مکتب سازی، فرصت سوزی ---------- انتشار دکلمه ای از منوچهر آتشی ----------------- گزارش تصویری اختتامیه سومین دوره جشنواره نیاوران --------- فیلم شعرخوانی محمدعلی بهمنی
چهارشنبه, 05 مهر 1396 ساعت 12:21

-شتک زده ست به خورشید-

متن دکلمه

 

 

شتک زده‌است به خورشید، خون‌ِ بسیاران‌

بر آسمان که شنیده‌است از زمین باران‌؟

 

هرآنچه هست‌، به جز کُند و بند، خواهدسوخت‌

ز آتشی که گرفته‌است در گرفتاران‌

 

ز شعر و زمزمه‌، شوری چنان نمی‌شنوند

که رطل‌های گران بر کشند میخواران‌

 

دریده‌شد گلوی نی‌زنان عشق ‌نواز

به نیزه‌ها که بریدندشان ز نیزاران‌

 

زُباله‌های بلا می‌برند جوی به جوی‌

مگو که آینة جاری‌اند جوباران‌

 

نسیم نیست‌، نه‌! بیم است‌، بیم‌ِ دار شدن‌

که لرزه می‌فکند بر تن سپیداران‌

 

سراب امن و امان است این‌، نه امن و امان‌

که ره زده‌است فریبش به باورِ یاران‌

 

کجا به سنگرس دیو و سنگبارانش‌

در آبگینه حصاری شوند هشیاران‌؟

 

چو چاه‌ِ ریخته آوار می‌شوم بر خویش‌

که شب رسیده و ویران‌ترند بیماران‌

زبان به رقص درآورده چندش‌آور و سرخ‌

پُر است چنبرِ کابوس‌هایم از ماران‌

 

برای من سخن از «من‌» مگو به دلجویی‌

مگیر آینه در پیش خویش بیزاران‌

 

 اگرچه عشق‌ِ تو باری است بردنی‌، امّا

به غبطه می‌نگرم در صف سبکباران‌

منتشرشده در همه دکلمه ها

 

ویلیام هزلیت، می‌گوید: «شعر تمام آن چیزی است که در زندگی ارزش به یاد سپردن دارد». شعرهای او، از جمله شعرهایی هستند که این ویژگی را دارند.

امروز ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۶، سیزدهمین سال‌مرگ حافظ زمانه‌ی ماست؛ امروز سیزدهمین سالی است که حسین منزوی، برای همیشه لب از غزل گفتن فرو بست. به همین بهانه، تارنا مجالی یافت تا نگاهی به زندگی و آثار این شاعر بزرگ معاصر داشته باشد.

حسین منزوی در ۱ مهرماه ۱۳۲۵، در زنجان متولد شد. پدر و مادرش در روستاهای زنجان معلم بودند و او سال‌های اولیه‌ی زندگی‌اش را در روستاهای زنجان گذراند.

وی در سال ۱۳۳۲ در دبستان فردوسی زنجان، شروع به تحصیل کرد و ۴ سال در آن مدرسه ماند. پس از آن دو سال در دبستان صائب تبریزی، دو سال در دبیرستان پهلوی و چهار سال در دبیرستان صدر جهان درس خواند. علاقه‌ی منزوی به ادبیات به گفته‌ی خودش از دو شاعر بنام، حکیم ابوالقاسم فردوسی و صائب تبریزی، نشات گرفته بود و این علاقه تا جایی پیش رفت که منزوی، پس از اتمام دوره‌ی دبیرستان در دانشکده‌ی ادبیات دانشگاه تهران مشغول به تحصیل شد.

منزوی اولین دفتر شعرش را در سن ۲۵ سالگی، با همکاری انتشارات بامداد،‌ به چاپ رساند؛ که این مجموعه برنده‌ی جایزه‌ی اولین دوره‌ی شعر فروغ شد و منزوی به عنوان بهترن شاعر جوان این دوره معرفی شد. پس از آن منزوی وارد رادیو و تلویزیون ملی ایران شد و زیر نظر نادر نادرپور شروع به فعالیت کرد.

