرگ است و یکی عشق. اگر این انگیزه‌ها نباشد. آدم نمی‌تواند شعر بگوید.

 

 

 فکر می‌کنید به آنچه در ادبیات می‌خواستید، رسیده‌اید؟ یعنی بهترین کارهایت را نوشته‌ای و عرضه کرده‌ای؟

نمی‌دانم، هنوز جا دارم. شاید باز یک کار دیگر بکنم که شما تعجب کنید و همه را غافلگیر کنم. خودم هم تعجب می‌کنم مثلاً آخرین رمانی که دستم هست رمان «تفاهم» نمی‌خواهم در این رمان کار عجیب و غریبی بکنم به دلیل اینکه نمی‌خواهم خواننده را رم بدهم. می‌گذارد کنار، حوصله ندارد که تو پیچیده بنویسی و خواننده تلاش کند تا آن را کشف کند. یا پیدا کند زمان چه جوری است، کجا شکسته شده، اصلاً از این اداها را دوست ندارم. می‌دانم کی‌ها این کارها را می‌کنند در ادبیات جهانی ولی من نمی‌کنم. به دلیل اینکه آن را توهین به ذهن و شعور خواننده می‌دانم، اگر بخواهم گیجش کنم، چرا باید نشانی غلط به خواننده بدهیم؟

 

 

  شما اهل مطالعه تئوری داستان و شعر و نقد گویا نیستید؟

من از تئوری بدم می‌آید. با تئوری هیچ کار نمی‌شود کرد. درباره شیوه‌ها و شگردهای داستان نویسی حتی یک کتاب نخواندم. کتاب‌هایی که منتشر می‌شوند چگونه بنویسیم و شیوه‌های داستان نویسی و... هیچ‌وقت نرفتم سراغ‌شان؛ نوشتن که تئوری ندارد.

 

 

شما اشعار شاعران روس را تعقیب می‌کردید. آثاری که از آخماتووا و دیگران ترجمه می‌شود.

من که زبان نمی‌دانم، زبان روسی نمی‌دانم. شانس آوردم که زبان نمی‌دانم وگرنه به من اتهام می‌زدند که شعر آن‌ها را بلند کردی. فریدون فریاد در ترجمه شعر خدمتی به جامعه فرهنگی کرد. کتاب «شعر امروز یونان» را ترجمه کرد. خیلی دلم می‌خواهد یکی هم پیدا شود که شعر پازولینی را ترجمه کند. در اینجا خدمتی که به ما شد و نمی‌توان انکار کرد، خدمتی بود که مترجمان شعر به شعر نو ایران کردند. آقای احمدپوری، فریده حسن زاده، قاسم صنعوی، سپانلو، فریدون فریاد، علی عبداللهی، فؤاد نظیری و... این‌ها خیلی به ما خدمت کردند. چشم ما را به روی شعر جهان باز کردند.

 

 28 آبان 93/ روزنامه ایران

کد خبر: 906

 

منتشرشده در گفتگو

احمدرضا احمدی دلیل ماندگاری سعدی را سادگی آثار او می‌داند و می‌گوید: رمان‌های من بیشتر از ۲۰۰ صفحه نیستند و ساده هستند. دیگر کسی وقت ندارد «جنگ‌ و صلح» بخواند.

 

این شاعر و نویسنده پیشکسوت اظهار کرد: من هر سال یک کتاب شعر چاپ کرده‌ام و یک سال بی‌کار نبوده‌ام. اهل هیچ‌چیز نیستم و از صبح که بیدار می‌شوم تا شب باید کاری انجام بدهم. در حال حاضر چهار - پنج کتاب کودکان زیر چاپ دارم و نوشتن دو سه کتاب را آغاز کرده‌ام که نیمه‌کاره هستند. همچنین یک رمان در حال نوشتن دارم که آن نیز نیمه‌کاره است. اگر امسال حالم خوش باشد تمام‌شان می‌کنم.

