انجمن های ادبی شناسنامه دار می‌شوند --------- فراخوان بزرگ جشنواره شعر شاهنامه منتشر شد---------- انتشار دکلمه ای از احسان افشاری ----------------- گزارش تصویری اختتامیه شعر انقلاب

تندیس و نشان ملی نیما به عنوان جایزه برتر نخستین جشنواره سراسری شعر مازندران به سیروس شمیسا محقق و منتقد ادبی تعلق گرفت که به علت غیاب وی به نماینده ای از سوی او اعطا شد.

 

نخستین دوره جشنواره ملی شعر جایزه نیما در سالن همایش های دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرستان نور در استان مازندران آغاز به کار کرده بود ، با اعطای جوایز شاعران برتر به کار خود پایان داد .

 

دبیر این جشنواره درباره اعطای تندیس نیما به عنوان جایزه برتر ، گفت : یکی از کارهایی که در این جشنواره انجام شد اهدای نشان نیما به یک چهره شاخص ادبی است که دارای عملکرد تحقیقی در مورد شعر فارسی بویژه نیما بوده است.

 

احد جاودانی با اظهار این که شمیسا هم دارای آثار تحقیقی زیادی در باره شعر فارسی و هم آثاری در باره نیماست ، افزود : اعطای تندیس نیما با هدف برندسازی جشنواره ملی شعر جایزه نیما و جاودانگی اسم این شاعر پرآوازه مازندران صورت می گیرد.

 

وی با بیان اینکه نشان ملی نیما به صاحب آثار فاخر ادبی تعلق می گیرد ، گفت : امسال در نخستین دوره جشنواره شعر مازندران با بررسی های انجام شده و رای هیات داوران این نشان به سیروس شمیسا به دلیل برخورداری از آثار شاخص تحلیلی و جایگاه فاخر در ادبیات اهدا شد.

 

سیروس شمیسا استاد ادبیات زبان فارسی و نویسنده ، محقق و منتقد ایرانی متولد 29 فروردین 1327 در رشت است.

وی تحصیلات عالی خود را در دانشگاه شیراز آغاز کرد و چند سالی پزشکی خواند، ولی پس از چندی تغییر رشته داد و در همان‌جا مدرک کارشناسی خود را در ادبیات فارسی گرفت. وی پس از آن وارد دوره دکترای ادبیات فارسی دانشگاه تهران شد و در سال 1357 از رساله خود به راهنمایی دکتر خانلری دفاع کرد.

 

او در سال 1380 یکی از چهره‌های ماندگار ایران لقب گرفت . کتاب‌های او در بسیاری از دانشگاههای ایران تدریس می شود.

این نویسنده شهیر ایرانی تاکنون بیش از 40 اثر خلق کرده‌ است که از آثار پرشمار او می‌توان به نقد ادبی، داستان یک روح (تاویل داستان بوف کور صادق هدایت) و سبک‌شناسی نثر اشاره کرد.

شمیسا از معدود پژوهندگانی است که شعر نو معاصر ایران را به دقت مورد تجزیه و تحلیل قرار داده است و برخلاف بسیاری از اساتید کهنسال ادبیات و اساتید دانشگاهی نه تنها این سبک را پس نمی زند و از تحلیل آن نمی گریزد، بلکه به دنبال تحلیل جدی و دقیق آن برمی آید .

 

در پایان این جشنواره همچنین از صاحبان آثار برگزیده دو بخش شعر کلاسیک و آزاد تجلیل شد.

 

هیات داور جشنواره در بخش شعر کلاسیت اثر علیرضا رجبعلی زاده از کاشان ، محمدعلی رضازاده از فریدونکنار ، علی بی خویش از کلاردشت ، سید محمدرضا طباطبایی از قم و فاطمه حلیمی از مشهد را به عنوان آثار برگزیده معرفی کرد.

 

در بخش شعر آزاد نیز جوایز برترین ها به مهرگان علیدوستی از لاهیجان ، مهدی قلایی از کرج ، مهدی عسکری از کرمانشاه ، آسیه حیدری از تهران و آیت نامداری از ایلام رسید.

به این شاعران از 10 تا 20 میلیون تومان جایزه نقدی پرداخت شد.