منزوی در طول دوران همکاری با رادیو و تلویزیون، در برنامه‌های زیادی از جمله «کتاب روز»، «یک شعر و یک شاعر»، «شعر ما و شاعران ما» و «آیینه آدینه» حضور داشت. منزوی ترانه‌های بسیار زیادی را نیز به رشته‌ی تحریر در آورد که بسیاری از آن‌ها توسط خوانندگان مطرح، اجرا شدند. او در کنار فعالیت‌های ادبی متعدد، در مجله‌ی ادبی رودکی، مجله‌ی سروش و روزنامه‌‌ی محلی «امید زنجان» نیز مشغول به فعالیت بود. غزل امروز، وامدار تفکر و نوآوری زیرکانه‌ی منزویست و شاید اغراق نباشد که بگویم، منزوی غزل را از گرداب فراموشی بیرون کشید.

برای شناخت هر شاعر، باید آثارش را درک کرد. آن‌چه در غزل‌های منزوی بیشتر از همه دیده می‌شود، مفهوم «عشق» است. تار و پود غزل‌های منزوی از عشق بافته شده و روح عشق در تمام آثار از جمله ترانه‌هایش دمیده شده است. به گفته‌ی دوستانش، منزوی بسیار تنها بود. دخترش غزل منزوی، در مقدمه‌ی مجموعه‌ی اشعار منزوی که توسط انتشارات نگاه به چاپ رسید، چنین نوشته است:«به این زودی‌ها کسی نخواهد توانست مانند پدر بسراید و یقین دارم که بسیاری آرزو دارند، حداقل ذره‌ای مانند او بسرایند».  

از حسین منزوی آثار بسیاری مانند: با عشق در حوالی فاجعه، از شوکران و شکر، با سیاوش از آتش، از کهربا و کافور، از ترمه و تغزل، به همین سادگی، با عشق تاب می آورم، این کاغذین جامه، ترجمه‌ی منظومه‌ی ترکی حیدر بابا و بسیاری آثار دیگر، بر جای مانده است.

پس از تحمل رنج و مرارت‌های بسیار، وی در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۳ بر اثر آمبولی ریوی در تهران درگذشت و در زنجان به خاک سپرده شد. چندی پیش مستندی با «نام نهنگی در تنگ» درباره‌ی منزوی ساخته شد که در زنجان و تهران اکران گردید. با هم غزلی از شاعر همیشه‌ی عشق می‌خوانیم. یادش گرامی باد!

 

بی‌تو به سامان نرسم ، ای سر و سامان همه تو

ای به تو زنده همه من ، ای به تنم جان همه تو

 

من همه تو ، تو همه من ، او همه تو ، ما همه تو

هرکه و هرکس همه تو ، ای همه تو ، آن همه تو

 

من که به دریاش زدم تا چه کنی با دل من

تخت تو و ورطه تو ساحل و طوفان همه تو

 

ای همه دستان ز تو و مستی مستان ز تو هم

رمز نیستان همه تو ، راز نیستان همه تو

 

شور تو آواز تویی ، بلخ تو شیراز تویی

جاذبه‌ی شعر تو ، جوهر عرفان همه تو

 

همتی ای دوست که این دانه ز خود سر بکشد

ای همه خورشید تو و خاک تو ،باران همه تو

 

کد خبر: 473

خبرنگار: زهرا محمدی

 

منتشرشده در گزارش
دوشنبه, 09 اسفند 1395 ساعت 13:41

-خواهد آمد-

متن دکلمه

 

 

دستش از گل ، چشمش از خورشید سنگین خواهد آمد

بسته بار گیسوان از نافه ی چین خواهد آمد

 

از تبار دلستان لولیان بیستونی

شنگ و شیطان با همان رفتار شیرین خواهد آمد

 

با شگرد سامری را ساحری آموز نازش

تا دوباره از که بستاند دل و دین خواهد آمد

 

با همان « آن » ی که پنداری خود از روز نخستین

شعر گفتن را به « حافظ » داده تلقین، خواهد آمد

 

بی گمان از آینه ــ جشن سرور آمیز حُسنش ــ

راه دوری تا من ــ این تصویر غمگین ــ خواهد آمد

 

عشق گاهی زندگی ساز است و گاهی زندگی سوز

تا پریزاد من از بهر کدامین خواهد آمد

 

ای دل من ! سر مزن بر سینه این سان ناشکیبا

لحظه یی ، دیوانه جان ! آرام بنشین خواهد آمد

 

خواهد آمد ، خواهد آمد آری ، امّا گر نیاید ،

باز سقف آسمان امروز پایین خواهد آمد!

