کمپین بزرگ آهای خبردار کارساز می‌شود --------- هایکو چیست؟ ----------- انتشار دکلمه ای از حسین منزوی ----------------- گزارش تصویری اختتامیه جشنواره شعر نیاوران --------- فیلم شعرخوانی محمدعلی بهمنی
چهارشنبه, 28 تیر 1396 ساعت 23:01

-خط-

متن دکلمه

 

 

 

مرا سفید بکش خانه را سیاه بکش

قلم به رنگ بزن ابر و باد و ماه بکش



غروب را به تماشای رعد و برق ببر

سپس دو سایه ی غمگین به سمت راه بکش



قلم به رنگ بزن لحظه ایی درنگ نکن

و هر چقدر که می خواهی اشتباه بکش

 


سه بار خط بزن انکار کن سحر که رسید 

مسیح بی پدری را به قتلگاه بکش



قطار مضطربی را به سمت مرگ ببر 

نگاه منتظری را در ایستگاه بکش



به زن بگو که معمایی از هوس باشد 

به گوش مرد بخوان دست از این گناه بکش



بجنب طاقی از آتش بساز و بعد مرا 

سیاوشانه به توبیخ پادشاه بکش



مرا به دار بیاویز هفت گوشه ی شهر 

سپس به سردر هفتاد خانقاه بکش



برای لذت خود ماه را به قله ببر 

پلنگ زخمی من را به قعر چاه بکش



برای من بغل برف جای پا بگذار

و در ادامه ی نصویر پرتگاه بکش



نه آفتاب نه باران نه دودکش نه درخت 

برای من فقط اندوه گاه گاه بکش



میان پیچ و خم سالهای عشق و وبا

مرا به پرسه زدن های دلبخواه بکش



مرا که تشنه ی معنای آسمان بودم

در امتداد افق های راه راه بکش



در آسمان هیاهو در آسمان حقیر

پرنده ای هم اگر بود بی پناه بکش



همین که کار به پایان رسید مکثی کن

بدون هیچ کلامی ببین و آه بکش

.

.

.

قلم رسید به من تا دو چشم تر بکشم 

کنار پنجره ات باد رهگذر بکشم



برای وعده ی صبحانه ی ترنج و عسل 

تو را به مزرعه ی کشت نیشکر بکشم



تو را دقیقا از آن جا که باد با خود برد

بغل بگیرم و رو به جهان سپر بکشم



تمام دخترکانی که دوست داشته ام

به ساقدوشی آن ماه فتنه گر بکشم



به شانه های دو تا تیربرق سیمانی 

ردیف شانه به سرهای خوش خبر بکشم



برای هم دو نفر می کشم به شرط وصال

اگر نه از شب آغاز یک نفر بکشم



به خمره دفن کنم چشمهای مست تو را 

سپس بگیرم و چون جام زهر سربکشم



تمام عقربه ها را هلاک می خواهم 

برای اینکه تو را لحظه ای به بر بکشم



تو نقطه ای شده ای در غبار فاصله ها 

چگونه از دهن جاده ها خبر بکشم ؟



من و توییم و تماشای میله های قفس 

خودت بگو که خودم را کدام ور بکشم



برای آنکه بدانی میان ما چه گذشت 

غزال مرده به دندان شیر نر بکشم



برای آن که بخوانی چه وحشتی دارم

به دور جنگل مه باغی از تبر بکشم



شریک جرم تو هستم درخت نیم تنه

مگر تو شاخه رساندی که من ثمر بکشم؟



گلایه می بری از من به آفتاب چرا 

مگز شبی به سر آمد که من سحر بکشم؟



به دست مخمصه گیرم کلید هم دادی

کجای این همه دیوار شکل در بکشم



زبانم آتش دوزخترین دوزخ هاست

چگونه روی تو کبریت بی خطر بکشم



من اعتماد ندارم به میوه های بهشت

نگاهبان جهنم شدم شرر بکشم



فقط به وسعت دردم اضافه خواهم کرد

اگر برای تو یک قلب بیشتر بکشم



مجال بیشتری نیست غیر گریه شدن

نمی توانم از این لحظه بیشتر بکشم

.

.

.



قلم گرفت و تو را ماه در نقاب کشید 

و در ادامه مرا برکه ی مذاب کشید



من و تو غرق شدیم و تفاوت اینجا بود

مرا عذاب رساند و تو را از آب کشید



برای خستگی ام خواست صندلی بکشد

ولی قشنگ نشد ناگهان طناب کشید



مرا کشاند به پایین طناب را آورد

دو تا درخت تراشید و بعد تاب کشید



تو را به تاب نشاند و به چشم خود دیدم 

تمام منظره ات را درون قاب کشید



تنی برای تو از ابر آفرید آنگاه 

برایت از نخ باران لباس خواب کشید



تو را به گرده ی اسب سپید قصه نشاند

مرا به آخر صف برد و پارکاب کشید



دو چشم مست برای تو آفرید و سپس

مرا به گوشه ی میخانه ایی خراب کشید



تو را به پاکی گندم تراش داد و مرا 

به زیر همهمه ی سنگ آسیاب کشید



مرا به غربت انگورهای له شده برد

تو را به ناب ترین لحظه ی شراب کشید



تو را ستاره نشان داد و چشمهای مرا

به سرشماری سگ های بی صاحاب کشید



ولی دریغ همینجاست آنکه سوخت مرا 

برای باغ تو هم نقشه ای خراب کشید



ستاره های فلک مهره های چرتکه اند

عجیب نیست که چرخ از تو هم حساب کشید



گلم به تربیت باغبان امید مبند

که صبح آب رسانید و شب گلاب کشید

 


