کانون ادبی بهمن با همکاری پایگاه خبری تارنا برگزار می‌کند: چهارشنبه های بهمن نشستی برای مرور شاعران --------- هایکو چیست؟ ----------- بازنشر یک گفتگو از نزارقبانی: انگلستان یک ساعت و نیم در تصرف من بود ----------------- گزارش تصویری اولین نشست آکادمی ترانه-آواز --------- فیلم شعرخوانی یاسر قنبرلو

نشست بررسی پیشینه ادبیات آهنگین با تکیه بر آثار و جایگاه عارف قزوینی برگزار شد.

 

نشست بررسی پیشینه ادبیات آهنگین در یکشنبه‌های شعر، در تالار جلال آل‌احمد این بنیاد و با حضور و سخنرانی ابراهیم اسماعیلی‌اراضی، شاعر و دبیر این نشست که با عنوان فرعی «میراث» برپا بود، اسماعیل امینی، شاعر و مهران مهرنیا، نواساز و موسیقیدان برگزار شد.

 

آغازگر این نشست، اسماعیلی‌اراضی بود. او کلام خود را این‌گونه آغاز کرد که عمده مباحث مربوط به عارف قزوینی در محافل مختلف تکراری هستند. وی سپس در شرح مختصری از عارف قزوینی گفت: ابوالقاسم عارف قزوینی در سال ١٢٥٩ در قزوین متولد شد. وی فرزند ملاهادی وکیل بود و در سال ١٣١٢ در ٥٣ سالگی در همدان درگذشت. محل زندگی او در دوره اوج فعالیتش در تهران بود ولی سال‌های آخر عمر خودش را در همدان گذراند.

 

شاعر مجموعه «غزل‌مزل» ادامه داد: عارف صرف و نحو عربی را در قزوین آموخت و خط شکسته و نستعلیق را به خوبی می‌نوشت. موسیقی را نزد حاج صادق خرازی فراگرفت و مدتی را به اصرار پدر پای منبر میرزا حسن واعظ به روضه‌خوانی پرداخت تا اینکه پس از مرگ پدر عمامه از سر باز و ترک روضه‌خوانی کرد.

 

او همچنین با بیان روند ادامه زندگی عارف قزوینی، تصنیف‌سرایی عارف را مرتبط با شکست وی در تجربه ازدواجش دانست و گفت: عارف بعد از بازگشت به تهران، بعد از تجربه تلخ شکست در ازدواج به دلیل داشتن صدایی خوش با شاهزادگان قاجار رابطه دوستی برقرار کرد. حتی مظفرالدین شاه از وی خواست تا در ردیف فراش خلوت‌ها قرار بگیرد که عارف آن را نپذیرفت و به قزوین بازگشت. عارف در ٢٣ سالگی که زمزمه‌های مشروطیت بلند شده بود، تصنیف‌های ملی و میهنی بیشتری سرود و نوشت.

 

این شاعر ادامه داد: عارف در سال‌های آخرین عمر خود و در مهاجرت به بروجرد و همدان، با مشکلات زیادی مواجه و در نهایت در همین مهاجرت به بیماری سختی مبتلا شد و از دنیا رفت.

 

او همچنین با بیان اینکه عارف، هم چند جمله بسیار معروف در خصوص اجتماعی که در آن زیست می‌کرد و هم درباره زندگی خودش دارد، گفت: از جمله آنها می‌توان به این جمله اشاره کرد؛ «وقتی شروع به ساختن سرود و تصنیف‌های ملی کردم، مردم خیال می‌کردند تصنیف برای ... درباری یا ببری خان، گربه شاه شهید است.» چون تا آن دوره چیزی که برای موسیقی در دربار مرسوم بوده، برای همین موضوعاتی بود که عارف به آنها اشاره کرده است. اما عارف برای اولین بار کنسرت‌های پرشوری را در تهران برگزار کرد که تأثیرات ادبی و هنری و فرهنگی و اجتماعی فراوانی در پی داشت.

 

این ترانه‌سرا در پایان سخنان خود با اشاره به گفته محققان خاطرنشان کرد: عارف ٢٥ ترانه و چند مارش ساخت و علاوه بر تصنیف‌سرایی، در انواع سبک‌ها شعر سرود.

 

اسماعیل امینی، شاعر و طنزپرداز، یکی از دو سخنران اصلی این نشست بود که با اشاره به وجود اطلاعات بسیار درباره هنرمندان و شخصیت‌های شهیر کشورمان گفت: در قبال بزرگان خود دو جور نگاه می‌توانیم داشته باشیم؛ اول اینکه به حالت مرسوم حرف‌های ایده‌آلیستی بگوییم؛ حرف‌هایی که نه اعتبار تحلیلی دارند و نه راهی را به روی کسی باز می‌کنند. دیگر اینکه از منظر خودمان نگاه کنیم که این منظر برای اهل منظر راهگشاست. بر اساس این منظر، هنرمندان بزرگ به مجادلات نظری و به تناقض‌هایی که در مباحث نظری هنر مطرح می‌شود، با رفتارشان و با آثارشان پاسخ می‌دهند.

 

او افزود: فرض کنید یکی از پرسش‌ها این باشد که یک اثر سفارشی، ارزش هنری دارد یا ندارد؟ آیا اثر هنری که تابع وقایع روز باشد و به موضوعات بپردازد، ماندگاری دارد یا ندارد؟ یا بحث‌هایی در جلسات ادبی مطرح می‌شود و برخی با قاطعیت ساده‌لوحانه طرح می‌کنند که زبان شعر باید زبان یکپارچه باشد. در حالی که همه آثار ماندگار هنرمندان بزرگ ما از همه اجزای زبانی استفاده کرده‌اند، این موضوع در باره عارف هم صدق می‌کند.