منتشرشده در همه دکلمه ها

 

«نهنگی در تنگ»، عنوان مستندی درخصوص زندگی زنده‌یاد حسین منزوی، غزل‌سرای معاصر زنجانی، است که در سالن سینمایی وزارت کشور، واقع در میدان بهارستان و با حضور مسئولین استان زنجان، بهروز رضوی، شقایق فراهانی و جمعی از علاقمندان برگزار شد.

متاسفانه با وجود اینکه نام های زیادی در پوستر تبلیغاتی این مراسم به چشم می‌خورد، اما این آیین با سکوت و خلوتی هرچه تمام تر برگزار شد و از نام های موجود در پوستر تنها یک یا دو نفر در این مراسم حضور داشتند.

ساخت این مستند، به کارگردانی ناصر قهرمان و تهیه کنندگی حسین نجار، ۸ ماه به طول انجامیده و ایده‌ی آن به اقتضای گرایش ادبی کارگردان و تهیه کننده، و فعالیت آن‌ها در این عرصه برمی‌گردد.

در این مستند، دوستان و نزدیکان حسین منزوی، از جمله محمدعلی بهمنی، عبدالجبار کاکایی، بیژن کامکار، طهمورث پورناظری، قطب الدین صادقی، بهزاد فراهانی، بهروز رضوی و بسیاری از بزرگان ادب و هنر، به بیان خاطراتی از زنده‌یاد منزوی می‌پردازند و عکس‌ها و و فیلم‌های بسیاری را می‌توان در این مستند مشاهده کرد که تا کنون کمتر دیده شده است.

مستند «نهنگی در تنگ»، توانسته زوایای پنهانی از زندگی و مشکلاتی که حسین منزوی در طول دوران حیاتش داشت را به علاقمندانش نشان دهد.

 

 

پس از اکران فیلم، ناصر مقدم، مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان زنجان، از وجود «جایزه‌ی حسین منزوی» در میان جوایز ادبی سال آینده و همچنین انجام تمهیداتی جهت ساماندهی آرامگاه منزوی، خبر داد.

پس از آن بهروز رضوی، پیشکسوت گویندگی کشور، به بیان خاطراتی از منزوی پرداخت. وی خاطر نشان کرد که بخترین راه برای شناخت منزوی، خواندن اشعار اوست و نگاه این شاعر به مسائل گوناگون، از جمله عشق را می‌توان از اشعارش دریافت. وی همچنین بیان کرد که منزوی بسیار تنها بود و در زمان حیاتش به خوبی شناخته نشد، اما شخصیت و افکار او در اشعارش منعکس شده.

بهروز رضوی در گفتگو با تارنا، ساخت این مستند را قابل تقدیر دانست و در این باره گفت:«صمیمیت تهیه‌کنندگان و عوامل این مستند بر من روشن است».

وی در ادامه گفت:«ارتباط مطبوعات با مجامع ادبی و هنری می‌تواند در معرفی بزرگان ادب و هنر موثر باشد و باید پیشکسوتان را در زمان حیاتشان دریافت. در این راستا بسیار مهم است که در جامعه‌ی کنونی، بخشی از مطبوعات به ادبیات اختصاص یابد و با توجه به امکانات عصر حاضر و تسهیل پوشش رسانه‌ای، به هنرمندان و ادیبان معاصر توجه ویژه‌ای شود».

 

لازم به ذکر است که این مراسم روز سه شنبه در سالن سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برگزار شد.

کد خبر: 354

 

خبرنگار: زهرا محمدی

منتشرشده در گزارش

مستند مرحوم حسین منزوی؛ غزل سرای نام آشنای زنجانی با عنوان «نهنگی‌ در تنگ» امروز در سالن سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی کشور اکران می شود.