دو تکه ابر به هم دوخت بعد بارش سنگ

میان فاصله ها تیغ آفتاب کشید



سوال کردم از آغاز و انتهای جهان 

به جای آنکه جوابی دهد حباب کشید



نوشتم عاقبت عشق را چه می بینی 

قلم به جوهر خونم زد و سراب کشید

 

 

 

منتشرشده در همه دکلمه ها

لیلا کردبچه، شاعر و سپیدسرای ایرانی مجموعه‌ ترانه‌ی خود را با عنوان «برگرد و این پاییزُ با من باش» را به همت انتشارات شانی منتشر کرده است. اکثر اشعار این کتاب با مضامین عاشقانه  و در قالب ترانه و شعر محاوره سروده شده است.

کردبچه در معرفی این کتاب گفت:«من در آغاز غزل می‌گفتم و همیشه دغدغه‌ی وزن عروضی داشتم اما از سال هشتادوپنج سراغ سرودن شعر سپید و ترانه و محاوره رفتم و این کتاب ماحصل سروده‌های من در سال‌های اخیر است».

او درباره‌ی همکاری‌اش با نشر شانی گفت: به پیشنهاد ناشر برای نمایشگاه سال 96 تصمیم گرفتم تا کتابی داشته باشم و چون نمی‌خواستم اشعار سپیدم را با انتشاراتی جز نیماژ کار کنم تصمیم به چاپ ترانه‌هایم توسط شانی گرفتم؛ چون شانی جزو بهترین ناشرها در غزل، ترانه و محاوره است.»

وی درباره اجرای ترانه‌هایش در حوزه موسیقی گفت: از آثار این کتاب تعدادی قابلیت اجرا دارند و سه‌ ترانه هم اجرا شده است.

 

مجموعه ترانه «برگرد و این پاییزُ با من باش» لیلا کردبچه، در 75 صفحه و با شمارگان 1000 نسخه و به‌‌ قیمت 9300 تومان  توسط نشر شانی منتشر شده است.

 

کد خبر: 535

خبرنگار: هانیه شالباف

منتشرشده در گزارش

آیین نقد و بررسی مجموعه ترانه های امید روزبه با عنوان «آل» به همت بنیاد شعر و ادبیات داستانی برگزار شد.

یکشنبه های شعر بنیاد شعر و ادبیات داستانی با عنوان ادبیات آهنگین این جلسه از سری نشست های خود را به نقد و بررسی مجموعه آل که به همت انتشارات نیماژ منتشر شده است، اختصاص داد.

این مراسم با حضور شاعران و ترانه سرایانی چون غلامرضا طریقی، حسین غیاثی، امید روزبه، جواد محقق، امیرعلی سلیمانی، سامی تحصیلداری، شهرزاد روزبهانی و... با اجرا و دبیری ابراهیم اسماعیلی اراضی برگزار شد.

 

غلامرضا طریقی به عنوان نخستین کارشناس جلسه در خصوص مجموعه آل گفت: امید روزبه از بهترین های ترانه امروز و در میان نسل خود یکی از بهترین ها است. 80 درصد کارهای این کتاب بیش از اینکه ترانه باشند، شعر محاوره هستند و به جز چند موردی که قابلیت موسیقایی دارند، باقی شعرها قابلیت اجرا ندارند.

این شاعر درخصوص فضاهای شعری و تصویری این کتاب گفت: ترانه های امید روزبه به شعر بسیار نزدیک است و وجود مصراع های مهم و جذاب باعث شگفتی می‌شود. با توجه به همه این ها، مهمترین ویژگی هر اثر هنری، زاویه دید هنرمند و جهان بینی اوست.

طریقی ادامه داد: یک دستی کتاب آل از زاویه دید امید روزبه می آید و یکی از همین ویژگی هاست. فضای غالب کارها مرگ محور است و شاعر مدام در مورد مرگ صحبت می‌کند و از نام کتاب هم مشخص است که به استقبال مرگ رفته است. به نظر من شاید اگر فضاهای دیگری را هم تجربه می‌کرد، موفق تر بود. این تکرار فضاهای مرگ در همه کارها و پشت سرهم بودن آن مخاطب را اذیت می‌کند. حتی ما در این مجموعه با شعر عاشقانه هم مواجه هستیم. اما در انتها می‌بینیم که سوگواری عاشقانه است و باز هم به مرگ ختم می‌شود. شاید اگر نحوه مواجهه با فرم و استفاده از تکنیک ها وسیع تر بود، اتفاقات بهتری در آل می‌افتاد.

 

 

 

حسین غیاثی دیگر منتقد و ترانه سرای حاضر در جلسه نیز بخشی از گفته های طریقی را تایید کرد و گفت: به نظر من هم 80 درصد این اشعار ترانه نیست و به نوعی تخصیص زبانی دارد.

غیاثی ادامه داد: با هر متر و معیاری بسنجیم، زبان شعر امید روزبه حتی با زبان شعر محاوره هم تفاوتهایی دارد و به نوعی زبان شخصی می‌شود و می‌توان گفت امضای امید روزبه را دارد. زبانی که متعلق به امید روزبه است و اگر شخص امید روزبه به عنوان خواننده، آهنگساز و ترانه سرا بخواهد کارهای این کتاب را اجرا کند، ما به عنوان مخاطب، با یک فضای جدیدی در شعر و موسیقی مواجه می‌شویم که این فضا شبیه به هیچ چیز دیگری نیست و مختص امید روزبه است.