 

کتاب جشنواره هم متشکل از آثار برگزیده در 120 صفحه تهیه و در پایان این جشنواره به علاقه مندان اهدا شد.

بر اساس اعلام مسئولان برگزاری این جشنواره ، یکهزار و 753 شاعر از سراسر کشور بیش از پنج هزار اثر برای این جشنواره ارسال کرده بودند که بیشترین آثار متعلق به شاعرانی از استان های خراسان رضوی ، آذربایجان شرقی ، کرمانشاه و بوشهر بود.

شاعران مازندرانی نیز 270 اثر به این جشنواره ارسال کردند.

لازم به ذکر است که این مراسم روز 19 بهمن ماه در مازندران برگزار شد.

 

کد خبر: 819

منتشرشده در گزارش

«تاسف‌آور است که با قدمت چندهزارساله‌ی شعر فارسی در کشورمان، هنوز در پایتخت ایران "موزه‌ی شعر" نداریم و فقط به نامگذاری تقویمی بسنده کرده‌ایم. خرید خانه‌ی نیما و تبدیل آن به موزه‌ی شعر نوین حرمت‌ گذاشتن به شعر فارسی است.»

 

با انتشار خبر خروج از ثبت خانه‌ی تاریخی "نیما یوشیج" (پدر شعر نو فارسی) از حدود یک ماه قبل، درخواست‌ها، هشدارها و اعتراض نهادهای مختلف و دوستداران میراث فرهنگی و هنرمندان و ادیبان برای لزوم حفاظت از خانه‌ی تاریخی این هنرمند مطرح شد، حتی بعد از برخی اعتراض‌ها از سوی  اعضای شورای شهر تهران، دوم بهمن، علی‌اصغر مونسان، معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، در نامه‌ای به محمدحسن طالبیان، معاون میراث فرهنگی سازمان میراث فرهنگی، دستور رسیدگی به وضعیت خانه‌ی "نیما یوشیج" را داد.

 

سرانجام دو روز بعد یعنی چهارم بهمن، فرهاد نظری، مدیرکل دفتر ثبت آثار تاریخی، اعلام کرد: «در جلسه‌ی فنی شورای ثبت آثار تاریخی خانه‌ی نیما یوشیج واجد ارزش ثبت شناخته شد». اما با توجه به درخواست اداره کل میراث فرهنگی استان تهران به دیوان عدالت اداری مبنی بر توجه به قانون "۷۹"، باید دید این خانه همچنان در فهرست آثار ملی می‌ماند و شماره ثبت قبلی برای آن اختصاص می‌یابد یا با توجه به واجد ارزش ثبت شناخته شدن این خانه، بار دیگر این بنا با شماره‌ی ثبتی جدید در فهرست آثار ملی قرار می‌گیرد.

 

 

محمد عظیمی، نیماپژوه و نماینده‌ی انجمن‌های دوستداران میراث فرهنگی مازندران، در گفت‌وگو با ایسنا پیشنهاد ایجاد موزه‌ی "شعر نوین فارسی" را در خانه‌ی نیما یوشیج می‌دهد و می‌گوید: خرید خانه نیما و تبدیل آن به موزه‌ی شعر نوین ایران، حرمت‌ گذاشتن به کسی است که فهم و نگاه جدیدی در ساحت شعر ایجاد کرد و نامش در کنار شاعران بزرگ تاریخ ایران ماندگار خواهد بود.

 

 

این فعال میراث فرهنگی استان مازندران خانه‌ی نیما یوشیج را دارای ظرفیت تبدیل به "قطب گردشگری شعر ایران" می‌داند و ادامه می‌دهد: در زمانی که درآمدهای کشورهای موفق براساس خدمات رفاهی و گسترش گردشگری و معرفی آداب و رسوم و آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی محاسبه می‌شود و سرزمین‌هایی که از منابع نفتی و کانی تهی هستند، مسیر جلب سرمایه را با جلوه‌گری‌های موجود فراهم کرده‌اند، این الگویی روشن برای ماست تا از پتانسیل‌های موجود بهره‌برداری کنیم.