 

حسین نجاری، تهیه کننده این مستند در این باره گفت: ساخت این مستند ۸ ماه زمان برد و ایده آن به علایق بنده، به اقتضای گرایش ادبی و فعالیت در عرصه‌ شعر و ادبیات برمی گردد که در نهایت به اتفاق جمعی از اهالی هنر زنجان تولید این کار را کلید زدیم.

 

وی درباره حضور شقایق فراهانی در این مستند افزود: این بازیگر به عنوان محققی که دوستدار منزوی و در جستجوی ایشان است، سراغی از دوستانش می‌گیرد تا در مورد منزوی صحبتی کند. شعرهای منزوی را همواره زمزمه می‌کند و خلاصه در حال و هوای منزوی زندگی می‌کند و پیگیر منابع مربوط به ایشان است.

 

این برنامه قرار است، با حضور جمعی از مقامات کشوری و استانی و اهالی فرهنگ و هنر کشور و استان زنجان روز سه شنبه 3 اسفند ماه ساعت 17 تا 20 اکران اختصاصی شود و شرکت برای عموم آزاد است.

محمد علی بهمنی، بیژن کامکار، احمد مسجد جامعی، تهمورس پورناظری، عبدالجبار کاکایی، قطب الدین صادقی، موسوی گرمارودی، بهزاد فراهانی، سید حافظ موسوی، بهروز رضوی، رشید کاکاوند و عبدالجبار کاکایی از جمله چهره های فرهنگ و هنر دعوت شده به این برنامه هستند.

 

علاقمندان می‌توانند جهت حضور در این مراسم به میدان بهارستان سالن سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مراجعه کنند.

 

کد خبر:  339

منتشرشده در گزارش
سه شنبه, 27 مهر 1395 ساعت 10:33

نویسنده: حسین منزوی-دومان-

کتاب دومان شامل اشعار ترکی حسین منزوی در قالب غزل است که بهروز منزوی ترجمه آن را بر عهده داشته و به وسیله انتشارات فصل پنجم منتشر شره است.

منتشرشده در تازه های نشر

عصر شعر امروز ما دو شخصیت مهم شعری را به خود می‌بیند که غلامرضا طریقی و ابراهیم اسماعیلی اراضی از این جمله اند.  این دو نفر تنها یاران به جا مانده از استاد حسین منزوی اند که به طور قطع دوتن از بهترین استادان شعری روزگار ما هم هستند و به راحتی می‌توان بوی منزوی را در اشعارشان حس کرد. در این میان غلامرضا طریقی با انتشار چند مجموعه ی شعر و صدها غزل حضور جدی و تاثیرگذاری در غزل داشته است. تارنا در ابتدای راه به سراغ غلامرضا طریقی، شاعری که همیشه سعی کرده از جنجال ها دوری کند رفته تا از وضعیت شعر امروز، حسین منزوی و... سخن بگوید:

 

*استاد طریقی. نام شما ناخوداگاه با اسم حسین منزوی همراه است. چرا؟

- این جزو معدود خوش شانسی های من در زندگی است. من زنجانی هستم. در نوجوانی که شعر را شروع کردم خیلی اتفاقی با یک مرد خوش چهره با موهای جوگندمی آشنا شدم که بعدها فهمیدم حسین منزوی است. شاعر شدن من هم ماجرای جالبی داشت. از دوران مدرسه به شعر علاقه داشتم. پس از مدتها به پیشنهاد یکی از آشنایان قرار بر این شد که شعرهایم در نشریه امید زنجان چاپ شود. بعد از یک نوبت چاپ شعرهایم دیگر چاپ نشد و برای پیگری به دفتر نشریه رفتم. آنجا بود که آن مرد میانسال خوش تیپ را در حالی دیدم که عده ای دور او نشسته بودند. پس از آشنایی به من گفت که وقتی از اینجا بیرون می‌روی، کتاب من، سیمین بهبهانی و بهمنی را بگیر و مطالعه کن. سر راه کتابش را خریدم و خواندم. همان شب یک غزل مرتکب شدم و هفته بعد که برای بار دوم به دفتر نشریه رفتم برای منزوی خواندم. پس از شنیدن آن گفتند که تو کار دیگری جز غزلسرایی نکن. مدتی بعد وقتی دوباره به آن مکان پا گذاشتم با تعطیلی این جلسات و جای خالی منزوی روبرو شدم که تنها یک یادداشت برایم گذاشته بود با این مضمون که هرگاه مایل بودی می‌توانی به منزل ما بیایی و شماره تلفنی هم برایم گذاشته بود. این آغاز رابطه پر فراز و نشیب ما بود که تا چندی پیش از درگذشت ایشان هم ادامه داشت.