 

این ترانه سرا در ادامه گفت: فضای شعرهای آل فضای بسته و خفه ای است که از شعر چهارم و پنجم به بعد مخاطب را خسته و نفسگیر می‌کند و به عقیده من به فضایی برای نفس کشیدن احتیاج دارد.

 

 

در ادامه نیز صحبتهایی در خصوص شعر محاوره، ترانه و ترانه امروز به صورت گروهی برگزار و تفاوت های شعر محاوره و ترانه امروز به صورت کامل بررسی شد.

 

آیین نقد و بررسی مجموعه «آل» با گرفتن عکس های یادگاری به پایان رسید.

 

لازم به ذکر است که هر یکشنبه در بنیاد شعر و ادبیات داستانی جلسات ادبی به صورت هفتگی برگزار می‌شود و علاقمندان می‌توانند برای حضور در این محافل یکشنبه ها از ساعت 16:30 به این بنیاد مراجعه نمایند.

 

کد خبر:534 

منتشرشده در گزارش

 

بی‌تعارف، نوروز۹۶ غمزده‌ترین نوروزی بوده که داشته‌ام. از صبح آخرین چهارشنبه۹۵ تا همین الان، لحظات زیادی را عزادار بوده‌ام و هستم؛ عزادار نه، داغدار! با اینکه فرصت‌های خوبِ بودن با عزیزان در این روزها بیشتر و بیشتر بود و از بار بزرگ اندوه می‌کاست، گاهی نیز آن را در اشتراکی عاطفی مضاعف می‌کرد.

 

شاید کسی فکر کند دارم احساسات‌فروشی می‌کنم؛ خب بکند؛ من دوست دارم این یادداشت را درباره کسی بنویسم که دوست صمیمی هم نبوده‌ایم اما بی‌تردید، دوست هم بوده‌ایم؛ دوستی محترمانه‌ای که هر دو باورش داشته‌ایم؛ بدون اینکه به مرزهای حرفه‌ای محدودش کرده باشیم.

 

در آخرین برنامه «چشم شب روشن» در سال۹۵ با تمام باورم گفتم که درگذشت افشین یداللهی بزرگ‌ترین اتفاق بدی بود که می‌توانست برای ترانه بیفتد اما فرصت نشد که «چرا»ی مدعایم را بگویم... و حالا می‌خواهم کمی درباره این «چرا» حرف بزنم. در ساده‌ترین شکل استدلال، وقتی از پنجره قیاس به فضای ادبیات آهنگین نگاه می‌کنم، می‌بینم که دکتر افشین یداللهی علاوه بر تاثیرات متنی، تاثیرات پیرامونی مثبت زیادی بر فضای ترانه داشته است.

 

شاید بارزترین نمونه این تاثیرات مثبت، پایمردی او در برگزاری نشست‌های خانه ترانه تهران بود؛ نشست‌هايي كه به‌راحتي برگزار نمي‌شد و هرازچندي بايد از سالني به سالني ديگر تغيير مكان مي‌داد. در تمام اين ناگهان‌ها هم بيش از همه‌ي چيزهاي ديگر، اعتبار دكتر يداللهي ضامن ادامه‌ي كار مي‌شد. و دوستانی که سطح آثار ارائه‌شده در این نشست‌ها را در دوره‌های مختلف به یاد داشته باشند می‌توانند درباره میزان تاثیر «دكتر» در بهبود اوضاع، شهادت بدهند. حالا بد نیست در نظر داشته باشیم که تعداد دیگری از جماعت غرغرو (خودشان به خودشان می‌گویند «اپوزیسیون» و...) در طول ساليان، میدان را خالی کردند و واگذاشتند به کسانی که سال‌ها از تنور وابستگی نان خورده بودند و چون دیگر از تنور قبلی، نانی برایشان درنمی‌آمد، دنبال دکان تازه می‌گشتند.

 

يكي از مواردي كه دائما توسط عده‌اي به عنوان دليل برخورداري يداللهي از رانت مطرح مي‌شود و در تمام سال‌هاي گذشته هم تكرار شده، تعداد زياد ترانه‌هايي‌ست كه او براي تيتراژهاي برنامه‌هاي تلويزيوني سروده است اما خوب است اين عده به نكات مهمي توجه داشته باشند:

 

نخست اینکه تکرار نام دکتر یداللهی در تیتراژهای تلویزیونی اساسا ربطی به مدیریت صداوسیما ندارد! همانطور که مثلا فیلمبردار فلان سریال را تهیه‌کننده کار انتخاب می‌کند، انتخاب آهنگساز و به تبع آن ترانه‌سرا هم به عهده عوامل تهیه است.

تردیدی ندارم که در آثار افشین یداللهی، نقاط تأنی کم نیست (در نشست‌های نقد «سلام آخر» و «یه خاطره از فردا» و... بسیاری از این موارد را در حضور خودش یادآوری کرده‌ام كه خيلي از آنها را پذيرفته است؛ اصلا چرا راه دور بروم؟ در اولین دیدار خصوصی‌مان در خانه عمویش در همین اصفهان عزیز، خودش پیش از هر صحبت دیگری نظرم را درباره آثارش جویا شد) اما یادمان باشد که در آثار بزرگان نامدار این حوزه نیز از این نقاط کم نیست. صریح‌تر بگویم؟ در آثار جنتی و سرفراز و قنبری، چنين لغزش‌هايي كمتر نيست.