 

او با اشاره به پیشینه‌ی مشخصِ تاریخ کشورمان و آثاری که هرکدام  در نقطه‌ای از کشور می‌تواند قطب تاریخ، فرهنگ و میراث طبیعی باشد، می‌گوید: این تاریخ و تمدن قابلیت آن را دارد تا میزبانِ جهان باشد و شکوه و عظمت خود را در گردش چرخ صنعت گردشگری به نمایش بگذارد.

 

عظیمی اظهار می‌کند: سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری با سه وظیفه‌ی بزرگ به عنوان متولیِ شناخت، مرمت و حفاظت از آثار تاریخی – تمدنی، ثبت، تقویت، تشویق و معرفی دستکارهای هنری و تسهیل حضور گردشگران جهانی ایجاد شده و مسئولیت خطیری را به عهده دارد.

 

وی که مسئول پویش پاسداری از میراث فرهنگی و طبیعی مازندران نیز هست، در ادامه به وجود ضعف‌هایی در این حوزه اشاره می‌کند و می‌گوید: این باعث شده تا چشم اندازهای ابتدایی محقق نشود و هر روز شاهد بی مبالاتی‌ها، عدم مدیریت صحیح و تخریب آثار بی‌بازگشت باشیم.

 

 

تذکر  کتبی ۴۷ نفر از نمایندگان مجلس شورای اسلامی به وزیر ارشاد و امضای بیش از سه‌هزار نفر از شاعران و هنرمندان کشور برای حفظ و خرید خانه او آثار تاریخی و هویت‌های مادی فرهنگی را از مهمترین ارثیه‌های اجدادی می‌داند و ادامه می‌دهد: هر کدام از این آثار نشانه‌ای از هنر، تفکر، ضرورت و موقعیت‌های دوره‌های مختلف است و می‌تواند نشانه‌ای از قدمت و جایگاه تمدنی مردم کشورمان باشد. همچنین میراث معنوی به عنوان نشانه‌ی اندیشه ورزی، تکامل علمی، نواندیشی و ایجاد تحول علمی و اجتماعی نقش بی‌بدیلی در معرفی سیر تفکر اجتماعی دارد.

 

 

این نیماپژوه با اشاره به وجود آثار بی‌مانندی از نیما مانند کتاب‌ها، شعرها، نظریه‌ها، داستان، نمایشنامه، سفرنامه و یادداشت، این آثار را یک نوع میراث معنوی می‌داند و می‌گوید: دو خانه یکی در یوشِ مازندران و دیگری تهران به عنوان میراث مادی و نشیمنگاه حیاتی این هنرمند و شاعر موجود است که خانه‌ی اجدادی نیما در یوش مازندران به همت سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری مازندران، بازسازی، مرمت و نگهداری می‌شود و بخشی از لوازم و آثار مربوط به نیما به عنوان موزه قابل بازدید عمومی است.

 

 

عظیمی همچنین به وضعیت امروز خانه‌ی نیما در محله‌ی دزاشیب تهران اشاره می‌کند و می‌گوید: این خانه سال‌ها پیش فروخته شده و علی‌رغم ثبت ملی در سال ۱۳۸۰ هیچ اقدامی در 16 سال اخیر برای خرید خانه انجام نشده است. این بی‌توجهی به آثار ثبتی و تسهیل در تبدیل اماکن خصوصی به عمومی و ضرورت استفاده‌ی همگانی از آثار ارزشمند توسط سازمان متولی باعث شده تا در سال‌های گذشته بخشی از هویت فرهنگی و معماری خود را از دست بدهیم.

 

او با اشاره به نامه‌نگاری‌های انجام‌شده برای حفظ خانه‌ی نیما یوشیج می‌گوید: تذکر  کتبی ۴۷ نفر از نمایندگان مجلس شورای اسلامی به وزیر ارشاد در ۲۶ دی، نامه‌ی مجمع نمایندگان مجلس شورای اسلامی استان مازندران به رئیس‌جمهور، درخواست و امضای بیش از سه‌هزار نفر از شاعران و هنرمندان کشور، نامه‌ی جمعی از اهالی فرهنگ و هنر کشور و بسیاری از شخصیت‌های فرهنگی، سیاسی و اجتماعی نشان می‌دهد که حفظ و خرید این خانه مطالبه‌ای ملی بوده و تعلل در آن قابل پذیرش نیست.