 

او در ادامه متذکر شد: اگر سعدی ۷۰۰ سال ماندگار شده است و مردم آثار او را می‌خوانند به دلیل سادگی آثار اوست؛ ناصرخسرو نیز شاعر بزرگی است اما مردم کتاب‌هایش را برای کتابخانه می‌خرند.

 

احمدرضا احمدی همچنین از انتشار یک مجموعه کتاب شعر جدید و عرضه آن در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران خبر داد و گفت: نام این کتاب «تابستان و غم» است که نشر چشمه آن را چاپ کرده است. این کتاب تازه‌ترین شعرهای من و نزدیک به ۴۰۰ صفحه است. این نوع شعر فرم کارهای خودم است که زبان ساده‌ای دارد.

 

سی و یکمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران با شعار «نه به کتاب نخواندن» از تاریخ ۱۲ تا ۲۲ اردیبهشت‌ماه در مصلا برگزار خواهد شد.

 

کد خبر: 884

منتشرشده در گزارش

احمدرضا احمدی در گفتگویی بیان کرد: این روزها کمی از مشکلات تنفسی و کمردرد رنج می‌برم و بیشتر وقتم را در خانه می‌گذرانم؛ با این تفاسیر در حال حاضر مشغول بازخوانی مجموعه شعر جدیدم به نام «تابستان و غم» هستم.

 

شاعر شمعدانی‌ها ادامه داد: بعد از بازخوانی اشعار، کتاب را به نشر چشمه تحویل خواهم داد تا آن‌ را برای دریافت مجوز به وزارت فرهنگ بفرستند. این کتاب مجموعه شعر مفصلی است و فکر می‌کنم در کتابی 450 صفحه‌ای منتشر شود.

 

این شاعر کرمانی با اشاره به زمان نگارش این آثار و فضای آن گفت:‌ آثار موجود در این کتاب کارهای یکی دو سال اخیر من است اما بیشتر شعرها به تابستان قبل برمی‌گردد و کارهایی است که در آن زمان نوشته‌ام؛ شاید نام کتاب هم به همین دلیل «تابستان و غم» نامگذاری شده است. سبک کارها نیز همان سبک گذشته است؛ چراکه دلیلی ندارد در این سن و سال به فکر تغییر سبک نوشته‌هایم باشم!

 

نامزد جایزه هانس کریستیان آندرسن افزود: در این مجموعه شعر به بیان دیدگاه‌ها و اتفاقات چند سال اخیر پرداخته‌ام، به همین دلیل نمی‌توان این مجموعه را در یک فضا خلاصه کرد و گفت که کارهای این کتاب بیشتر فضای عاشقانه یا اجتماعی دارند؛ بلکه می‌توان گفت که شعرهای این مجموعه بیانگر حال و احوال این روزهای من است.

 

شاعر مجموعه شعر «می‌گویند بیرون از این اتاق برف می‌بارد» به فضای این روزهای شعر خیلی امیدوار است و در این باره می‌گوید:‌ وضعیت شعر امروز با گذشته بسیار متفاوت است و امروز در شرایط بسیار بهتری نسبت به گذشته قرار داریم. به خاطر دارم که در زمان ما تنها چهار ناشر مثل امیرکبیر و نیل فعالیت می‌‌کردند اما امروز در همین تهران فقط 400، 500 ناشر فعال هستند که کارهای بسیار خوب و قابل قبولی منتشر می‌کنند.

 

احمدی ادامه داد:‌ این در شرایطی است که این چهار، پنج ناشر سالی دو یا سه عنوان کتاب شعر بیشتر منتشر نمی‌کردند اما امروز ناشران دست به انتشار کتاب شعر شاعران جوان می‌زنند و این انگیزه آنها را چند برابر می‌کند. در مجموع من به نسل جدید و پتانسیل‌های‌ آنها بسیار امیدوار هستم.