 

این شاعر ادامه داد: هنرمند بر اساس تئوری‌ها و نظریه‌های ادبی به خلق اثر نمی‌پردازد و هیچگاه هنرِ مورد پسندِ منتقد نمی‌آفریند. او اثر را برمبنای ذوق و استعداد و توانمندی خودش و در لحظه می‌آفریند و کاری ندارد به اینکه زبان اثرش پیوسته است یا ناپیوسته. آدم‌های متوسط و معمولی دربند این مسائل و نظرات هستند. از این منظر می‌توانیم درباره بزرگان خود سخن بگوییم؛ اینکه هر کدام از آنها به کدام یک از پرسش‌های ممکن از نظریه‌های ادبی و هنری پاسخ دادند و کدام معضل و تضاد را باز کردند.

 

امینی همچنین گفت: وقتی در مقام مطالعه آثار بزرگان عرصه ادبیات و هنر قرار می‌گیریم، می‌بینیم که او توانسته با اثرش جواب سئوال‌ها و اختلافات معلمان ادبی و بچه‌های محافل و نظریه‌پردازان را بدهد.

 

نویسنده کتاب «تبسم‌ دوست» در ادامه درباره وجه شاعر بودن و یا موسیقیدان بودن عارف بیان کرد: تصوری در فرهنگ ما هست که شعر، برترین هنر است؛ با اینکه خود من شاعر هستم؛ اما با این تصور مخالفم. شعر هم هنری است مانند دیگر هنرها. دیگر اینکه شعر گفتن در اساس رازآمیز است و همیشه این وهم بوده است که شعر از جای دیگری آمده است و حتی خود شاعران هم به آن دامن می‌زنند و شعر را پدیده‌ای آسمانی می‌دانند.

 

امینی افزود: اینکه شعر، الهام آسمانی است، گزاره‌ای علمی نیست که بتوان کمیت و یا کیفیت آن را سنجید؛ اما شاعر بر اساس همین اوهام، شعرسرایی را برتر از ساخت تصنیف می‌داند؛ چون شعر را آسمانی می‌خواند و تصنیف را اقدامی تحت کنترل آدمی.

 

وی ادامه داد: درباره عارف باید گفت که کار شعری او از جایی شروع می‌شود که خیلی جای مهمی نیست. تکرار حرف‌های ذهنی گذشتگان درباره یک معشوقه موهوم (که در هزار سال شعر فارسی شبیه به یکدیگر هستند) بوده که در شعر آن روزگار هم باب بوده است.

 

 

 

این شاعر با تأکید بر اینکه در آغاز، شعر همه بزرگان مانند هم هستند و در آنها سخنانی درباره معشوق تکرار می‌شود، گفت: برخی در همان وضعیت می‌مانند و تا آخر شاعری در همان محدوده می‌روند. برخی اما به سوی دیگری می‌روند که حتماً هم دلیلی بر موفق بودن نیست؛ اما شعر عارف چنانچه در ترانه و تصنیفش دیده می‌شود، در این جای دیگر رفتن، پیوستن با زندگی است. شاید زندگی سیاسی عارف پررنگ‌تر دیده می‌شود؛ اما در شعر عاشقانه‌اش به معشوقی می‌رسد که مصداق دارد. در بازگویی داستان‌های شاهنامه هم به مصادیقی همچون کلنل پسیان و حیدرخان عمواوغلی و ... و حتی به کابینه سیدضیاء می‌رسد.

 

امینی با گفتن اینکه مسیر حرکت از سوی کلیات، دنیای اساطیر و ذهنیات به سمت عینیات و مصادیق، مسیر کار همه هنرمندان و شاعران بزرگ است تا به جایی برسند که زندگی را با عینیات پیوند دهند، تأکید کرد: به همین دلیل خیلی تفاوت بین شعرها و تصنیف‌ها و موسیقی عارف وجود ندارد و همه آنها حاصل تجربه‌های او در زندگی است.

 

مهران مهرنیا، آهنگساز و موسیقیدان هم در سخنرانی خود در این نشست گفت: نمی‌شود از عارف قزوینی سخن گفت، ولی به کنش‌های اجتماعی او نپرداخت؛ زیرا وجه مهمی از حضور هنری عارف، اجتماعی بود.

 

وی ادامه داد: از نظر وجه موسیقایی عارف باید بگویم که گاهی در حق هنرمندان متقدم جفا می‌کنیم؛ با فرمول‌هایی که ساخته می‌شود، اثر را به گونه‌ای که دوست داریم، بازنویسی و اجرا می‌کنیم و حتی در برخی موارد نمی‌دانیم که چرا اینگونه می‌شود. در تصنیف‌های عارف این وضعیت مشاهده می‌شود و ما خود را بیشتر از عارف محق می‌دانیم تا آثار او را آن‌طور که دوست داریم بنویسیم و اجرا کنیم. علاوه بر اینکه کپی‌رایت را رعایت نکرده‌ایم، معلوم نیست با چه زیبایی‌شناسی این تغییرات را اعمال می‌کنیم.

 

این مدرس تار و سه‌تار و تاریخ موسیقی افزود: یک تقابل بین شعر و موسیقی وجود دارد؛ مبنی بر اینکه در ابتدا کدام خلق می‌شوند که در نهایت یک تصنیف نوشته شود. یک نظریه هست که شعر باید اصل قرار بگیرد و درست اجرا شود و یک نظریه دیگر هم می‌گوید که ملودی اولویت دارد و در تصنیف، ملودی، اصل است.