 

دوم، در اینکه شخصیت اجتماعی دکتر یداللهی در رونق کار ترانه‌سرایی‌اش موثر بوده شکی نیست اما یادمان نرود که در حوزه فرهنگ و هنر، «دکتر» کم نداشته‌ایم و نداریم. افشین یداللهی انسان باهوش محترمی بود كه سابقه‌ي موسيقايي هم داشت و همین هوش و احترام و پيشينه باعث شده بود که فرد مقبولی باشد. او آدم کسی نبود و نشد اما در رقابتی که از ویژگی‌های هنرـ صنعت‌ها به شمار مي‌رود، از امکانات و داشته‌هایش استفاده کرد تا شنیده شود. اهل قهر نبود؛ وقتی اثرش در مثلا صداوسیما مجوز نمی‌گرفت، نه تسلیم می‌شد و نه به غرزدن اکتفا می‌کرد؛ از تمام راه‌ها وارد می‌شد؛ نمونه‌اش اثری که رد شد و یداللهی متن اثر و دلایل رد آن را برای چند نفر از اهالی ترانه فرستاد و خواست که داوری کنند؛ نهایتا هم سعید یوسف‌نیا را به مناظره در خانه ترانه فراخواند و شد آنچه شد؛ ترانه یداللهی مجوز نگرفت ولی رفتار مسئولانه او تاثیرات ارزشمند دیگری گذاشت. خود من هم یکی از داوران این ماجرا بودم که تنها به خاطر پایمردی یداللهی وارد ماجرا شدم و حتی مطلب نوشتم و... .

 

سوم، درباره «اشعار» یداللهی حرف بسیار است اما شرافت انسانی و ادبی من اجازه نمی‌دهد نگویم که لحظه‌ای خودش را از نقد بی‌نیاز نمی‌دانست؛ اینکه مخاطب و ناشر، مرعوب نام است و هر چیزی را به اسم شعر می‌پذیرد، حرف دیگری‌ست. در همین فضای مجازی، اثرش را به شكل خصوصي می‌فرستاد و نظر می‌خواست اما از طرف دیگر هم خودش و اثرش را پنهان نمی‌کرد.

 

دكتر افشين يداللهي برای من تا همیشه به عنوان یک ترانه‌سرای حرفه‌ای و یک مولف پویای غیروابسته، محترم است و خنده‌ها و نگاه‌هاي زيركانه‌اش در قاب چشم و دلم جاودانه خواهد بود. روانش آرام و رها.

 

ابراهیم اسماعیلی اراضی/ بهار 96

منتشرشده در یادداشت هفته

مراسم سوگ ترانه به یاد افشین یداللهی با حضور اهل فرهنگ و هنر در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد.

در این مراسم ضمن برگزاری بزرگداشت و یادبود افشین یداللهی خبر جایگزین فردی به جای افشین یداللهی برای اجرای جلسات آینده خانه ترانه داده شد.

 

عبدالجبار کاکایی، محمدعلی بهمنی، بابک زرین، سالار عقیلی، رضا رفیع، سعید بیابانکی، علیرضا بدیع، افشین مقدم، زهرا عاملی، علی لهراسبی، حامد عسکری، افشین سیاهپوش، امیریل ارجمند، پرستو صالحی، محمدرضا فروتن، امید صباغ نو و... به همراه اعضای اصلی خانه ترانه مهدی ایوبی، صابر قدیمی، علی ایلیا، پرسا مقدسی و چند تن دیگر حضور داشتند.

 

فرزاد حسنی، مجری برنامه، افشین یداللهی را فانوس دریایی دریای متلاطم خانه ترانه خواند که منطق والایش نه تنها در تمام عرصه‌های زندگی بلکه در شعر و ترانه‌هایش نمایان بود.

محسن سلیمانی، رییس فرهنگسرای ارسباران، با ابراز تاسف، شناسنامه درختی را که یداللهی سال ۹۴ در بوستان گفت‌وگو کاشته بود به پدر او تقدیم کرد. وی همچنین بر برگزاری جلسات خانه ترانه به یاد "پدر خانه ترانه" تاکید کرد.

 

پخش کلیپ از فعالیت‌های افشین یداللهی بخش دیگری از این برنامه بود.

 

 

سپس سالار عقیلی درباره زنده‌یاد افشین یدالهی و همکاری خود با آن مرحوم گفت: ۸۰ درصد شهرتم را مدیون آثار افشین یداللهی هستم. بدون مبالغه اشعار او خیلی خاص بود.

این خواننده افزود: نخستین همکاری من با افشین یدالهی «چله به چله» بود و همکاری شاخص دیگر ما سریال «تبریز در مه» و «معمای شاه» بود. روز تشییع افشین یداللهی نتوانستم شعرهای او را اجرا کنم و از خدا می‌خواهم از این به بعد صبری برای اجرای شعرهای او به من عطا کند.

اجرای زنده سالار عقیلی با شعر وطن و تبریز در مه از افشین یداللهی و همراهی پیانو حریر شریعت‌زاده بخش دیگراین برنامه بود.

 

در ادامه این مراسم عباس سجادی، مدیر مرکز آفرینش‌های هنری نیاوران، دغدغه‌های افشین یداللهی را گروهی دانست و خاطرنشان کرد: جلسات خانه ترانه بعداز ۱۵ سال باید با یک تشکیلات به صنفی وابسته شود تا با انسجام به دور از تک‌روی‌ها و سلیقه‌ها و تغییرات مدیریتی به حیات خود ادامه دهد.

