مکتب سازی، فرصت سوزی ---------- انتشار دکلمه ای از منوچهر آتشی ----------------- گزارش تصویری اختتامیه سومین دوره جشنواره نیاوران --------- فیلم شعرخوانی محمدعلی بهمنی

مهلت ارسال اثر و شرکت در بخش رقابتی نهمین جشنواره ادبی قندپارسی، از اول تا پانزدهم قوس (آذر) ۱۳۹۶ تمدید شد.

 

به نقل از  روابط عمومی خانه ادبیات افغانستان، نهمین جشنواره‌ ادبی «قند پارسی» را با هدف شناساندن چهره‌های تازه در عرصه شعر و داستان جوان کشور به همراه نکوداشت جایگاه ادبی «محمدشریف سعیدی»، شاعر و پژوهشگر معاصر افغانستان و پاس‌داشت جایگاه فرهنگی و تمدنی «بلخ باستانی» برگزار می‌کند.

 

شرایط شرکت در بخش رقابتی جشنواره به شرح زیر است:

شاعران و نویسندگان افغانستانی ساکن ایران، افغانستان و سراسر جهان می‌توانند آثار خود را با در نظر داشتن شرایط زیر به دبیرخانه‌ جشن‌واره بفرستند:

 

۱- دوره زمانی شرکت در این جشنواره، از ۱ قوس (آذر) تا ۱۵ قوس (آذر) ۱۳۹۶ تمدید شد.


۲- این جشنواره تنها در رشته‌ «شعر» (سنتی و آزاد) و «داستان کوتاه» برگزار می‌شود.

 

۳- تنها افراد زیر سی سال (متولدان اول حمل (فروردین) ۱۳۶۶ به بعد) می‌توانند در این جشن‌واره شرکت کنند.

 

۴- فرستادن آثار شرکت داشته در دوره‌های پیشین این جشنواره سبب حذف کامل شرکت‌کننده از فرآیند داوری می‌شود.


۵- در بخش شعر، ۴ شعر پذیرفتنی است و بیش از آن حذف می‌شود.


۶- در بخش داستان، ۲ داستان پذیرفتنی است و بیش از آن حذف می‌شود.


۷. همه آثار باید در قالب word و در یک فایل پیوستی (attachment)، تنها از طریق نامه الکترونیک (Email) به نشانی دبیرخانه فرستاده شود و عبارت «برای قند پارسی ۹» حتما در بخش موضوع (Subject) ثبت شود.

 

۸- اگر فردی در دو بخش شعر و داستان شرکت می‌کند، باید شعرها و داستان‌های خود را با رعایت مفاد بند هفتم، در قالب دو فایل پیوستی درون یک نامه الکترونیکی بفرستد.


۹- مشخصات کامل صاحب اثر (شامل نام و نام‌ خانوادگی، تاریخ تولد، زادگاه، سکونت‌گاه کنونی، میزان تحصیلات، فهرست کتاب ادبی چاپ شده، نشانی پستی، تلفن تماس ثابت و تلفن همراه) در صفحه اول فایل وُرد پیوست شده آثار به صورت دقیق تایپ شود.


۱۰- اسکن دقیق و بدون خدشه از تصویر تذکره (شناس‌نامه) یا کارت شناسایی مهاجرت یا گذرنامه معتبر در فایلی جداگانه به همراه فایل آثار درون همان نامه الکترونیک فرستاده شود.


۱۱- هر شرکت‌کننده‌ای که یکی از شرایط یادشده را رعایت نکند و مشخصات نام‌برده، ناکامل و اسکن مدارک وی، مخدوش یا مجعول باشد، از فرآیند داوری حذف می‌شود.

 

یادآوری

یک ـ داوران افغانستانی و ایرانی آثار رسیده به دبیرخانه را داوری می‌کنند.


دو ـ به سه اثر برتر و سه اثر شایسته قدردانی در هر رشته، جایزه‌هایی به رسم یادبود اهدا خواهد شد.


سه ـ نشانی پست الکترونیک دبیرخانه‌ جشنواره به این شرح است:
Qandeparsi۹@khane-adabiat.com

 

چهار- خانه ادبیات می‌کوشد مجموعه شعرهای راه یافته به بخش نهایی داوری را در قالب یک کتاب چاپ کند.

 

کد خبر: 721

 

 

منتشرشده در گزارش

فهرست اسامی نامزدهای نهایی پنج بخش داستان، زندگی‌نامه، رمان نخست، شعر و کتاب کودک «کاستا» اعلام شد.

 

«گاردین» نوشت: ۲۰ نویسنده و شاعر به عنوان راه ‌یافتگان به مرحله نهایی جوایز ادبی «کاستا» معرفی شدند که از میان آن‌ها ۱۴ نفر زن هستند.