 

او در بخش دیگری از سخنانش در بیان وجوه شخصیتی عارف در برهه‌های زمانی مختلف گفت: عارف در دوره‌ بسیار مهمی رشد هنری خود را شروع کرد؛ در آستانه مشروطه و سال‌های بعد از مشروطیت. تحولات تاریخی و اجتماعی در ایران در آن دوره با سرعت و ریتم بسیار بالایی رخ می‌داد و همزمان، سنت موسیقی ردیف دستگاهی در مرکز ایران به شدت ترویج‌ می‌شد و میرزاهای موسیقی (عبدالله، درویش قلی و ...) فعالیت داشتند و عارف هم در آن سنت حضور داشت.

 

این آهنگساز همچنین با اظهار اینکه در آن ایام، جریان ادبی غالب از فرانسه وارد کشور شد و فعالان ادبی و هنری شروع به داستان‌گویی در قالب‌های مختلف کردند و به روایت موسیقایی قصه و داستان پرداختند، گفت: پیش از آن در موسیقی، فقط روایت تغزلی وجود داشت. عارف هم در این میان قرار داشت. او، هم می‌خواست سنت موسیقی حفظ شود و هم اینکه به مدرنیته اهمیت می‌داد و در آثارش به این موضوع می‌پرداخت.

 

لازم به ذکر است که این نشست روز یکشنبه 15 مرداد ماه در بنیاد شعر و ادبیات داستانی برگزار شد.

نشست بررسی پیشینه ادبیات آهنگین با تکیه بر أثار عارف قزوینی، با پرسش و پاسخ میان اسماعیلی‌اراضی، اسماعیل امینی و مهران مهرنیا و شرکت‌کنندگان در نشست پایان یافت.

 

کد خبر: 598

منتشرشده در گزارش

مدیرعامل بنیاد شعر و ادبیات داستانی گفت: به جای آن‌که جنگ‌ها را از منابع بیگانه روایت کنیم، نویسندگان را به سوریه، عراق و یمن ببریم تا آنها راوی مقاومت مردم این کشورها باشند. نویسندگان ما ۲۰ سال دیر به بوسنی رفتند؛ اما امیدوارم دیر به سوریه و یمن نرویم.

 

بر اساس خبر رسیده از بنیاد شعر و ادبیات داستانی ایرانیان، نشست «۱۷ دقیقه حرف حساب» با حضور نویسندگان ایرانی در راهپیمایی «مارش‌میرا» برگزار شد و طی آن مهدی قزلی، مدیرعامل این بنیاد و یکی از نویسندگان حاضر در راهپیمایی اخیر «مارش‌میرا»، قصه بوسنی را قصه فراموشی‌ها خطاب کرد.

 

او حضور نویسندگان ایرانی در آیین بزرگداشت یاد و خاطره قربانیان نسل‌کشی سربرنیتسا در جریان جنگ بالکان را همانند ضربه دانست که سرانجام، شیشه فراموشی را فرو خواهد ریخت.

 

قزلی خطاب به مسئولان کشور گفت: به گفته مرتضی سرهنگی، نویسنده حوزه دفاع مقدس، تاریخ جنگ را کسانی تعیین می‌کنند که در نهایت آن را روایت کرده باشند. از همین رو به جای آن که از منابع بیگانه جنگ‌های منطقه را روایت کنیم، اجازه دهند که نویسندگان را به سوریه، عراق و یمن ببریم تا آنها راوی مقاومت مردم این کشورها باشند.

 

قزلی خاطرنشان کرد: نویسندگان کشورمان ۲۰ سال دیر به بوسنی رفتند. امیدوارم پای آنها با کم‌ترین فاصله از جنگ به سوریه و یمن برسد و دیر به این مناطق جنگی نرویم.

 

حجت‌الاسلام والمسلمین سیدابوالحسن نواب، رئیس دانشگاه ادیان و مذاهب و پژوهشگر حوزه بالکان، نیز در سخنرانی خود در نشست «۱۷ دقیقه حرف حساب» که با حضور نویسندگان ایرانی حاضر در راهپیمایی «مارش‌میرا» برگزار شد، گفت: بوسنی از جنگ جهانی اول زخم دارد؛ همان زمان که ولیعهد اتریش بر روی پل مقابل کتابخانه خسرو غازی‌بیگ ترور و به بهانه آن، جنگ جهانی آغاز شد. در حقیقت، بوسنی سه بار در قرن بیستم و در جریان جنگ‌های جهانی اول و دوم و جنگ بالکان، ویران شد و زخم خورد.

 

 

او با اشاره به اینکه حتی بعد از گذشت ۲۰ سال از واقعه کشتار سربرنیتسا هنرمندان با شرکت در راهپیمایی مارش‌میرا به این موضوع وارد شده‌اند، گفت: برای هنر، ورود در هر زمانی دیر نیست. هنر با ورود خود و با استفاده از شعر و داستان و فیلم، می‌تواند این وقایع را به نسل‌های بعدی انتقال دهد.

 

همچنین محسن رضوانی، شاعر و نویسنده، اظهار کرد: در ۱۶ آذر سال ۱۳۳۲ سه دانشجوی ایرانی را مقابل پای معاون رئیس جمهور آمریکا به شهادت رساندند که دکتر شریعتی سال‌ها بعد، از آنها با تعبیر سه آذر اهورایی یاد کرد. خون این سه دانشجو خیلی برکت داشت و سند جنایت آمریکا شد. سه آذر اهورایی هم که در بوسنی تقدیم اسلام کردیم، خون‌هایی بسیار بابرکت داشتند.

 

او افزود: مسأله بوسنی هم سند خیلی روشنی است بر چند موضوع دیگر. اول اینکه مردم جهان، مسلمانان را متهم به خشونت نکنند؛ حافظه تاریخی خود را تقویت کنند و بدانند که استفاده از بمب‌های اتمی، راه‌اندازی جنگ‌های جهانی اول و دوم، نسل‌کشی و برده‌داری‌، کشتار سرخپوستان و ... بدون حضور مسلمانان انجام شده است. پس مسأله بوسنی یک روش برای مواجهه با غربی‌ها برای تبرئه مسلمانان از خشونت است.