 

در این مراسم ضمن برگزاری بزرگداشت و یادبود افشین یداللهی خبر جایگزین فردی به جای افشین یداللهی برای اجرای جلسات آینده خانه ترانه داده شد. روزبه بمانی ترانه سرای بنام و مشهور کشور مسئولیت اجرا و دبیری جلسات خانه ترانه را بر عهده گرفت تا چراغ این محفل همچنان روشن مانده و برای کمک به دانش آموختگان ترانه سرایی مفید باشد.

 

 

همچنین ضمن تشکر و قدردانی از همه مدعوین و مهمانان تاکید شد که در جلسه هیات مدیره خانه ترانه با شورای شهر تصمیم بر این شد که یک بوستان یا خیابان به نام افشین یدالهی اختصاص پیدا کند.

همچنین خشایار اعتمادی افشین یداللهی را جریان‌ساز خواند و گفت: او پرمغز حرف می‌زد، می‌نوشت و شعر می‌گفت و مطمئن بود روزی باور می‌شود. این خواننده با نواختن پیانو به اجرای شعرهایی از افشین یداللهی پرداخت.

 

محمدرضا فروتن، بازیگر، نیز اظهار کرد: افشین در کلمه زندگی کرد و با کلمه از بین ما رفت و برای همیشه در قلب‌ها باقی می‌ماند. او روانپزشکی حاذق بود که به بیماران اهمیت می‌داد و آن‌ها را با عشق، محبت و انرژی عجیب درمان می‌کرد. او با آمدنش به این زندگی از ما دیدار کرد و زندگی را برای ما عمیق‌تر کرد و من معنای یک رفاقت اصیل را با او تجربه کردم.

 

 

رضا رفیع شاعر طنزپرداز در بخش دیگری از مراسم خاطرنشان کرد: یداللهی با ترانه‌هایش شادی روان را مورد توجه قرار می‌داد. او بر این باور بود که تنها نباید روی سنگ قبر نوشت شادروان  بلکه باید با روان شاد زندگی کنیم.

لازم به ذکر است که این مراسم روز پنجشنبه در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد.

یادش جاویدان باد.

 

کد خبر: 439

منتشرشده در گزارش

باب دیلن پریشب در حالی در استکهلم روی صحنه رفت و برنامه اجرا کرد که شماری از اعضای آکادمی نوبل از حضار این برنامه بودند و ساعاتی پیش جایزه نوبل را به وی اهدا کرده بودند.

 

به گزارش آسوشیتدپرس، باب دیلن در حالی دیپلم و مدال نوبل را دریافت کرد که هیچ رسانه‌ای در این مراسم حاضر نبود، اما او پس از دیداری ساده و خودمانی با اعضای آکادمی و دریافت جایزه خود در استهکلم روی صحنه رفت و برای جماعتی که ماه‌ها پیش بلیت کنسرت او را خریده بودند، برنامه اجرا کرد.

در واقع او سه ماه بعد از مراسم رسمی اعطای جوایز نوبل، جایزه نوبل ادبیات خود را دریافت کرده است.

سارا دانیوس دبیر دایمی آکادمی نوبل دو روز پیش اعلام کرده بود این خواننده و ترانه‌سرای ۷۵ ساله که برای اجرای کنسرت به استکهلم می‌آید، جایزه خود را دریافت خواهد کرد.

این خانم البته تصویری ساده  از خودش در وبلاگش منتشر کرده بود که می‌گفت آماده است تا در کنسرت باب دیلن شرکت کند.

در حالی که انتظار می‌رفت دیلن روز ۱۰ دسامبر در سالروز مرگ آلفرد نوبل در مراسم اهدای جوایز شرکت کند، اما او همان زمان اعلام کرد شاید وقتی برای اجرای کنسرت به استکهلم می‌آید این کار را انجام دهد.

 

باب دیلن باید یک نسخه ضبط شده از سخنرانی دریافت جایزه نوبل را به آکادمی ارایه کند تا بتواند مبلغ جایزه را که معادل ۸ میلیون کرون سوئد برابر ۸۹۴ هزار دلار است دریافت کند. وی باید این سخنرانی را تا سه ماه دیگر به آکادمی ارایه کند.

 

یکی از مقامات آکادمی نوبل به خبرگزاری آسوشیتدپرس گفت این مراسم کوچک به خوبی برگزار شده و دیلن ۷۵ ساله مرد بسیار خوب و مهربانی است.

به درخواست باب دیلن هیچ رسانه‎ای در مراسم دیروز حاضر نبوده است.

دیلن قرار است دومین کنسرتش در استکهلم را امشب (یکشنبه) برگزار کند.

باب دیلن اولین ترانه سرایی است که نوبل ادبیات را به پاس خلق بیان شاعرانه نو در سنت ترانه سرایی آمریکایی دریافت کرده است.

دیلن آخرین بار سال ۲۰۱۵ در سوئد کنسرت برگزار کرده بود که همه به سرعت پیش فروش شده بود. وی در ۹ آوریل(هفته آینده) نیز کنسرتی در شهر لوند سوئد برگزار می‌کند.

 

کد خبر: 413

منبع: آسوشیتدپرس

 

منتشرشده در گزارش

مراسم ترحیم دکتر افشین یدالهی با حضور چهره های سرشناس ادبیات، موسیقی، سینما و... در مسجد جامع شهرک غرب برگزار شد.  محمد سلمانی، حسین آهی، نیلوفر لاری پور، امیر ارجینی، مریم حیدر زاده، سید عباس سجادی، سالار عقیلی، علیرضا قربانی، احسان خواجه امیری، کتایون ریاحی، اکرم محمدی، روزبه بمانی، محمد اصفهانی، امید روزبه، مسعود امامی، صابر موسوی، کیانوش خانمحمدی، علی ایلیا، عمران میری، علی زندوکیلی، علی لهراسبی، بابک صحرایی، اهورا ایمان، لوریس چکناواریان، زهرا عاملی، کامران رسول زاده، رضا یزدانی، حمید حامی و....افراد نام آشنایی بودند که در این مراسم حضور داشتند.