 

این شاعر کرمانی با اشاره به پتانسیل‌های نسل جوان گفت: جوانان امروز کارهایی را منتشر می‌کنند که آدم را سرذوق می‌آورد. چندی پیش به تماشای فیلم «احتمال باران اسیدی» نشستم که فیلمی فوق‌العاده بود؛ چراکه کارگردان بازی بسیار خوبی از بازیگران گرفته بود و من واقعا از دیدن این فیلم لذت بردم.

 

وی ادامه داد: همان‌طور که گفتم شرایط امروز با گذشته قابل مقایسه نیست. به‌خاطر دارم روزگاری با مسعود کیمیایی برای دیدن یک فیلم از این طرف شهر تا آن طرف شهر را با دوچرخه رکاب می‌زدیم اما امروز جوانان وقتی دو تا خیابان چپ یا راست می‌روند به یک سینما می‌رسند که از صبح تا شب درحال پخش فیلم است. از طرفی در دنیای امروز شما با صرف هزینه کمی می‌توانید تمام آثار یک فیلمساز را تهیه کنید.

 

احمدی با اشاره به مطالعات این روزهایش اظهار کرد: این روزها مطالعاتی را انجام می‌دهم اما بیشتر روز را به فیلم دیدن می‌گذرانم و تقریبا روزی دوتا فیلم تماشا می‌کنم. بیشتر فیلم‌هایی که این روزها به سراغ‌ آنها می‌روم، سینمای ایتالیاست. برای مثال در حال حاضر مشغول تماشای فیلم‌های دسیکا هستم.

 

شاعر برگزیده در پنجمین دوره جایزه شعر بیژن جلالی ادامه داد: چندی پیش نیز مجموعه فیلم‌های لوکینو ویسکونتی را گرفتم و مشغول تماشای آن بودم. من دیدن فیلم «یوزپلنگ»‌ را به همه کسانی که به دنبال یک اثر هنری فوق‌العاده هستند، پیشنهاد می‌دهم. با همه این تفاسیر در کنار فیلم و سینما، کتاب‌ سعدی همیشه در کنارم هست و هر زمان که دلم شعر می‌خواهد، گریزی به اشعارش می‌زنم.

 

نویسنده رمان «از پنجره‌ی مسافرخانه» در بخش پایانی صحبت‌هایش در توضیح وضعیت رمان جدیدش گفت: رمان جدیدم که شرح زندگی یک زن و مرد است به نیمه رسیده؛ اما متاسفانه مدتی است که به دلیل مریضی نتوانستم تکمیلش کنم. به همین دلیل امیدوارم تا با بهتر شدن حالم بتوانم این اثر را نیز تکمیل کنم و این کتاب نیز راهی بازار نشر شود.

 

کد خبر: 799

 

 منبع: ایبنا

منتشرشده در گزارش

کتابفروشی همیشه با همکاری مجله چلچراغ، جشن تولد احمدرضا احمدی را برگزار می‌کند.

 

روز پنجشنبه چهارم خرداد به بهانه زادروز احمد‌‌‌رضا احمدی، مراسمی با حضور جمعی از هنرمندان و علاقه‌مندان او در کتابفروشی همیشه و با همکاری مجله چلچراغ برگزار می‌شود و در آن برای اولین بار مستند زندگی او به نمایش درخواهد آمد.

احمد‌‌‌رضا احمدی زاده ۱۳۱۹ در کرمان، شاعر و نویسنده پیشکسوت ایرانی است. از جوایز ارزنده او می‌توان به جایزه شعر بیژن جلالی در سال ۱۳۸۵ و نامزدی دریافت جایزه هانس کریستین در سال ۱۳۸۸ اشاره کرد.

علاقه‌مندان به حضور در این رویداد می‌توانند روز پنجشنبه چهارم خرداد ساعت ۱۷:۳۰ به کتابفروشی همیشه واقع در شهرک غرب، خیابان ایران زمین، درب شرقی، واحد ۱۱۲ مراجعه کنند.