 

به هر یک از برگزیدگان نهایی این پنج بخش که از میان ۶۲۰ اثر ارائه‌شده انتخاب شده‌اند، مبلغی ۵۰۰۰ پوندی اعطا می‌شود. سپس داوران از میان این پنج نویسنده و شاعر، برنده جایزه کتاب سال «کاستا» را انتخاب می‌کنند. برنده نهایی این جایزه که مبلغی ۳۰ هزار پوندی را نیز از آن خود می‌کند، دوم ژانویه ۲۰۱۸ معرفی خواهد شد. سال گذشته این جایزه به «سباستین بری» نویسنده رمان «روزهای بی‌پایان» اعطا شد.

 

فهرست راه‌یافتگان به مرحله نهایی پنج بخش این دوره از جوایز «کاستا» به شرح زیر است:

 

نامزدهای نهایی بخش رمان نخست:

«همه ساعت‌های این‌ خانه زمانی متفاوت را نشان می‌دهند» نوشته «شان بروکس»

«رژه مونپلیه» نوشته «کارل گری»

«حال النور اولیفنت کاملا خوب است» نوشته «گیل هانیمن»

«تعقیب هنری توییست» نوشته «ربکا اف. جان»

 

نامزدهای نهایی بخش شعر:

«کوموکاندا» سروده «کایو چینگونیی»

«درون امواج» سروده «هلن دانمور»

«در تعادل» سروده «سینیاد موریسی»

«شعرهای مفید» سروده «ریچادر آزموند»

 

 

نامزدهای نهایی بخش رمان:

«مخزن شماره ۱۳» نوشته «جان مگرگور»

«زیر ستاره قطبی» نوشته «استف پنی»

«آتش خانگی» نوشته «کامیلا شمسی»

«مرد حلبی» نوشته «سارا وینمن»

 

نامزدهای نهایی بخش زندگی‌نامه:

«روزی روزگاری در شرق» نوشته «شیائولو گو»

«خانواده‌ای جسور و خطرناک» نوشته «کرولاین مورهد»

«در روزهای بارانی» نوشته «ربکا اسکات»

«زندگی‌های شکننده» نوشته «استفم وستبای»

 

نامزدهای نهایی بخش ادبیات کودک:

«طلوع ماه» نوشته «سارا کراسان»

«کسل از ازدواج» نوشته «لیسا ایوانز»

«جزیره‌ای در ته دنیا» نوشته «کیران میلوول هارگریو»

«مکتشف» نوشته «کاترین راندل»

 

 

جایزه «کاستا» یکی از معتبرترین و مشهورترین جایزه‌های ادبی در انگلیس است که کتاب‌ها و نویسندگان مطرح در انگلیس و ایرلند براساس آن شناخته می‌شوند. این جایزه از سال ۱۹۷۱ کار خود را با عنوان جایزه ادبی «وایت برد» آغاز کرد و سپس در سال ۲۰۰۶ به جایزه کتاب «کاستا» تغییر نام داد. رکورد تعداد کتاب‌هایی که برای رقابت در این جایزه ادبی شرکت کرده‌اند، ۶۴۰ اثر بوده است.

از زمان راه‌اندازی جایزه کتاب سال «کاستا» در سال ۱۹۸۵ تاکنون، این جایزه ۱۱ بار به رمان، پنج بار به رمان نخست، شش مرتبه به آثار زندگی‌نامه‌ای و هفت بار به مجموعه شعر تعلق گرفته است. در تاریخ ۳۱ ساله این جایزه، تنها دو بار جایزه کتاب سال به یک اثر در حوزه ادبیات کودک اعطا شده است که آخرین آن‌ها «درخت دروغ» نوشته «فرانسیس هاردینج» بود که دو دوره پیش به عنوان برنده معرفی شد.

 

کد خبر: 718 

 

منتشرشده در گزارش

جایزه ۵۰ هزار یورویی گئورگ بوشنر که یکی از معتبرترین جوایز ادبی آلمان است به یان واگنر، شاعر ۴۶ ساله آلمانی اهدا شد.

این شاعر ۴۶ ساله برنده امسال جایزه ۵۰ هزار یورویی گئورگ بوشنر شد. سخنگوی آکادمی زبان و ادبیات آلمان در مراسم اهدای جایزه که در در تئاتر دارمشتات برگزار شد، تاکید کرد که اشعار این شاعر آلمانی که در برلین زندگی می‌کند، ترکیبی از شوخ‌طبی و شیرینی در زبان و تسلط استادانه بر ساختار را در خود دارد.