 

 

حامد عسکری، شاعر و ترانه‌سرا، نیز با بیان اینکه سفر به بوسنی برای شرکت در راهپیمایی بزرگداشت قربانیان سربرنیتسا ذهنیت من درباره این کشور را عوض کرد، گفت: معتقدم ابرمفهوم‌های بیشتری برای گره زدن محکم‌تر ارتباط ما با بوسنی است. در کاروانسرای ۳۰۰ ساله بوسنی، رباعیات خیام به چشم می‌خورد. در بوسنی شرحی بر حافظ نوشته شده و اشتراکات واژگانی بسیار داریم که همه اینها نشان از خواهر ـ برادری فرهنگی بسیار عمیق ما دارد.

 

این شاعر در بخش دیگری از سخنانش گفت: سفر به بوسنی سبب آگاهی من نسبت به وقایع این کشور شده و وادارم می‌کند که مطالعاتم درباره واقعه جنگ بالکان را افزایش دهم. خودم را مدیون خواهران و برادران بوسنیایی می‌دانم و تلاش می‌کنم صدای مظلومیت این عزیزان را با هنر گره بزنم و منتشر کنم.

 

در بخش دیگری از این نشست، مریم برادران، نویسنده کتاب «ر» (زندگینامه شهید رسول حیدری، از شهدای ایرانی جنگ بوسنی)، نیز با نمایش ۱۱ تصویر از راهپیمایی مارش‌میرا، ۱۱ روایت مستند و داستان‌گونه خود در ارتباط با این تصاویر را خواند.

 

 

لازم به ذکر است که نشست «۱۷ دقیقه حرف حساب» بنیاد شعر و ادبیات داستانی، روز یکشنبه اول مرداد با حضور نویسندگان و شاعران شرکت‌کننده در راهپیمایی «مارش‌میرا» و تعدادی از اهل قلم و اندیشه در تالار جلال آل‌احمد این بنیاد برگزار شد.

 

کد خبر: 583

 

منتشرشده در گزارش

مجید قیصری در جریان گفت‌وگوی فرهنگی بین نویسندگان ایرانی و بوسنیایی، پیشنهاد برگزاری جشنواره‌های ادبی و سینمایی درباره جنگ بوسنی را مطرح کرد.

 

بر اساس خبر رسیده از روابط عمومی بنیاد شعر و ادبیات داستانی ایرانیان، هرساله آیین پیاده‌روی صلح موسوم به «مارشِ میرا» از منطقه نزوک تا پوتوچاری سربرنیتسا در بوسنی و هرزگوین برای بزرگداشت جانباختگان و قربانیان نسل‌کشی جنگ بالکان انجام می‌شود. این آیین در سال‌های اخیر به گردهمایی نویسندگان، فعالان صلح و روشنفکران از سراسر جهان تبدیل شده است تا در آن نسبت به جنگ و کشتار بی‌گناهان و غیرنظامیان ابراز انزجار شود که امسال، بنیاد شعر و ادبیات و داستانی ایرانیان، جمعی از نویسندگان را در این مراسم جهانی شرکت داد.

 

یکی از برنامه‌های جنبی این حضور، نشست مشترک نویسندگان ایرانی با جمعی از اندیشمندان بوسنایی با عنوان «گفت‌وگوی فرهنگی» بود که پس از برگزاری مراسم پیاده‌روی و زیارت قبور شهدای نسل‌کشی سربرنیتسا در قبرستان پوتوچاری در سالن یونیتیک شهر سارایوو برگزار شد.

 

در ادامه این نشست، حامد عسگری بیت‌هایی از شعرهای خود را خواند و پس از آن مجید قیصری، برگزیده هشتمین دوره جایزه جلال و نویسنده آثاری چون «نگهبان تاریکی»، «شماس شامی»، «سه کاهن» و «سه دختر گل‌فروش» با بیان سخنانی در خصوص اینکه چرا باید درباره جنگ بنویسیم، گفت: ایران و بوسنی، وجوه مشترک بسیاری دارند. یکی از این وجوه مشترک، محاصره در جنگ است. در جنگ بالکان شهرهای بوسنی محاصره بودند و در دفاع مقدس هم تمام کشور ایران از سوی متحدان ارتش بعث عراق در محاصره قرار داشت.

 

 

او در ادامه سخنانش با اظهار اینکه باور ما این است که جنگ، سرباز خودش را پیدا می‌کند، گفت: در ایران و در سال‌های بعد از دفاع مقدس دیدیم که سربازها به نویسندگان جنگ تبدیل شدند. خود من روزی به عنوان داوطلب در جنگ شرکت داشتم. آن زمان حتی نمی‌دانستم رمان چیست و داستان چیست؛ اما حالا ٢٢ سال است که می‌نویسم. با توجه به این تجربه، تأکید می‌کنم که تمام افراد باید دست به دست هم بدهند و درباره هولوکاستی که در سربرنیتسا رخ داده است، بنویسند.

 

قیصری در پایان سخنانش پیشنهاد برگزاری فستیوال‌های ادبی و سینمایی را در حاشیه پیاده‌روی مارش میرا برای اثرگذاری بیشتر ارائه داد.