 

 

 

   

 

   

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 

عکاسان: نرگس حسین پور _ زهرا محمدی

منتشرشده در گزارش
چهارشنبه, 11 اسفند 1395 ساعت 20:10

-صدا-

متن دکلمه
 
 
 
 

صدای گنگ مرا از سراب می شنوید
ستاره خواب کنید آفتاب می شوید
از این دقیقه فقط آب و تاب می شنوید
شنیدم آنچه شنیدم جواب می شنوید


به این شقایق در اضطراب گوش کنید
به این پرنده ی در اعتصاب گوش کنید
موظفید به حرف حساب گوش کنید!
به نطق آخرم عالی جناب گوش کنید


خدای عهدشکن عشق بود، حالا نه
ترانه ی فدغن عشق بود، حالا نه
همیشه روی سخن عشق بود، حالا نه
سلاح آخر من عشق بود، حالا نه


هزار تیرخطا از کمان گریخته است
همان که گفت کنارم بمان گریخته است
شهاب وحشی ام از آسمان گریخته است
چگونه از تو بگویم زبان گریخته است


قلم گرفتم و دردا قلم نمیگیرد
که آتش من و هیزم به هم نمیگیرد
کسی نشان حضور از عدم نمی گیرد
خوشم که مرگ مرا دست کم نمی گیرد


نخواه دشنه ی تن تشنه را غلاف کنم
نخواه بردگی عین و شین و قاف کنم
قلم به دست گرفتم که اعتراف کنم
حساب آینه را با غبار صاف کنم


همین شما که پذیرای شعر من بودید
مگر نه آنکه به وقتش لب و دهن بودید
به تیشه ایی نرسیدید و کوهکن بودید
و توشه ی هم اگر بود راهزن بودید


صدف ندیده به گوهر رسیده ایید عجب
چراغ کشته به مجمر رسیده اید عجب
به خط هفتم ساغر رسیده ایید عجب
دو خط نخوانده به منبر رسیده ایید عجب


هلاک مخمصه ام دست بندتان پس کو؟
درخت های زمستان پسندتان پس کو؟
سرجنازه ی شعر آب قندتان پس کو؟
چهارپاره شدم نیشخندتان پس کو؟


کلید مخمصه را در قفس گذاشته ایید
کلاه شعبده از پیش و پس گذاشته ایید
کجا فرار کنم خار و خس گذاشته ایید
مگر برای دویدن نفس گذاشته ایید؟


آهای شعر ! رفیقان راهزن داری
برهنه ای و در اندوه رخت کن داری
غریبی و سر هر کوچه انجمن داری
چقدر هم که به هر دسته سینه زن داری


پی مزار تو با التهاب می آیند
خدا قبول کند با نقاب می آیند
فرشته اند و به قصد عذاب می آیند
به وقت تیشه زدن با گلاب می آیند


کتاب معجره را کنج غار پنهان کن
هر چه آن چه داشتی از روزگار پنهان کن
ستاره از شب دنباله دار پنهان کن
فقط نفس بکش اما بخار پنهان کن


وصیتی کنم انگور را تمام نکن
اگر شراب نیانداختی حرام مکن
شراب شعر منم از غریبه وام مکن
مرا مقایسه با شاعران خام مکن
 

که در مقایسه از دودمان خیامم
نه گوش به به و چه چه نه چشم انعامم
بگوش عالم و آدم رسید پیغامم
حریف گوشه ی میخانه های بدنامم


مباد سیلی محکم کم کنند شعرم را
شعارهای دمادم کنند شعرم را
مباد قبله ی عالم کنند شعرم را
به روز واقعه پرچم کنند شعرم را


مطاع شعر و شرف سرسری فروخته ای
ولی به حجره ی بی مشتری فروخته ای
تو را به من چه که در دری فروخته ایی
مبارک است به خوکان پری فروخته ای



حرام ِ باد شدی ؟ خاک در دهانت باد !
دهان دریده ترین شب نگاهبانت باد
کلاغ صبح مه آلود نوحه خوانت باد
مرا به سنگ زدی ؟ ! شیشه نوش جانت باد


مرا سیاه نکن آدم زغال فروش
مرا چکار به این کوچه های فال فروش؟
مرا چکار به این قوم قیل و قال فروش؟
گرفته حالم از این شهر ضدحال فروش


از این اجاق رها مانده دود سهم من است
یکی نبود جهان کبود سهم من است
و کوه نعره زد اینک : صعود سهم من است
به قله رفتم و دیدم، فرود سهم من است


اگر چه دور و برم جز خطر نمی بینم
علاج واقعه را در سفر نمی بینم
به جز غبار قدم پشت سر نمی بینم
و هیچ عاقبتی در هنر نمی بینم


من ایستاده شکستم اقامه بهتر از این؟
قلم شدم که بخوانید نامه بهتر از این؟
یکی برید و یکی دوخت جامه بهتر از این؟
رسیدم و نرسیدم ادامه بهتر از این؟


به لطف شعر دل از دلبران ندزدیم
از این بساط سگی استخوان ندزدیدم
اگر نداشتم از دیگران ندزدیدم
من از حیاط کسی نردبان ندزدید