 

جایزه گئورگ بوشنر، مهمترین جایزه ادبی آلمان محسوب می‌شود که امسال برای شصت و ششمین بار اهدا شد. سال گذشته، مارسل بیر، شاعر و رمان‌نویس این جایزه را دریافت کرده بود. نویسندگان و شاعران مطرحی مانند اریش کستنر (۱۹۵۷)، گونتر گراس (۱۹۶۵)، هاینریش بل (۱۹۶۷)، فردریش دورنمات (۱۹۸۶) و زبیل لویتچاراف (۲۰۱۳)، یورگن بکر (۲۰۱۴) و راینالد گوتس (۲۰۱۵) پیش تر موفق به دریافت این جایزه شده بودند.

 

به گفته شاعران بزرگ قدیمی اشعار واگنر کاملا مرتبط با زمان حال هستند و او مستحق جایزه است. کاوش‌های کنجکاوانه و ظریف کوچک و فردی، همراه با توجه ویژه به اتفاقات زندگی، تاریخ معاصر و همچنین هنر زبان شاعرانه او تفکر و درک ما از جهان را بهبود می‌بخشد.

 

یان واگنر می‌گوید: « من با این اعتقاد شعر می‌سرایم که کوچکترین چیزها، حتی اگر یک گوش و چشم داشته باشند نیز می‌توانند الهام‌بخش یک شعر باشند. شعر حاوی پیچیده‌ترین چیزهاست. یک شعر موفق به طرز غیر قابل باوری شما را دعوت می‌کند تا دوباره از نو جهان را ببینید و در مورد آن فکر کنید.

 

علاوه بر جایزه بوشنر، در این مراسم دو جایزه دیگر به ارزش ۲۰ هزار یورو اعطا شدند. باربارا استولبرگ ریلینگر تاریخ‌نویس ۶۲ ساله و استاد دانشگاه مونستر جایزه «زیگموند فروید» را برای نثر علمی و ینس بیسکی جایزه «یوهان هاینریش مرک» را برای نقد ادبی و مقاله دریافت کرد. ینس بیسکی ۵۱ ساله، سردبیر روزنامه زوددویچه تسایتونگ، پرتیراژترین روزنامه آلمان است.

 

کد خبر: 711

 

منتشرشده در گزارش

ژول لافورگ از شاعران جریان سمبولیسم فرانسه است.

 

آسیه حیدری شاهی سرایی - مترجم - در یادداشتی به معرفی این شاعر پرداخته است:  ژول لافورگ در ۱۶ اوت سال ۱۸۶۰ میلادی  یعنی حدود ۱۵۷ سال پیش متولد شد. او دومین فرزند از ۱۱ فرزند خانواده بود و خانواده‌اش از جمله خانواده‌های مهاجر به مونته ویدئو (پایتخت اوروگوئه، از کشورهای آمریکای لاتین) بود. در ده‌سالگی برای تحصیل به فرانسه فرستاده شد. ژول لافورگ در دوره تحصیل در دبیرستان توفیق چندانی نیافت. اما خیلی زود به حیطه نوشتن وارد شد.

 

در پاریس که در آن دوران در اوج جوشش‌های روشنفکری بود، ژول لافورگ به دسته روشنفکران ئیدروپات می‌پیوندد. (ئیدروپات، کلوپی ادبی بود که توسط شاعر و رمان‌نویس فرانسوی، امیل گودو، تاسیس شده بود و بین سال‌های ۱۸۷۸ و ۱۸۸۰ فعالیت می‌کرد. بعدها هم در سال ۱۸۸۴ فعالیتی گذرا را ادامه داد. هدف کلوپ ئیدروپات، بزرگداشت ادبیات و به‌ویژه شعر بود. انجمن شعر جمعه شب‌ها با ۷۵ نفر شاعر و اهل ادب شروع شد و تا ۳۵۰ نفر هم رسید. این کلوپ ابتدا در محله لَتَن پاریس آغاز به کار کرد.)

 

ژول لافورگ هم مانند بقیه هم‌نسل‌های خود، از جمله شاعران نفرین‌شده* و یکی از سرآمدان مکتب دِکادانتیسم است. جریان دِکادانتیسم، یکی از جریان‌های ادبی ۲۰ سال آخر قرن نوزدهم میلادی است که موسوم به ادبیات پایان قرن ۱۹ است که در ادامه جنبش فراگیر سمبولیسم روی داد.

 

از ویژگی‌های این جریان (دکادانتیسم) نوعی بدبینی مرض‌وار، کسالت مفرط، نقش کم‌رنگ عقل‌گرایی، نقش پررنگ مرگ، رمز و راز و بی‌توجهی به جایگاه علم بود که این شرایط به جسارت‌هایی در شعر و نثر منتج می‌شد. ملال، بدبینی و درد زیستن نیز از عناصر وجودی شعر و نثر، نزد شاعران منسوب به جنبش دکادانتیسم به حساب می‌آید.