 

*شعر حسین منزوی چه ویژگی هایی داشت که هنوزهم می‌گوییم غزل منزوی؟

- ویژگی های مختلفی در غزل منزوی وجود داشت که باعث شد شعر وی تفاوتی اساسی با دیگر شاعران داشته باشد. اول اینکه منزوی برعکس دیگر غزلسرایانی که خواستند به سمت غزل نو بروند، پیشینه و تجربه ای شگرف در مطالعه ادبیات گذشته داشت. به همین دلیل در نوآوری که در غزلسرایی داشت موفق شد و یک کار بدون بنیان انجام نداد. ویژگی دیگر را با ذکر یک مثال توضیح می‌دهم. مثلا هوشنگ ابتهاج از نظر استخوان بندی کار یک شاعر باشکوه است و نمره 19، منوچهر نیستانی از نظر نوآوری نمره 19 و یا سیمین بهبهانی از نظر نگاه نو نمره 19 می‌گیرد و در بخش های دیگر نمره های متفاوت تر. اما منزوی ممکن است در همین حوزه ها از تک تک این افراد بهتر نباشد. اما در کلیت چون تمام جنبه های غزل وی با هم پیش رفته اند باعث شده که معدل کاری خوبی داشته باشد. یکی دیگر از این عوامل این است که منزوی به معنای واقعی کلمه شاعر بود. «شاعری» در ذات حسین منزوی ریشه داشت. منزوی شعر می‌گفت و گاهی در کنار آن زندگی می‌کرد. اما دیگران در کنار زندگی شعر می‌گویند. با تمام وجود شاعری کردن از ویژگی های برجسته منزوی بود.

 

 

شعر و ترانه ارزان ترین هنر است

 

 

 

 

*چه تفاوتی بین ویژگی های غزل امروز و غزل های دوره منزوی حس می‌کنید؟

- حسین منزوی سنگ بزرگ و محکم رودخانه ادبیات است که برای رد شدن از عرض آن به کمک وی احتیاج داریم. به نظر من منزوی آخرین سنگ محکم این رودخانه است و بعد از وی هنوز کسی پیدا نشده که استوار باشد. خودش همیشه می‌گفت برای من در شروع کارم رهی معیری کلاسیک است و برای شما منزوی. شما باید خیلی فراتر فکر کنید. اگر بخواهم صادقانه بگویم شاعران پس از انقلاب و پس از منزوی خیلی کار خاص و محکمی را ارائه نداده اند. شاعران خوبی را سراغ دارم که خودشان هم می‌دادند در عین خوب بودن کار عجیبی انجام نداده اند. منزوی آنقدر کار عظیمی انجام داد که حتی کاری که هم طراز با کار منزوی باشد هم دیده نشد. من و هم نسلانم بعد از خواندن کارهای منزوی و «گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود» بهمنی، رجوع ویژه ای به غزل داشتیم و دوباره از منزوی شروع کردیم. به همین دلیل هنوز در مرحله آزمون و خطا به سر می‌بریم و نتوانستیم قدم بعدی را برداریم. یکی از دلایل این امر، این است که بهترین کارهای خود حسین منزوی هم بعد از 40 سالگی اش اتفاق افتاد. به همین دلیل هنوز فرصت داریم. تا آن زمان هم قطعا ریزش هایی وجود دارد.