 

محمدرضا شهیدی‌فرد، فعال فرهنگی حاضر در جنگ بوسنی، کارگردان مستندی با عنوان «بهانه بوسنی» و کارشناس برنامه‌هایی چون «مردم ایران سلام» و «پارک ملت»، آخرین سخنران این نشست بود که در سخنان خود با تأکید بر اینکه از مشاهداتش در بوسنی به این نتیجه رسیده که مشترکات بسیاری بین سال‌های دفاع مقدس در ایران و جنگ بوسنی وجود دارد، گفت: بین ما اعتقادات و حوزه‌های تاریخی مشترک وجود دارد. این اشتراکات با دیگران هم هست؛ اما این همه صمیمت بین ما و آنها نیست، ولی بین مردم ایران و بوسنی وجود دارد.

 

او ادامه داد: هر اثر ادبی و هنری که در خصوص جنگ در ایران و بوسنی تولید شده، به کار هر دو کشور می‌آید.

 

شهیدی‌فرد اظهار کرد: زمان جنگ بالکان مدتی را در بوسنی گذراندم. میزبانان خوبی در این کشور از من پذیرایی کردند و از این بابت خود را مدیون بوسنیایی‌ها می‌دانم. حالا بعد از ٢٢ سال به این کشور آمده‌ام تا ببینم می‌توانم دین خود را ادا کنم یا نه. آماده‌ام تا قصه قهرمانی‌های شما را بشنوم. تا الان، صحبت از غم و اندوه بود؛ در حالی که شهادت می‌دهم که مردم شما چهار سال مقاومت و پیشروی کردند و تمامیت ارضی خود را از دست ندادند.

 

او در پایان پیشنهاد کرد: کتاب‌هایی درباره جنگ بوسنی از سوی نویسندگان بوسنیایی معرفی شوند تا اقداماتی برای ترجمه آنها به زبان فارسی آغاز شود.

 

علی‌اصغر عامری، رایزن فرهنگی ایران در بوسنی هم سخنان کوتاه خود را به روابط فرهنگی نخبگان فرهنگی دو کشور اختصاص داد و گفت: علیرغم علاقه مردم بوسنی به ایران، شناخت کافی از فرهنگ و تمدن ایرانی در این کشور وجود ندارد. در حالی شاهد این وضعیت هستیم که میراث فرهنگی عمیق بین دو ملت شایسته شناخت بیشتر و تلاش بیشتر برای حفظ این میراث مشترک است.

 

او ادامه داد: در سال‌های گذشته، ادیبان بزرگی در بوسنی بودند که هم به فارسی شعر می‌گفتند، هم به فارسی کتاب می‌نوشتند و هم شعرهای شاعران ایرانی را به فارسی تفسیر می‌کردند.

 

عامری در ادامه با تأکید بر اینکه مسئولیت نخبگان، هنرمندان و نویسندگان برای ایجاد ارتباطات گسترده فرهنگی بین دو کشور بسیار است، گفت: رایزنی‌های فرهنگی ایران در کشورهای مختلف پلی بین نوادر و شخصیت‌های فرهنگی هستند و اگر این شخصیت‌ها را به هم ارتباط دهند، کار خود را به درستی انجام داده‌اند.

 

او همچنین با اشاره به حضور در ایام بیست ‌و دومین سالروز نسل‌کشی سربرنیتسا، هدف از برگزاری این نشست را رسیدن به راهکاری برای چگونه ثبت و ضبط کردن وقایع جنگ بوسنی دانست تا از تکرار آن در آینده جلوگیری شود.

 

 

محسن رضوانی، شاعر و نویسنده رمان «گچ‌پژ» هم کلام خود را با این جمله آغاز کرد: وقتی در راهپیمایی مارش میرا، تابوت‌های اجساد کشف‌شده را می‌دیدیم، بیش از نمایندگان دیگر کشورها غمگین می‌شدیم؛ چون سنگینی غم و اندوه این واقعه را درک کرده‌ایم. هنوز هم بعد از گذشت ۳۰ سال از جنگ، اجساد پاک شهدای جنگ تحمیلی عراق علیه ایران به خاک وطن می‌آید و داغ مادران شهدا تازه می‌شود. هنوز هم مادرانی منتظر پیکر پاک فرزندان خود هستند.

 

رضوانی سپس با بیان اینکه ما این درد بزرگ را می‌فهمیم و خودمان را شریک این غم جهانی و انسانی می‌دانیم، ادامه داد: تا وقتی که شکارها نویسنده و مورخ ندارند، تاریخ همیشه از پیروزی شکارچیان تمجید می‌کند. برای اینکه این مظلومیت در صفحات تاریخ گم نشود، بر همه کسانی که هنر و قلم دارند از هر نژاد و مذهبی، واجب و ضروری است که زبان گویای مظلومان باشند؛ کسانی که مدافعی ندارند که تاریخ آنها را ثبت و ضبط کنند.

 

او تأکید کرد: برگزاری مراسمی همانند راهپیمایی مارش میرا، سبب می‌شود که ما از تاریخ شما بهره‌برداری کنیم و از آنچه بر ملت گذشته اطلاعات کسب کنیم و در کنار هم اجازه ندهیم که چنین کشتارهایی بار دیگر در جهان اتفاق بیفتد.

 

این شاعر خاطرنشان کرد: وقتی مردم را از عمق فاجعه این کشتارها آگاه سازیم، مردم تصمیم خواهند گرفت تا از تکرار چنین جنگ‌های خانمان‌براندازی جلوگیری کنند.

 

با مردم بوسنی همزادپنداری کردم

 

افروز مهدیان، دیگر نویسنده ایرانی حاضر در راهپیمایی مارش میرا هم در ابتدای سخنرانی خود در این نشست با اشاره به اینکه تحقیقات و مطالعات بسیاری در خصوص بوسنی انجام داده است، گفت: هیچ‌ کدام این پژوهش‌ها به اندازه حضور در میان مردم و جامعه بوسنی مفید نبودند.