 

این شاعر در سال ۱۸۸۰ در بیست‌سالگی کتاب‌خوان ویژه امپراتریس آلمان می‌شود و روزانه دو ساعت از بهترین آثار ادبی را برای امپراتریس می‌خواند. لافورگ در این شرایط وقت بیشتری داشت تا به سفر برود. اما همچنان ملال و اندوه بال‌های بزرگ‌شان را بر زندگی و آثارش پهن کرده بودند.

 

او در برلین با دختری آشنا می‌شود و ازدواج می‌کند. ژول لافورگ جوان، مانند همه شاعران نفرین‌شده عمر چندانی نداشت و در ۲۷ سالگی بر اثر بیماری درگذشت.

 

در زیر ترجمه شعر یکشنبه‌ها را از این شاعر می‌خوانید:

 

آسمان، بی چرا می‌بارد

می‌بارد

می‌بارد

دختر چوپان، بر رودخانه

رودخانه، بر خواب یکشنبه‌ای‌اش

اشتیاقی نیست. نه!

غروبگاهان، زنگ می‌خورَد

زنگ می‌خورَد بر شهر

کرانه‌های شهر، خاموش

ترانه‌های چوپانی خاموش

رد می‌شوند بچه‌های مدرسه شبانه‌روزی

لباس‌های گرم به تن

آه! عزیزکان ...

تنها یکی. نه لباس گرم به تن

نه پالتو پوست

سرتا پا خاکستری

یعنی فقر

و به ناگاه از صف بیرون می‌زند

می‌دود! خداوندا!

چه می‌شودَش

خود را به رودخانه می‌اندازد

نه قایقران، نه سگ ناجی

گرگ و میش، می‌رسد

و بندرگاهِ کوچک

چراغ‌هایش را روشن می‌کند

صحنه، آشناست

و باز باران رودخانه را خیس می‌کند

و آسمان، بی چرا می‌بارد.

 

نگاهی به ویژگی‌های شعری ژول لافورگ:

از دیدگاه تم و مضمون، در شعر این شاعر، اندوه و ملالی موج می‌زند که یادآور اشعار شارل بودلر (پیشگام مکتب سمبولیسم) است.

لافورگ از اصلی‌ترین نوآوران مکتب سمبولیسم بود؛ یعنی آفریننده شعر آزاد.

در این شعر، طول سطرها گوناگونند، از نظم خاصی پیروری نمی‌کنند، قافیه و قافیه‌بازی اندک اندک رنگ می‌بازد تا جایی که رو به افول می‌نهد و تا مرز ناپدید شدن پیش می‌رود.

در شعر او احساسات ظریف، با رئالیسم آن روزگار با هم تلفیق می‌شوند.

 

شاعران نفرین‌شده به شاعرانی گفته می‌شود که زندگی و آثارشان، بر خلاف قراردادهای اجتماعی و یا خارج از آن، شکل گرفته باشد. بیماری، بدبختی، استفاده از الکل و مواد مخدر، و سرانجام مرگ زودرس و غمگینانه، از عناصر اصلی در بیوگرافی یک شاعر یا هنرمند نفرین شده است.

مفهوم بدی در تار و پود آثار آنان تنیده شده است.

مفهوم شاعر نفرین‌شده، نخستین‌بار، در یک رساله شعری، توسط  پل ورلن آورده شد که در آن رساله، وی شش شاعر را مورد ستایش قرار داده است. آرتور رمبو، تریستان کوربیر، استفان مالارمه، مارسیلین دبورد - والمور، آگوست ویلیه، لیزل آدام و پوور للیان.

نخستین شاعری که به عنوان شاعر نفرین‌شده شناخته شد، فرانسوا وییون، در قرن پانزدهم بود.

شعر فرانسه در پایان قرن نوزدهم به دست شاعران نفرین‌شده افتاد؛ شاعرانی که قراردادهای اجتماعی را قبول ندارند و تا وقتی که مانیفست سمبولیسم را آشکار نکردند، چندان مورد توجه قرار نگرفتند.

 

کد خبر: 691

 

منتشرشده در گزارش

اسامی ۱۰ شاعر راه‌یافته به مرحله نهایی نامزدی جایزه «تی.اس. الیوت» ۲۰۱۷ اعلام شد.

 

«گاردین» نوشت: در حالی که طی سال‌های اخیر تنوع نژادی و رعایت نکردن آن در برخی جوایز هنری و ادبی حاشیه‌ساز شده، فهرست نامزدهای نهایی جایزه شعر «تی.اس. الیوت» که گران‌ترین جایزه شعر انگلستان محسوب می‌شود، تنها با حضور یک شاعر رنگین‌پوست اعلام شده است.