دلیل دیگرش این است که همانطور که گفتم منزوی دانش و پیشینه خوبی داشت. چیزی که بین شاعران امروز کمتر اتفاق میفتد. نسل امروز می‌خواهد بدون اینکه مطالعات مهمی از گذشته داشته باشد به سرعت نوآوری کندکه طبیعتا امکان پذیر نیست و موفق نخواهند شد.

 

*شما را تنها به عنوان غزلسرا می‌شناسند یا ترانه هم دارید؟

- تصنیف ها و ترانه هایی گفته ام که بیشتر با موسیقی  سنتی کار شده است. برخی از ترانه هایم  روی ملودی نوشته شده اند. از جمله قطعه هایی که فردین خلعتبری آهنگسازی کرد و علیرضا قربانی و سپنتا مجتهد زاده هم اجرا کردند. یا قطعه ای که برای آقای سراج ساخته شد. همچنین همکاری ویژه و تجربه ی خاص با لوریس چکناواریان و نگارش دو اپرای فارسی که تابحال بی سابقه بوده است.

 

*باتوجه به تجربه ای که در این عرصه به دست آوردید از ویژگی های ترانه صحبت کنید. چراکه امروزه هرکسی گمان می‌کند که می‌تواند به راحتی ترانه بگوید.

- چون شعر و ترانه ارزان ترین هنر است. اما در این دو حوزه کمی تفاوت وجود دارد. ترانه پول ساز تر از شعر است. آگاه نبودن 99 درصد آهنگسازها از ترانه، وزن، ردیف و قافیه باعث خراب شدن فضای ترانه سرایی شده است. من یقین دارم که ترانه بخش مهمی از بدنه ادبیات ما خواهد شد. خوشبختانه اولین کسانی که وارد این حیطه شدند امثال هوشنگ ابتهاج و رهی معیری بودند. گویی تا آن زمان ترانه سرایی کار بسیار زشت و بدی بود و از آن با نام تصنیف یاد می‌شد. هرچه شاعران جدی تر وارد این عرصه شوند کمک بزرگتری به درست شدن وضعیت ترانه می‌کنند. اما اغلب شرکت های تولید موسیقی میخواهند با کمترین هزینه و دم دستی ترین عوامل آثاری را تولید کنند که طبیعتا ماندگار نخواهد شد و ضربه ای مهلک هم به بدنه موسیقی و هم به بدنه ادبیات می‌زند. بسیاری از ترانه سراها آرزو دارند که خواننده ای پیدا شود که آثارشان را بخواند. رابطه های مسموم، آگاهی نداشتن شرکت های تولید آثار موسیقایی و حتی ناآگاه بودن آهنگسازان باعث واردشدن ضربه ای اساسی هم به بدنه موسیقی و هم به بدنه ادبیات کشورشده  است. این آثار به راحتی ضبط، پخش، شنیده می شود و مورد استقبال قرار می‌گیرد و متاسفانه بر همان اساس به متر و معیارتبدیل می‌شود. به عنوان مثال از نظر یک آهنگساز ، ترانه های یک شاعر که سال ها در زمینه شعر و ترانه زحمت کشیده، نسبت به ترانه فلان ترانه سرا که سالانه ترانه هایش را به قیمت های بسیار گزاف می‌فروشد، برد کمتری دارد. این همان فضای مسموم است. اما در نهایت، با توجه به چنین حواشی که در تمام دوران وجود داشته، من فکر می‌کنم این حواشی فرو خواهد ریخت و ترانه مسیر اصلی و درست خودش را پیدا خواهد کرد.

 

 

میتوانید انتقاد کنید اما حمله و جوسازی خیر

 

 