 

او اظهار کرد: در این سفر با مردم بوسنی همزادپنداری کردم؛ چون خودمان درگیر جنگ بودیم و به نوعی تمام مصائبی را که بر ملت بوسنی رفته است درک کرده‌ایم. شهدای ما در مناطق جنگی باقی مانده بودند. با سختی بسیار آنها را تفحص کردیم و مادران شهدا بعد از ۲۰ سال تنها استخوان‌های فرزندانشان را در آغوش گرفتند.

 

مهدیان تأکید کرد: آگاهی از این شرایط ما را به این سمت هدایت می‌کند که قلم خود را برای رساندن صدای مظلومیت مردم بوسنی به کار گیریم. در این سفر، مسئولیت سنگینی روی دوش خود احساس کردم و به دنبال این هستم که با قلم خود این رسالت را انجام دهم.

 

کد خبر: 573

 

 

منتشرشده در گزارش

نشست پژوهشی «ترانه ـ رسانه» از سلسله نشست‌های «یکشنبه‌های شعر» بنیاد شعر و ادبیات داستانی، عصر امروز در تالار جلال آل‌احمد این بنیاد برگزار می‌شود.

 

بر اساس خبر رسیده، سومین یکشنبه هر ماه که «ادبیات آهنگین» نام‌گذاری شده، امروز به نشست پژوهشی ترانه ـ رسانه با عنوان فرعی «‌ترجمان شعر به تصویر» اختصاص دارد. این نشست، با حضور و سخنرانی دکتر عبدالله گیویان و با شرکت مهدی ایوبی به عنوان ترانه‌سرای مهمان برپا می‌شود.

 

ابراهیم اسماعیلی‌اراضی، مجری و کارشناس یکشنبه‌های سوم هر ماه و جلسات «ادبیات آهنگین» است که پیش‌تر، دو نشست دیگر با همین موضوع در اردیبهشت و خرداد امسال برگزار کرده است.

 

نشست امروز (یکشنبه، 18 تیرماه) از ساعت ۱۶:۳۰ دقیقه در تالار جلال آل‌احمد، واقع در خیابان کریمخان زند، خیابان سنایی، کوچه اعرابی ۵، پلاک ۶ طبقه اول، بنیاد شعر و ادبیات داستانی برپا خواهد شد.

 

این بنیاد همه یکشنبه‌ها میزبان نشست‌های شاعرانه‌ای است که در هفته اول با مدیریت اسماعیل امینی به مبانی شعر می‌پردازد و در هفته دوم جلسه شعرخوانی و نقد شعر با مدیریت محمدعلی بهمنی برگزار می‌شود. سومین جلسه یکشنبه‌های شعر به «ادبیات آهنگین» می‌پردازد که مسئولیت اجرای آن را ابراهیم اسماعیلی اراضی عهده‌دار است و در آخرین یکشنبه هر ماه، غلامرضا طریقی جلساتی را با موضوع «داستان شعر» برگزار می‌کند.

 

کد خبر: 559

منتشرشده در گزارش

یکشنبه های شعر بنیاد شعر و ادبیات داستانی با عنوان داستان شعر این جلسه از سری نشست های خود را به نقد و بررسی تاثیر فضای مجازی بر شعر امروز اختصاص داد.

این نشست با حضور شاعران و کارشناسانی چون عبدالجبار کاکایی، حامد عسکری، ابراهیم اسماعیلی اراضی، احسان رضایی، جمعی از خبرنگاران و علاقمند به ادبیات با اجرا و دبیری غلامرضا طریقی برگزار شد.

غلامرضا طریقی در سمت دبیر و مجری این نشست دیدگاه های خود را در خصوص فضای مجازی و تاثیر آن بر شعر امروز عنوان کرد: به نظر من فضای مجازی فضایی خنثی است. تعدادی حسن و تعدادی آسیب دارد. یکی از محاسن آن این است که مخاطب به راحتی و بدون واسطه با شاعر ارتباط برقرار می‌کند. اما این ارتباط زمانی آسیب پذیر است که سلیقه مخاطب به شاعر غالب شده و باعث ایجاد تغییر در سرایش شعر میشود. وقتی مخاطب با لایک های خود شاعر را به تفکرو تغیر وا می‌دارد.

عبدالجبار کاکایی کارشناس نخست این نشست در خصوص فضای مجازی و تاثیر آن بر شعر گفت: پیدایش شبکه های مجازی پیشی گرفتن مدرنیزاسیون بر مدرنیته است و این یعنی ما بدون فهم مدرنیته فضای دنیای خود را نو ببینیم. مشکل امروز تکنولوژی نیست نوع استفاده و رفتار ما با اینهاست.

 

 

وی ادامه داد: ما هیچ گاه نمی‌توانیم فضای مجازی و تاثیر آن را کتمان کنیم بلکه باید به عنوان یک عنصر تاثیرگذار آن را بپذیریم. شبکه های اجتماعی چهره واقعی تری از جامعه و فرهنگ را ارائه می‌دهد. با پیدایش این شبکه ها سلطه رسانه های سنتی چون مطبوعات و مجلات کمتر شده و تصویری از آزادی و لیبرالیسم را بیشتر به نمایش می‌گذارد و به اعتقاد من قدم موثری در آزادی بیان مردم دارد.

 

کاکایی افزود: شبکه های اجتماعی باعث فربه شدن طبقه متوسط جامعه شده که بدون شک با قوی شدن طبقه متوسط اتفاقات و هنجارهای اجتماعی رو به پیشرفت می‌گذارد.

 

وی در پایان اضافه کرد: جریان سازی،  گسترش مسیرهای عامه پسند، حمایت جریانهای ادبی، هنری و فرهنگی،  گسترش سطحی خوانی، تنبلی، طرح ایده های نظری و نظارت امنیتی بر شبکه های مجازی از دیگر تاثیرات مثبت و منفی آن است.