 

این در حالی است که با توجه به حضور پررنگ و قوی شاعران رنگین‌پوست در فهرست نامزدهای اولیه، انتظار می‌رفت نام شاعران انگلیسی دیگری چون «کابو چینگونیی» و «ریچادر جورج»، «نوار الصدر»، «آندره نفیس ـ ساحلی» و ... هم در این لیست باشد.

 

«اوشن ویونگ» شاعر ویتنامی ـ آمریکایی مجموعه «آسمان شب با زخم‌ ترکش‌ها»، تنها نویسنده رنگین‌پوستی است که شانس دریافت جایزه ۲۰ هزار پوندی «الیوت» را دارد.

 

امسال هیات داوران این جایزه ۱۵۴ اثر را مورد بررسی قرار دادند تا به نام این ۱۰ نفر رسیدند:

 

«تارا برگین» با کتاب «مرگ غم‌انگیز النور مارکس»

 

«کرولاین برد» با کتاب «در این روزهای تحریم»

 

«داگلاس دان» با کتاب «وزوز یک مگس»

 

«لیوتیا فلین» با کتاب «رادیو»

 

«مایکل سیمونز رابرتز» با کتاب «منکونیا»

 

«رابرت مینهینیک» با کتاب «خاطرات آخرین انسان»

 

«جیمز شرد» با کتاب «اقامتگاه متروک»

 

«اوشن ویونگ» با کتاب «آسمان شب با زخم ترکش‌ها»

 

«ژاکلین سافرا» با کتاب «تمام مادران خشمگین من»

 

«رادی لامسدن» با کتاب «خیلی خوشحالم که خودم هستم»

 

این بیست‌وچهارمین دوره برگزاری جایزه «تی‌.اس. الیوت» است که از سال ۱۹۹۳ برای بزرگداشت نام «توماس استرنز الیوت» شاعر، نمایش‌نامه‌نویس و منتقد ادبی برنده‌ نوبل ادبیات نام‌گذاری شده است. او در سال ۱۸۸۸ در ایالت میسوری آمریکا به دنیا آمد و در مجموع، هفت نمایش‌نامه، ۱۷ اثر غیرداستانی و ۱۰ کتاب شعر نوشت. «الیوت» از کسانی چون «هومر»، «دانته»، «شکسپیر» و «جوزف کنراد» الهام گرفت و خود الهام‌بخش نویسندگان دیگری شد.

 

«تی.اس. الیوت» در دوران زندگی، جایزه‌های متعددی دریافت کرد که به نوبل ادبیات، نشان لیاقت از پادشاه جورج ششم در سال ۱۹۴۸، نشان افتخار دولت فرانسه در سال ۱۹۵۱، جایزه‌ «گوته» در سال ۱۹۵۵، مدال «دانته» در سال ۱۹۵۹، نشان شوالیه‌ ادبیات و هنر فرانسه در سال ۱۹۶۰ و نشان آزادی ریاست‌جمهوری در سال ۱۹۶۴ می‌توان اشاره کرد.

 

کد خبر: 688

منتشرشده در گزارش

در بین شاعران سمبولیست فرانسه، ادوارد جوآشیم کوربیر، معروف به تریستان کوربیر، از متاخرین است؛ شاعری که در ایران جز اهل کاوش شاید کسی اسمی از او نشنیده باشد.

 

آسیه حیدری شاهی سرایی - مترجم - در یادداشتی نوشته است: تریستان کوربیر ( Tristan Corbière) که پل ورلن، شاعر بزرگ سمبولیست فرانسه در سال  ۱۸۸۴  در مقاله‌ای از او به عنوان یکی از شاعران نفرین‌شده یاد کرد، در سال ۱۸۴۵ میلادی زاده شد و در سال ۱۸۷۵ در سن ۳۰ سالگی از دنیا رفت.

پیش از آن‌که پل ورلن از او در زمره شاعران نفرین‌شده یاد کند، زندگی شخصی و هنری‌اش در حاشیه بود.

دو معضل بزرگ کوربیر را آزار می‌داد؛ یکی رماتیسم شدید و پیش‌رونده‌اش و دیگر آن‌که مردی خوش‌سیما نبود. دوستان و اطرافیان لقب درازِ بدقواره را به او داده بودند.

عاشق دریا و مادرش بود. او دوست داشت مثل پدرش دریانورد شود، اما وضعیت جسمانی‌اش برای این شغل مناسب نبود. پدرش، ادوارد کوربیر، روزنانه‌نگار و رمان‌نویس بود و پسر همه آثار پدر را دوست داشت و می‌خواند. او همچنین آثار شارل بودلر و آلفرد دو موسه را هم دوست داشت.

درباره زندگی احساسی او هم باید گفت که وی عشقی یک‌جانبه به یک هنرپیشه داشت و آن زن، آرمیدا ژوزفینا، الهه شعرش شده بود.