*در مورد فضای مجازی و بلایی که بر سر ادبیات ما آورده چه نظری دارید؟

- من مدتهاست که سر این موضوع به شدت حرص می‌خورم. از دو جهت می‌توان به فضای مجازی نگاه کرد. از یکطرف مثلا در گذشته اگر شما شعری می‌گفتید باید در جلسات شعری بسیاری شرکت می‌کردید، چندین نفر شما را می‌دیدند، شاید آخر یکی از این جلسات فرصت شعرخوانی پیدا می‌کردید و اگر خیلی مورد استقبال قرار می‌گرفتید یک شعر از شما در یکی از مجلات چاپ می‌شد. این پروسه حداقل دوسه سال طول می‌کشید و در این مدت شما فضاهای گوناگون را تجربه می‌کردید و پخته تر می‌شدید. اما در فضای مجازی این اتفاق نمی‌افتد. هرکسی از هرجای دنیا هر زمانی که دلش بخواهد می‌تواند صفحه ای بزند و بالای آن نام شاعر یا ترانه‌سرا درج کند و با اولین پستی که بگذارد به راحتی دیده شود و دیگر آن پروسه زمان بر را نخواهد داشت. نکته مهمی که در این باره وجود دارد این است که مخاطب هنر، مخاطب خاص است. اما مخاطب فضای مجازی عامه مردم هستند که قریب به 99 درصدشان توانایی تشخیص شعر خوب از بد را ندارند و مشکل از جایی شروع می‌شود که آن صفحه به جای اینکه فضایی برای عرضه شعر شاعر به مخاطب باشد، مجالی برای دستور گرفتن از مخاطب می‌شود و این اتفاقی است که امروزه به وفور می‌بینیم و بدتر از همه این ها اینکه ناشران به چنین شاعرانی پروبال داده و براساس همین شلوغی ها اثری را منتشر می‌کنند و گمان می‌برند که پرفروش می‌شود. یکی از لطمه های فضای مجازی این است که یکسری از افراد مستعد را در دوراهی انتخاب به بیراهه می‌کشد. علاوه بر همه این‌ها عدم وجود فرهنگ استفاده از فضای مجازی هم وجود دارد که طیف گسترده ای از مسائل را در برمی‌گیرد. لایک ها و تشویق های بی‌مورد باعث اعتماد به نفس کاذب شاعر می‌شود و غرور بسیار بدی را به شاعر تحمیل می‌کند. یکی دیگر از لطمه های بسیار مهمی که در کنار فضای مجازی به شعر خورد، روی کار آمدن تعدادی از نشرهای تخصصی شعر بود که به دیده شدن شاعران جوان کمک کرد. این به خودی خود بد نیست. مشکل اینجاست که انتشار آثار این شاعران در قبال گرفتن هزینه های گزاف از آن هاست که متاسفانه این خود بازار مکاره ای را در عرصه شعر به راه می‌اندازد.

 

*در کل مخاطبان شعر چه ویژگی هایی دارند؟

- مخاطبان شعر به دو دسته تقسیم می‌شوند. یک دسته افرادی که در تمام طول عمر خود شعر می‌خوانند و مخاطب جدی شعر هستند و با آن زندگی می‌کنند. شاعری که بتواند دل 10 درصد چنین افرادی را به دست آورد کار خود را به درستی انجام داده است و تا آخر عمر به معنای واقعی کلمه شاعر خواهد ماند. چراکه اگر شما چه امروز چه 20 سال دیگر، اثری را منتشر کنید این افراد با خرید اثر شما ازتان حمایت می‌کنند و در طول زمان شما را به عنوان یک شاعر خوب در تاریخ نگه می‌دارند. دسته دیگر افراد بین 23-18 ساله اند و افرادی هستند که ناخودآگاه به واسطه عاشق شدن مخاطب شعر می‌شوند و پس از گذر از این دوره شعر را کنار می‌گذارند. این دسته مخاطبانی هستند که چهره می‌سازند. امروزه اگر به فروش آثار شعر را نگاه کنید به این نکته پی می‌برید که آثار افرادی چون سایه، کدکنی، منزوی یا... ممکن است در طول سال تنها یکبار تجدید چاپ شوند چرا که همان ده درصد مخاطب جدی  دنبال آن هستند و برعکس این قضیه هم به همین شیوه قابل اثبات است. مخاطبان گروه دوم بسیار بی‌رحم هستند. چرا که همانطور که شما را به آسانی به اوج می‌برند با گذر از این دوران به همان راحتی شما را کنار گذاشته و فراموش می‌کنند.

 

 

 

 

*در مورد موجی موسوم به شعر زرد که امروز دامن شعر ما را گرفته صحبت کنید. کما اینکه این دسته بندی ها نه تنها در غزل که در شعر سپید و آزاد هم به آسانی به چشم می‌خورد و به راحتی مخاطب را دچار سردرگمی می‌کند.