 

کد خبر: 507

منتشرشده در گزارش

احمدرضا احمدی در ساعت ۱۲ ظهر روز دوشنبه ۳۰ اردیبشهت ماه ۱۳۱۹ در کرمان متولد شد.

سال اول دبستان را در مدرسه کاویانی کرمان گذراند و در سال ۱۳۲۶ با خانواده به تهران کوچ کرد. در دبستان ادب و صفوی تهران دوران ابتدایی را به پایان برد و دورهٔ دبیرستان را در دارالفنون تهران به پایان رساند. در سال ۱۳۴۵ دورهٔ خدمت سربازی را به عنوان سپاهی دانش در روستای ماهونک کرمان آموزگاری کرد.

احمدی در سال ۱۳۴۳ به همراه نادر ابراهیمی، اسماعیل نوری علاء، مهرداد صمدی، محمدعلی سپانلو، بهرام بیضایی، اکبر رادی، جعفر کوش‌آبادی، مریم جزایری و جمیله دبیری گروه طرفه را با هدف دفاع از هنر موج نو تأسیس کرد. انتشار دو شماره از مجلهٔ طرفه و تعدادی کتاب در زمینهٔ شعر و داستان از فعالیت‌های این گروه است.

در مهر ماه سال ۱۳۴۹ در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان مشغول به کار شد. تا سال ۱۳۵۸ در سمت مدیر تولید موسیقی برای صفحه و نوار ماند و از سال ۱۳۵۸ تا زمان بازنشستگی یعنی سال ۱۳۷۳ در بخش انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به ویراستاری مشغول بود.

 

برخی از آثار تولیدی تحت سرپرستی وی به شرح زیر می‌باشد:

مجموعه صدای شاعر که معرفی شعر معاصر و شعر کلاسیک فارسی بود

مجموعه زندگی و آثار موسیقیدانان ایران و جهان

مجموعه آوازهای فولکلور ایران

مجموعهٔ کل ردیف موسیقی ایران

مجموعهٔ بازسازی تصنیف‌های کلاسیک موسیقی ایران

مجموعهٔ قصه برای کودکان

 

 

آشنایی عمیق او با شعر و ادبیات کهن ایران و شعر نیما دستمایه‌ای شد تا حرکتی کاملاً متفاوت را در شعر معاصر آغاز و پی‌ریزی کند. از بیست سالگی به طور جدی به سرودن شعر پرداخت. وی نخستین مجموعه شعرش را با عنوان طرح در سال ۱۳۴۰ منتشر کرد که توجه بسیاری از شاعران و منتقدان دهه ۴۰ را جلب کرد. وی همچنین آثاری در ادبیات کودک و نوجوان دارد. در سال ۱۳۷۸ سومین جایزه شعر خبرنگاران با مراسمی متفاوت و خصوصی در خانه احمدرضا احمدی برگزار شد. همان سال کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در مراسم بزرگداشت احمدرضا احمدی، تندیس مداد پرنده را به او اهدا کرد.

 

در سال ۱۳۸۵ احمدی به عنوان شاعر برگزیده، پنجمین دوره اهدای جایزه شعر بیژن جلالی انتخاب شد.

احمدرضا احمدی در سال ۱۳۸۸ نامزد دریافت جایزه هانس کریستین اندرسن شد.

وی بیش از 50 مجموعه شعر و بیش از 45 مجموعه شععر برای کودکان و نوجوانان دارد. علاوه بر این ها آثار صوتی، دکلمه و شعرخوانی های بسیاری را منتشر کرده است.

وی هم اکنون در 77 سالگی و در سلامت کامل به سر می‌برد.

 

کد خبر: 498

منتشرشده در گزارش

آخرین اخبار

محل تبلیغات

 

تمامی حقوق این وب سایت برای تارنا محفوظ می باشد