حالا در ۲۹ سالگی، مجرد است و بیکار. نه عشقی و نه فرزندی. او حتی تنها مجموعه شعرش به نام "عشق‌های زرد" را با هزینه شخصی‌اش به چاپ رساند؛ مجموعه‌ای که در زمان حیات وی ناشناخته ماند؛ مجموعه‌ای مشتمل بر هفت فصل و ۱۰۱ شعر با اندازه‌های گوناگون.

اشعار عاشقانه‌اش را به الهه شعرش ژوزفینا تقدیم کرده بود.

کوربیر خود می‌دانست که چه جایگاهی در شعر سمبولیستی دارد اما شوربختانه زمانه با او یار نبود و در زمان حیاتش گمنام باقی ماند و آرزو داشت مردم زمانه او را بشناسند.

او کاریکاتوریست هم بود. شعری هجو برای کلاه معلمش نوشته بود که جوایزی را از آن خود کرد.

کوربیر و هم‌دوره‌ای‌هایش از شاعران عضو در جریان دکادانتیسم بودند.

این جریان در بیست سال آخر قرن نوزدهم میلادی پررنگ شد. جریانی که در تولیدات هنری‌اش بدبینی مرض‌وار، کسالت مفرط، ملال رو به تزاید، رازآلودگی و جریان سیال مرگ را شاهدیم.

در شعر او خیابان‌ها، کوچه‌ها با بدبختی‌های در جریانش، زندگی پرتشویش و بی‌هدف، دلواپسی‌ها و دغدغه‌های غیرمتافیزیکی، مضمون‌سازی می‌کنند.

مجموعه "عشق‌های زرد" در موضوع و قالب کاملا منحصر به‌فرد و ویژه خود است. در اشعار این مجموعه، الهام از فضای شهری و مدرنیته در کنار فضای روستایی که زادگاه شاعر بود مشهود است. مثل آن‌چه در مجموعه "گل‌های بدی" اثر شارل بودلر دیده می‌شود.

کوربیر گاه در نقش شاعری بدبخت ظاهر می‌شد و گاه در قالب یک دندی. (شخصیتی مانند شارل بودلر، خوش‌لباس، شیک‌پوش با افکار و اخلاقی ویژه). عشق شاعر به دریانوردی خمیرمایه بسیاری از اشعارش شده است.

از نظر فرم شعری هم کاربرد فراوان علائم دستوری، مانند علامت سوال؟ علامت تعجب، تیره و سه نقطه در شعر وی حایز اهمیت است.

شاعر مجموعه "عشق‌های زرد" عامدانه شعری شکسته و خردشده می‌سراید. شعر وی  آنتی‌موزیکال یا ضدموسیقی است _  و نه بدون موسیقی!  _ ، و این خود شعرش را منحصربه‌فرد می‌کند.

"عشق‌های زرد" دستمایه نقاشی نقاش سوررئال سالوادور دالی نیز شد. تابلو "عشق‌های زرد" در سال ۱۹۷۴ و محصول آوازی و موسیقایی گروه بلَک متال در سال ۲۰۰۷، نشان از این دارد که این شاعرِ نه چندان خوش‌اقبال، شانس دیده و شنیده شدن تا سال‌ها پس از مرگش را داشته و دارد.

 

بخشی از شعر بی‌خوابی، سروده تریستان کوربیر

 

جانور غیرممکن

بی‌خوابی!

در سرت تنها عشق داری؟

که بیاید غرقه‌ات کند به دیدن؟

آدم، در چشم بدت

گاز می‌زند به ملحفه‌هایش

می‌پیچد در ملال

در چشمِ الماسِ سیاهت

بگو از چه در بی‌خوابی، امید یا افسوس که شب پایی است؛

بارانی، مثل یکشنبه‌ای می‌آید

می‌لیسدت مثل سگی

در گوش هیجان

آرام سخن گفتن و دیگر هیچ نگفتن

در گلوی خشکیده‌مان چرا

جام خالی‌ات را هماره می‌ریزی؟

و رهایمان می‌کنی

گردن‌کشیده و منتظر

مثل تشنه و دریا

صافی عاشقی تو آیا؟

یا تختخواب تلخ؟

شبنم تازه‌ای؟

یا سرب مذاب؟

نادان!

ای بی‌خوابی!

زیبا نیستی آیا؟

 

این شعر ادامه دارد......

 

کد خبر:680

منتشرشده در گزارش

جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۱۷ میلادی به کازو ایشیگورو رسید. سخنگوی آکادمی سوئد روز پنج‌شنبه نام این نویسنده بریتانیایی ژاپنی‌تبار را به عنوان برگزیده اکثریت ۱۸ عضو این آکادمی اعلام کرد.