 

ابراهیم اسماعیلی اراضی دیگر کارشناس این نشست، رسانه بودن را موضوع مهم در فضای مجازی عنوان كرد و گفت: فضای مجازی همچنين نحوه ارائه متنوع خود را دارد. ارائه آثار پيش از اين تنها به وسيله كتاب و رسانه‌های محفلی مانند قهوه‌خانه‌ها و بعد مطبوعات ممکن بود. همچنين از نكته‌های نويدبخش فضای مجازی برای فعالان ادبی جوان، می‌توان به انتشار آثارشان اشاره كرد. سال‌ها پیش، رسيدن به تريبون‌های رسمی برای شاعران جوان سخت بود؛ اما فضای مجازی انتشار آسان اشعار را در دسترس آنان قرار داد.

 

 

حامد عسکری شاعر و ترانه سرای جوان روزگار ما نیز که به عنوان کارشناس سوم در این نشست حضور داشت معتقد بود که دنیای مجازی به گسترش شعر کمک کرده است اما سطح ادبیات کشور را بالا نبرده است.

وی گفت: متاسفانه در فضای مجازی افرادی وجود دارند که متعلق به همان فضا هستند. پنهان شدن پشت اسم ها و دریدگی و بی بندوبار بودن از ویژگی های آن هاست.

عسکری افزود: وقتی ناشران ما که از اصحاب فرهنگی کشور و در بحث ارتزاق فرهنگی ما سهیم هستند، به مقوله نشر کتاب نگاهی مجازی دارند و ملاک نشر کتاب هایشان تعداد فالوور ها و لایک هاست، باید تاسف خورد.

این شاعر در پایان اضافه کرد: در عصری که جذابیت های فضای مجازی روزبه روز بیشتر می‌شود، انسان معاصر گاهی به تنهایی احتیاج دارد و لازم است که حافظ را از روی کاغذ هم بخواند. باید نیاز به کاغذ و نیاز به شعر در مخاطب وجود داشته باشد نه در فضای مجازی.

 

لازم به ذکر است که هر یکشنبه در بنیاد شعر و ادبیات داستانی جلسات ادبی به صورت هفتگی برگزار می‌شود و علاقمندان می‌توانند برای حضور در این محافل یکشنبه ها از ساعت 16:30 به این بنیاد مراجعه نمایند.

 

کد خبر: 542

 خبرنگار و عکاس: احسان طوقانی

منتشرشده در گزارش

 

یکشنبه های شعر بنیاد شعر و ادبیات داستانی با عنوان «داستان شعر» با دبیری و اجرای غلامرضا طریقی در یکی دیگر از سری نشست های یکشنبه خود به بررسی تاثیر فضای مجازی بر شعر امروز می‌پردازد.

 

کارشناسان حاضر در این جلسه عبدالجبار کاکایی، ابراهیم اسماعیلی اراضی و حامد عسکری هستند که محورهای اصلی مورد بحث در این نشست را از دو منظر بررسی می‌کنند:

  1. کمک فضای مجازی به شعر
  2. آسیب فضای مجازی به شعر

 

علاقمندان می‌توانند برای حضور در این نشست روز یکشنبه مورخ 28 خرداد از ساعت 16.30 به بنیاد شعر و ادبیات داستانی مراجعه کنند.

 

کد خبر: 538

منتشرشده در گزارش

برنامه هفتگی جلسات شعر با عنوان «یکشنبه‌های شعر» از امروز به صورت منظم و با حضور اسماعیل امینی، محمدعلی بهمنی، ابراهیم اسماعیلی‌اراضی و غلامرضا طریقی برگزار می‌شود.

بر اساس خبر رسیده از روابط عمومی بنیاد شعر و ادبیات داستانی ایرانیان، یکشنبه‌های شعر، عنوان برنامه عصرگاهی یکشنبه‌هاست که عموماً به شکل کارگاهی و مخاطب‌محور از سوی معاونت شعر بنیاد طراحی و اجرا می‌شود.

 

در این برنامه، ابتدا اسماعیل امینی، شاعر و مدرس دانشگاه با برگزاری کارگاه «زنگ شعر» به صورت مدون و آکادمیک درباره ماهیت شعر سخن خواهد گفت. زنگ شعر در نخستین یکشنبه هر ماه برگزار خواهد شد.

 

دومین یکشنبه هر ماه به کارگاه شعرخوانی و نقد شعر محمدعلی بهمنی، شاعر و ترانه‌سرا اختصاص دارد. این کارگاه، سال گذشته نیز ماهی دوبار برگزار می‌شد، اما امسال در قالب یکشنبه‌های شعر و به صورت ماهی یک بار برپا می‌شود.

 

جلسه سوم یکشنبه‌های شعر به موضوع «ادبیات آهنگین» اختصاص دارد. کارشناس این جلسه، ابراهیم اسماعیلی‌اراضی، شاعر و پژوهشگر است که چندی پیش، نشست تخصصی و رونمایی از کتاب «زبان‌شناسی ترانه» را در بنیاد شعر و ادبیات داستانی برگزار کرد.

 

جلسات یکشنبه چهارم هر ماه، «داستان شعر» نام دارد که غلامرضا طریقی، سردبیر پایگاه نقد شعر، آن را اداره می‌کند. طریقی در این جلسات به آسیب‌شناسی و بررسی خدمت‌ها و خیانت‌های دنیای مجازی به شعر می‌پردازد.

 

«یکشنبه‌های شعر» هر هفته به جز روزهای تعطیل رسمی کشور از ساعت ۱۶:۳۰ در تالار جلال آل‌احمد بنیاد شعر و ادبیات داستانی واقع در خیابان کریمخان زند، خیابان سنایی، کوچه اعرابی ۵، پلاک ۶ طبقه اول برگزار می‌شود.