قسم به جان درختان تبر نساخته ام
برای بتکده ای دردسر نساخته ام
که با فروش قلم سیم و زر نساخته ام
برای هیچ کسی هم که شر نساخته ام


همیشه پشت سخن آیه ی سکوت منم
هزار چهره ی پوشیده در قنوت منم
زبان سوخته ی جنگل بلوط منم
و پشت جاذبه ها سیب در سقوط منم


و بازمانده ی دنیای درد ما بودیم
کسی که دید و فراموش کرد ما بودیم
صدای حنجره ی سرخ درد ما بودیم
سکوت بین دو فنجان سرد ما بودیم


کفاف حسرت ما را زمین نخواهد داد
زمانه هم که به جز نقطه چین نخواهد داد
کسی به مشق درست آفرین نخواهد داد
جواب اشک به جز آستین نخواهد داد
 
 
 
 
منتشرشده در همه دکلمه ها

 

سید فرید احمدی شاعر و ترانه‌سرا گفت: بحث ترانه با بحث ادبیات فرق می‌کند؛ برخی می‌خواهند با متر خیاطی وزن فردی را بسنجند و چنین چیزی جور در نمی‌آید. ملاک موسیقی پاپ با ملاک سنجش ادبیات فرق می‌کند.

برنامه «چشم شب روشن» به تهیه کنندگی امیر قمیشی و با اجرای محمد صالح علا، با حضور علیرضا بدیع کارشناس بخش ترانه، سه شنبه 26 بهمن میزبان سیدفرید احمدی ترانه سرای شناخته شده بود.

 

فرید احمدی در ابتدای برنامه در سخنانی گفت: شعر جملاتی دارد که تصاویر جدیدی دارد و عناصر جای خود را در آن با چاشنی تخیل عوض می کنند. ترانه نیز فرزند شعر است و باید شاعرانگی داشته باشد اما برای اینکه به ایده آل خود برسد باید چند عنصر را در خود داشته باشد، از جمله اینکه کلام آهنگین و چینش واژه ها به شیوه ای باشد که در خود موسیقی داشته باشد. در حقیقت ترانه نویس باید ملودی را در دل ترانه مستتر داشته باشد و به آهنگساز تقدیم کند.

 

ترانه باید درک آنی و تاثیر طولانی داشته باشد

 

وی افزود: جاودانگی حافظ به خاطر موسیقی اشعارش است. موسیقی در شعر عاطفه ایجاد می کند. ترانه را مردم می شنوند و نیازی به تجزیه و تحلیل آن نمی بینند، بلکه می خواهند از آن لذت ببرند. بنابراین ترانه باید درک آنی و تاثیر طولانی داشته باشد. ترانه نویس یک موضوع بسیط و بزرگ را در قالب کلمات ساده باید به مردم ارائه دهد؛ کلمات ساده ای که قدرت بزرگی در خود نهفته دارد.

 

این ترانه سرا درباره سرودن «ساعت دیوار چشمات قلبم نمیاد» ادامه داد: به بنیامین درود می گویم که جرئت کرد و این ترانه را خواند. همیشه جسارت، پیش رو بودن و آوانگارد بودن او از طرف من قابل ستایش است. قیدها در این ترانه حذف شده و به مخاطب فرصت میدهیم که جمله بسازند. این شاید اولین ترانه مینیمالی باشد که ساخته شده بود. به محض اینکه این ترانه را برای بنیامین خواندم آن را پسندید و شروع به ساخت آن کرد. اکثر طیف باسواد و تحصیل کرده کار را پسندیدند و ما را تشویق کردند. عده ای هم کار را دوست نداشتند که به آنها احترام میگذارم.

 

چشم من به گوش مردم است

 

احمدی درباره واکنشی که به نقدها نشان میدهد، گفت: من بسیار نقدپذیرم. چشم من به گوش مردم است. من از بچه های 6، 7 ساله تا اساتید دانشگاه نقد می پذیرم و از این رویکرد سود دیده ام.

 

وی درباره تفاوت های ادبیات سنتی و ترانه، تصریح کرد: بحث ترانه با بحث ادبیات فرق می کند. برخی می خواهند با متر خیاطی وزن فردی را بسنجند و چنین چیزی جور در نمی آید. اصلا ملاک موسیقی پاپ با ملاک سنجش ادبیات فرق می کند. ترانه را می شود روی کاغذ سنجید اما وقتی آهنگسازی می شود سنجش آن به شیوه دیگری است. موسیقی پاپ کارنامه اش را از دست مردم می گیرد. مردم یا موسیقی را می شنوند یا آن را فراموش می کنند.

 

بنیامین به من وفا کرد

 

این ترانه سرا درباره تداوم همکاری با بنیامین بهادری اظهار کرد: بنیامین وفای بزرگی در کار داشت و من سعی کردم وفای او را با کار خوب جواب بدهم. او شعری از مولوی خوانده بود (یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا) و من در استقبال از مولوی این بخش را اضافه کردم: ناز مکن ناز بیا خانه برانداز بیا، باز مرو باز بیا دور مشو دور مشو... من همیشه سعی کردم پاسخ محبت او را بدهم. البته او لطف دارد و می گوید من بهتر از فرید پیدا نمی کنم اما من تلاش می کنم مهربانی و صمیمیت او را با کار خوب پاسخ بدهم تا او احساس نکند در چنگ من گیر افتاده است. ما بارها شده سر یک کلمه با هم چالش کرده ایم و همفکری داشته ایم و در نهایت موفق شده ایم.