 

در بیانیه آکادمی سوئد آمده است که ایشیگورو «با نیروی عاطفی عظیم در رمان‌های خود، ورطه توهمی را که در روابط ما در جهان ایجاد شده نمایش داده است.»

 

کازو ایشیگورو متولد سال ۱۹۵۸ در شهر ناکازاکی ژاپن است اما از سن پنج سالگی به همراه خانواده‌اش به بریتانیا مهاجرت کرده و در آنجا درس خوانده است. او مدرک کارشناسی خود را در زبان انگلیسی و فلسفه از دانشگاه کنت در سال ۱۹۷۸ و مدرک کارشناسی ارشدش را در رشته نویسندگی خلاقانه در سال ۱۹۸۰ از دانشگاه «ایست انگلیا» دریافت کرد.

 

ایشیگورو یکی از معروف‌ترین رمان‌نویسان بریتانیاست و تاکنون چندین اثر از او به قلم نجف دریابندری، سهیل سمی و دیگران به فارسی ترجمه شده است که از آن جمله می‌توان به «بازمانده روز» و «هرگز رهایم نکن» اشاره کرد.

 

این نویسنده پر کار تاکنون در قالب‌ها ژانرهای گوناگون از جمله رمان، مجموعه داستان و فیلمنامه آثاری نوشته است. درونمایه کارهای او بیشتر تخیلی است و داستان آنها در زمان گذشته اتفاق می‌افتد. بیشتر داستان‌های او از زبان اول شخص روایت می‌شود که در اصطلاح ادبی به آن «من‌راوی» می‌گویند.

 

با اینکه کازو ایشیگورو نویسنده معروفی است، اما تا پیش از اعلام تصمیم آکادمی سوئد، نام او در میان فهرست نویسندگانی که گمان می‌رفت برنده باشند دیده نمی‌شد. اکنون چندین سال است که کارشناسان و رسانه‌های جهان نام برخی نویسندگان و شاعران معروف جهان از جمله هاروکی موراکامی، مارگارت اتوود و اسماعیل کاداره، را در فهرست انتظار جایزه نوبل ادبیات جای می‌دهند.

 

ارزش جایزه نوبل ادبیات ۹ میلیون کرون سوئد، تقریبا برابر با یک میلیون و یکصد هزار دلار است.

 

کد خبر: 670

منتشرشده در گزارش

«جان اَشبری» شاعر مطرح آمریکایی که تمام جایزه‌های مهمی ادبی کشورش را کسب کرده بود و با «تی.اس. الیوت» مقایسه می‌شد، درگذشت.

«گاردین» نوشت: «جان اَشبری» شاعری که در سال ۱۹۷۶ با مجموعه‌ای از سروده‌هایش موفق به دریافت جایزه مهم «پولیتزر» شد، در سن ۹۰ سالگی به مرگ طبیعی در نیویورک از دنیا رفت.

 

«اَشبری» را نابغه معماها و شاعری مدرن می‌دانند که با شجاعت و پیش‌روی بدون مرز خود در عرصه زبان، شعر آمریکا را به قله‌ای درخشان رساند. نام او سال‌ها به عنوان کاندیدای جایزه نوبل ادبیات مطرح می‌شد.

«خودنگاره در آینه محدب» مجموعه شعرهای سال ۱۹۷۵ او و از کتاب‌های نادری است که موفق شده هر سه جایزه مهم ادبیات آمریکا را به خود اختصاص دهد. این اثر جایزه «پولیتزر»، جایزه ملی کتاب آمریکا و جایزه حلقه منتقدین کتاب ملی آمریکا را برای «اَشبری» به ارمغان آورد.

 

مدال آزادی ریاست‌جمهوری آمریکا در سال ۲۰۱۱ به این شاعر اعطا شد و او به عنوان فردی که نوع شعرخوانی آمریکایی‌ها را تغییر داده، شناخته شد. «استفن برت» شاعر و استاد دانشگاه «هاروارد» او را با «تی.اس. الیوت» مقایسه کرده  و «اشبری» را الگوی نیمی از شاعران انگلیسی‌زبان کنونی دانسته است.

 

رئیس دپارتمان ادبیات دانشگاه «ییل» هم درباره او در روزنامه «نیویورک تایمز» نوشت: جایگاهی را که «اَشبری» طی ۵۰ سال گذشته در شعر آمریکا داشته، هیچ فرد دیگری نداشته است. هیچ شاعر آمریکایی، نه «ویتمن»، نه «پاوند»، چنین دایره لغت وسیعی نداشته است.

 

سروده‌های این شاعر به شدت پیچیده و معماگونه بود و به خوانندگان توصیه می‌شود به جای سعی در درک معنای آن‌ها، از خواندن‌شان لذت ببرند. در همین راستا، «اَشبری» در مصاحبه‌ای که سال ۲۰۰۸ با «آسوشیتدپرس» داشت، به شوخی گفت: اگر اسم فامیل من را به فعل تبدیل کنیم، «اَشبری کردن» به معنای «گیج کردن مردم تا سر حد جنون» است.