 

کد خبر: 510

منتشرشده در گزارش
 

مسائل و مشکلات انتشار کتاب‌های شعر در ایران، امروز یکشنبه در بنیاد شعر و ادبیات داستانی بررسی می‌شود.

به نقل از روابط عمومی بنیاد شعر و ادبیات داستانی ایرانیان، نشست بررسی مسائل نشر کتاب‌های شعر در ایران با عنوان «داستان نشر شعر» با حضور پرویز بیگی حبیب‌آبادی، مدیر انتشارات فصل پنجم و علیرضا اسدی، مدیر نشر نیماژ در این بنیاد برگزار خواهد شد.

این نشست که در قالب «یکشنبه‌های شعر» و با اجرای غلامرضا طریقی، سردبیر پایگاه نقد شعر برپا می‌شود، علاوه بر دو ناشر میهمان، میزبان تعدادی از شاعرانی است که برای انتشار کتاب‌هایشان دچار مشکل بوده‌اند و موانع نشر به چاپ نشدن آثارشان منتهی شده است.

این نشست فردا یکشنبه ۲۴ اردیبهشت از ساعت ۱۶:۳۰ به نشانی خیابان کریم‌خان زند، خیابان سنایی، کوچه اعرابی ۵، پلاک ۶، تالار جلال آل‌احمد بنیاد شعر و ادبیات داستانی برگزار می‌شود.

 

کد خبر: 486

منتشرشده در گزارش

همزمان با برگزاری مراسم اختتامیه نخستین جشنواره انجمن‌های ادبی، پایگاه تخصصی نقد شعر (وابسته به بنیاد شعر و ادبیات داستانی ایرانیان) رونمایی شد.


در این مراسم وزیر ارشاد سیدرضا صالحی امیری به همراهی معاون خود دکتر صالحی، مهدی قزلی مدیر بنیاد شعر و ادبیات داستانی، جواد محقق معاونت شعر، غلامرضا طریقی شاعر و سردبیر پایگاه نقد شعر، احسان رضایی شاعر و دبیر اجرایی نخستین جشنواره انجمن‌های ادبی به همراه چند تن از منتقدان این پایگاه تخصصی و جمعی از علاقمندان به شعر و ادبیات حضور داشتند.


احسان رضایی، قطعه شعری از خود را قرائت کرد و از وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی خواست تا نقد مکتوبی روی نماد کاغذی سایت بنویسد.


صالحی‌ امیری در نقد این شعر نوشت: «شعر و شاعری تداوم حیات فرهنگی و عامل بقای هویت ملی و دینی ایرانیان هستند. ایرانی در ادوار تاریخی با شعر و شاعری و گفتگو به جهانیان معرفی شد».

 

 

به این ترتیب، پایگاه تخصصی نقد شعر به سردبیری غلامرضا طریقی، شاعر کشورمان، فعالیت رسمی خود را آغاز کرد.


لازم به ذکر است که آیین اختتامیه نخستین جشنواره انجمن‌های ادبی بعدازظهر روز گذشته اول اردیبهشت در مجتمع آدینه تهران برگزار شد.

 

کد خبر: 448

منتشرشده در گزارش

غلامرضا طریقی سردبیر پایگاه نقد شعر، از افتتاح اولین سامانه رایگان نقد شعر خبر داد.

طریقی در خصوص هدف از ایجاد چنین پایگاه خبری گفت:«هدف، ایجاد فضایی تخصصی برای شاعران جوانی است که امکان شرکت در کلاس‌های حضوری نقد شعر، با عنوان «کلک‌خیال» که به وسیله بنیاد شعر و ادبیات ایرانیان برگزار می‌شود را ندارند. آن‌ها می‌توانند اشعار خود را به‌طور رایگان و بدون هیچ‌گونه محدودیت زمانی و حجم آثار ارسالی، برای این پایگاه ارسال کنند تا با کمک استادان نام‌آشنای عرصه شعر، مورد نقد و بررسی قرار گیرد.

طریقی درباره نوع کارکرد سایت گفت: افراد، پس از عضویت می‌توانند اشعار خود را به نشانی www.naghdesher.ir  ارسال کرده و پس از نقد، لینک را دریافت کنند و نقد اثرشان را در صفحه‌ی اصلی سایت بخوانند. در بخش به‌علاوه نقد، منتقدین در مقاله‌ای به ایرادها و ضعف‌هایی که در عموم آثار دیده می‌شود و حل آن‌ها می‌پردازند؛ هم‌چنین در بخش منهای نقد، خبرهای مهم فرهنگی و ادبی قرار می‌گیرد.

وی ادامه داد: از شاعران و پیشکسوتانی که به نقد آثار می‌پردازند نیز می‌توان به: سعید بیابانکی، عبدالجبار کاکایی، اسماعیل امینی، فریبا یوسفی و ... اشاره کرد.

لازم به ذکر است که بنیاد شعر و ادبیات ایرانیان با برگزاری جشنواره‌های هنری از جمله جایزه ادبی جلال آل احمد، جشنواره بین‌المللی شعر فجر، جشنواره انجمن‌های ادبی و برگزاری دوره‌های تخصصی شعر با حضور اساتید نام‌دار این حوزه، به حمایت و جذب شاعران جوان می‌پردازد.

پایگاه تخصصی نقد شعر روز جمعه، اول اردیبهشت و در حاشیه جشنواره انجمن‌های ادبی رونمایی می‌شود.

 

کد خبر: 441

خبرنگار: هانیه شالباف

منتشرشده در گزارش
صفحه1 از2

آخرین اخبار

محل تبلیغات

 

تمامی حقوق این وب سایت برای تارنا محفوظ می باشد

طراحی سایت توسط نونگار