- من به شخصه نه به تمامی با آن گروه و نه به تمامی با  تفکرات گروه دیگر موافقم. منهم با این شعر مشکل دارم اما هیچ گاه به اندازه این دوستان دلواپس نمی‌شوم. به این دلیل که معتقدم شعر کار خود را می‌کند. هرکس به شیوه خود شعر می‌گوید و این به عهده زمان است که کدامیک از ما را انتخاب کند و کدامیک را به زباله دانی تاریخ بیندازد.

اما نکته اینجاست که اگر من به موضوع و یا جریانی انتقاد دارم می‌توانم به راحتی در مورد آن ابراز عقیده و نگرانی کنم. اما اینکه تمام وقت و انرژی ام را صرف توهین یا جوسازی علیه دیگری کنم، هم خودم از کارم دور می‌افتم هم در نهایت جبهه گیری ها اتفاق می‌افتد و فضا بیش از پیش مسموم می‌شود. میتوان انتقاد کرد اما حمله و جوسازی خیر.

 

*کارگاه های شعری و جلسات شعر تا چه اندازه در به بار نشستن استعدادهای جوان کمک می‌کند؟ آیا خودتان هم کارگاه شعر برگزار می‌کنید؟

- کارگاه های شعر جزو مسائلی است که زمانی قرار بود کمک کننده فضای شعر باشند اما امروزه به معضل تبدیل شده اند. اساسا شاعری هنری نیست که آموختنی باشد. ما معتقدیم شاعر دارای استعدادهایی است که می‌تواند آن ها را در کارگاه های شعری پرورش دهد و اصول و مبانی شعر را بیاموزد تا کار خود را بهتر کند. معضل اینجاست که من نوعی فکر کنم که هرکسی که پا به کارگاه شعر گذاشت، می‌تواند شاعر بسیار خوبی شود و بدتر از همه اینکه وقتی پای پول به میان بیاید اوضاع بدتر از گذشته می‌شود. خود من همیشه در کارگاه هایم سعی کردم هزینه را مثلا از سازمان فرهنگی هنری شهرداری بگیرم که دولتی هستند. کارگاه های خصوصی از نظر من در اکثر مواقع هدر دادن پول است. اگر من غلامرضا طریقی بتوانم از بین 100 نفری که به کارگاهم می‌آیند، یک شاعر واقعی را به دنیای شعر وارد کنم دین خود را ادا کرده ام.

 

کد خبر: 113

منتشرشده در گفتگو
دوشنبه, 08 آذر 1395 ساعت 11:16

-پله ها در پیشه رویم-

متن دکلمه

 

 

 

پله ها در پیش رویم ، یک به یک دیوار شد

زیر هر سقفی که رفتم ، بر سرم آوار شد



خرق عادت کردم اما بر علیه خویشتن 

تا به گرد گردنم پیچد ، عصایم مار شد



اژدهای خفته‌ای بود ، آن زمین استوار

زیر پایم ناگه از خواب قرون ، بیدار شد



مرغ دست‌آموز خوشخوان کرکسی شد لاشه‌خوار

و آن غزال خانگی برگشت و گرگی هار شد



گل فراموشی و هر گلبانگ ، خاموشی گرفت

بس که در گلشن ، شبیخون خزان ، تکرار شد



تا بیاویزند از اینان ، آرزوهای مرا

جا به جا در باغ ویران هر درختی دار شد



زندگی با تو چه کرد ، ای عاشق شاعر ! مگر

کان دل پر آرزو ، از آرزو ، بیزار شد



بسته خواهد ماند این در ، همچنان تا جاودان

گرچه بر وی کوبه‌های مشت مان رگبار شد



زهره ی سقراط با ما نیست رویاروی مرگ

ورنه جام روزگار ، از شوکران سرشار شد

 

 

 

منتشرشده در همه دکلمه ها

آخرین اخبار

محل تبلیغات

 

تمامی حقوق این وب سایت برای تارنا محفوظ می باشد

طراحی سایت توسط نونگار