 

این شخصیت فرهنگی، مترجم و منتقد نیز بود و نقدهای هنری خود را در روزنامه‌هایی چون «نیویورک هرالد تریبیون»، مجله «نیویورک» و «نیوزویک»، و نقدهای شعرش را در «پارتیزان ریویو» به چاپ می‌رساند.

 

 «اَشبری» سال‌ها به کار تدریس می‌پرداخت و در دانشگاه‌هایی چون «هاروارد» و کالج‌های «بروکلین» و «بارد» مشغول بود.

او تا دهه ۱۹۵۰ بیش از ۳۰ کتاب منتشر کرده بود که شامل مجموعه شعر، مقاله، ترجمه و یک رمان می‌شد. اکنون بیش از ۲۰ مجموعه شعر از «جان اَشبری» به یادگار مانده است. او در مصاحبه‌ای گفته بود که به ندرت وقتی شعری را می‌سراید، آن را دوباره‌نویسی می‌کند.

 

کد خبر: 638

منتشرشده در گزارش

 

«آلیس آزولد» و «جردن ابل» موفق شدند جایزه شعر «گریفین» ۲۰۱۷ را در بخش‌های شعر بین‌الملل و شعر کانادا از آن خود کنند.

 

«سی‌بی‌سی» نوشت: جایزه شعر «گریفین» که از مهم‌ترین و گران‌ترین جوایز ادبی کانادا محسوب می‌شود، در بخش بهترین مجموعه شعر کانادایی، «آپاچی» سروده‌ «جردن ابل» را به عنوان برنده معرفی کرد و جایزه بخش بین‌الملل را به «آلیس آزولد» داد.

 

نام مجموعه شعر «ابل»، «Injun» است که در زبان انگلیسی واژه‌ای توهین‌آمیز برای اشاره یه سرخپوستان بومی آمریکای شمالی به کار می‌رود. این شعرها درباره تصویری است که از سرخپوستان آمریکایی در رمان‌های عامه‌پسند غربی طی سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۹۵۰ ارائه شده است. او در کارهایش به موضوعاتی چون نژادپرستی، خفقان حکومت استبداد و ترس‌های عمومی پرداخته است. «هوآ نگوین» و «ساندرا ریدلی» از دیگر نامزدهای نهایی این جایزه شعر بودند.

 

در بخش بهترین اثر بین‌المللی «بیدار افتادن» کتابی از «آلیس آزولد» شاعر مطرح انگلیسی برگزیده شد.

 

به هر دو برنده این جایزه مبلغی ۶۵ هزار دلاری تعلق گرفت و به هر یک از شاعران راه‌یافته به مرحله نهایی هم جایزه‌ای ۱۰ هزار دلاری اعطا شد. هیات داوران «گریفین» امسال ۶۱۷ اثر را از ۳۹ کشور جهان که ۲۳ جلد آن ترجمه شده بودند، مورد بررسی قرار دادند.

 

جایزه ادبی «گریفین» در سال ۲۰۰۰ توسط «اسکات گریفین» و با همکاری «مارگارت اتوود» و «مایکل اونداجی» که هر دو از نویسندگان صاحب‌نام بین‌المللی هستند، راه‌اندازی شد و از مهم‌ترین جوایز شعر جهان است‌.

 

کد خبر: 525

منبع: ایسنا

منتشرشده در گزارش

جشنواره بین المللی ادبیات روز یکشنبه در شهر طرابزون ترکیه با محوریت بررسی ادبیات ایران٬ ترکیه٬ روسیه٬ آذربایجان و گرجستان برگزار شد.

جشنواره بین المللی ادبیات در شهر طرابزون ترکیه برگزار شد.

در این جشنواره، ادبیات روسیه با محور اندیشمندان و نویسندگان روس مانند پوشکین و تولستوی بررسی و آثار آنها مورد تحلیل قرار گرفت.

همچنین در این جشنواره ادبیات کشور ترکیه با محوریت مرحوم یونس امره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

در این جشنواره، ادبیات ایران نیز با محوریت سعدی و با سخنرانی و شعرخوانی پروفسور روزا نعمت یلدریم مدیر گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آتاترک ارزروم و سخنرانی و شعر خوانی حسن دیدبان وابسته رایزنی فرهنگی سرکنسولگری ایران در ارزروم ترکیه بررسی شد.

 

کد خبر: 457

منبع: ایرنا

منتشرشده در گزارش
صفحه1 از2

آخرین اخبار

محل تبلیغات

 

تمامی حقوق این وب سایت برای تارنا محفوظ می باشد

طراحی سایت توسط نونگار