 

سینما فرزند ادبیات است

 

 

وی در پاسخ به اینکه ارتباط دنیای تصویر با شعر چیست، گفت: نویسنده، شاعر، رمان نویس و سینماگر یک وجه مشترک دارند و آن این است که تصویر ایجاد می کنند. سینماگر متکی به تکنولوژی و نور و دوربین و عوامل و... است. اما کسی که در عرصه ادبیات قدم می زند، با کلمات تصاویر ایجاد می کند و پرده سینمای او ذهن مخاطبانش است. او در ذهن مخاطبان با کلمات تصویر ایجاد می کند. به نظر من این کار دشوارتری است و به هنر نزدیک تر است.

 

احمدی ادامه داد: مثلا در رمان «بر باد رفته» به تعداد افرادی که در سراسر دنیا این کتاب را می خوانند، یک شخصیت اسکارلت شکل می گیرد اما وقتی فیلم این رمان ساخته می شود، فقط یک اسکارلت داریم. سینما ستودنی و قابل احترام است اما فرزند ادبیات است؛ ادبیات تصویرسازی که براق تر است اما مغز آن ادبیات است.

 

این ترانه سرا تأکید کرد: هر ترانه ای که سروده می شود، کلیپ آن در ذهن مخاطب ساخته می شود و او در ماشین که نشسته و به یک قطعه موسیقی گوش میدهد لوکیشن ها و شخصیت ها را بدون هزینه در ذهنش تصویرسازی می کند. ادبیات مادر سینما است و سینما همیشه به ادبیات مدیون است.

 

وی در ادامه در پاسخ به این سوال بدیع که آیا در ترانه هایش که جملاتی چون «بگو بگو کدوم خیابونه که منو به تو میتونه برسونه» عامدانه اینگونه از کلمات استفاده می کند یا به خاطر ملودی اینگونه شعر می گوید، توضیح داد: دنیا، دنیای حرکت است. من با زنده یاد نیما وارسته در استودیو صحبت می کردم و به او می گفتم سبک من و تو و بنیامین سبک استریت و حرکت است. کلمات در چنین موسیقی باید قابلیت داشته باشد که در موسیقی و صدای بنیامین تکنو بنشیند. در آلبوم 85 هم این شیوه بسیار مورد استقبال مردم قرار گرفت.

 

مردم ارزشمندی داریم

 

این ترانه سرا، در بخش پایانی سخنانش یادآور شد: می خواهم از مردممان تشکر کنم که خیلی خوب هنرمندانشان را با گوش دادن، محبت و نگاه کردنشان حمایت می کنند. اینکه مردم دوستمان دارند و تشویق مان می کنند خیلی پشتوانه بزرگی است. به هنرمندان می گویم مردم را دوست بدارند و باآنها مهربان باشند، مردم ارزشمندی داریم.

 

احمدی همچنین از انتشار مجموعه ترانه جدیدش توسط نشر نگاه خبر داد و ابراز امیدواری کرد این کتاب که ترانه های جدیدی در آن است به نمایشگاه برسد. وی در پایان ترانه «یه روز یه باغبونی یه مرد آسمونی نهالی کاشت میون باغچه مهربونی» را برای مخاطبان خواند.

 

«چشم شب روشن» به تهیه کنندگی امیر قمیشی و با اجرای محمد صالح علا شنبه تا چهارشنبه هر شب ساعت 23 از شبکه چهار سیما روی آنتن می رود.

 

کد خبر: 324

منبع: فارس

منتشرشده در گفتگو
دوشنبه, 11 بهمن 1395 ساعت 11:59

-آبادی-

متن دکلمه

 

 

سرما زده و هيچى
جز پرچماى مشكى
از پنجره پيدا نيست

هرچند توو آبادى
نزديكِ هزار ساله
هيچ پنجره اى وا نيست

ماهى كه سرش گرمِ
ماهى گلىِ حوضه
مهتابُ رو نشون ميده

يه بچه ى ديونه
با چوب توى دستش
هى ماهُ تكون مى ده

مردم همه بيدارن
خواب ابدى دارن
سرماى بدى دارن

اونقدر كفن كرده ن
چند ساله كشاورزا
جز پنبه نمى كارن!

اين لحظه،همين حالا
اون سايه ى مو قرمز
با خنده كجا ميره

البته شنيده م كه
ميگن زنِ مش جعفر
امشب سرِ زا ميره!

بى بى توو تنورش موند
سنجاق سرش مونده
اما خود بى بى نيست

بى بى كه خودش مى گفت:
هيچ حادثه اى اينجا
جز مرگ طبيعى نيست

اونقدر طبيعى كه
هر كوچه با دست برف
هر روز كفن ميشه

ديوار به ديوارِ
هر كوچه ى آبادى
عكساى اهاليشه

بقال سرِ كوچه
هم معتدِ ماهاس
هم محرم امواته

اونقدر عزا ديده
هرچى بگه تلقينه
هرچى بده خيراته

خوابه يكى پلكاش
چشماش به در خُشكه
با عينك بد بينش

يكدست شده چشماش
يك عمره كه دستاشو
گم كرده توو آستينش

بيچاره مش اسماعيل
يك عمر از عزراييل
صد مرتبه خواهش كرد

تا يادمه غمگين بود
تا اينكه زمين خورد و
تابوت بلندش كرد!

منتشرشده در همه دکلمه ها
صفحه1 از3

آخرین اخبار

محل تبلیغات

 

تمامی حقوق این وب سایت برای تارنا محفوظ می باشد

طراحی سایت توسط نونگار