 

 

او اضافه می‌کند: واکنش وسیع جامعه‌ی فرهنگی نسبت به خروج خانه‌ی نیما از ثبت ملی و خطر تخریب این بنا باعث شد تا سازمان میراث فرهنگی به ثبت مجدد آن اقدام کند و گام اولیه برای حفظ بنا برداشته شود. خبررسانی، پیگیری، نامه‌نگاری و دیدار حضوری با مسئولان ارشد کشور و همت شهردار و شورای شهر تهران، باعثِ تلاش برای حفظ و خرید این بنا شد و تلاش کردند تا آبروی سازمان میراث فرهنگی را که همیشه از نبود بودجه در بخش‌های مختلف ناله می‌کرد، حفظ کند.

 

عظیمی توجه اعضای شورای اسلامی تهران  و مذاکره با مالک فعلی خانه‌ی نیما را راهی می‌داند که امید به گذراندن مراحل خرید خانه‌ی نیما توسط شهرداری تهران را تقویت می‌کند و ادامه می‌دهد: امیدواریم این بنا در کنار خانه‌ی جلال آل احمد و سیمین دانشور به یک قطب فرهنگی در سطح ملی تبدیل شود.

 

کد خبر: 811

منتشرشده در گزارش

در حالی مدیرکل دفتر ثبت آثار تاریخی می‌گوید «خانه نیما یوشیج» واجد ارزش ثبت شناخته شده که فعلا هیچ شماره ثبتی به این بنای تاریخی تعلق نمی‌گیرد.

 

با برگزاری جلسه شورای ثبت آثار تاریخی در سازمان میراث فرهنگی اعلام شد بار دیگر خانه‌ نیما یوشیج در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده، در حالی که با توجه به صحبت‌های سیروس‌نیا، معاون میراث فرهنگی استان تهران، در حال حاضر قانون "۷۹" واسطه‌ ماندن این خانه در فهرست آثار ملی شده است و باید دید مکاتبه‌ میراث فرهنگی استان تهران با دیوان عدالت اداری مبنی بر هویت این خانه و پرونده‌ ثبت ملی آن به کجا می‌رسد.

 

فرهاد نظری، مدیرکل دفتر ثبت آثار تاریخی، نیز در این زمینه می‌گوید: پرونده‌ «خانه نیما یوشیج» طی روزهای گذشته بار دیگر تهیه شد و با برگزاری جلسه کمیته ثبت آثار تاریخی، این بنا واجد ارزش ثبت شناخته شد.

 

او تاکید می‌کند: به دلیل تعلق این خانه به نیما یوشج، این بنا واجد ارزش ثبت شناخته شده است.

او همچنین از بررسی پرونده خانه سردار معتمد در همسایگی «پلاسکو» خبر می‌دهد و می‌افزاید: با واجد ارزش شناخته شدن این بنای تاریخی، این بنا در فهرست آثار ملی به ثبت می‌رسد.

 

نظری همچنین در توضیح روند ثبت و اعلام شماره ثبت بناهای تاریخی بعد از تایید کمیته ثبت می‌گوید: زمانی‌که اثری در فهرست آثار ملی به ثبت می‌رسد، مراتب ثبت توسط رئیس سازمان میراث فرهنگی و لزوم حفظ آن بنا به استانداری و نهادهای ذیربطی که بنا در آن محدوده قرار گرفته است، ابلاغ می‌شود.

 

یک روز قبل نیز سپیده سیروس‌نیا، معاون میراث فرهنگی اداره کل میراث استان تهران، گفت: «در مکاتبه با دیوان عدالت اداری براساس ماده "۷۹" درخواست بازگرداندن رای ثبت ملی خانه نیما را مطرح می‌کنیم.»

 

بنابراین در این شرایط و براساس آن‌چه  سیروس‌نیا اعلام کرده است اگر دیوان عدالت اداری براساس این ماده قانونی درخواست میراث فرهنگی را بپذیرد، خانه نیما با همان شماره ثبت قبلی درنظر گرفته می‌شود و لازم نیست دوباره شماره ثبت بگیرد، اما اگر آن درخواست پذیرفته نشود با رای کمیته ثبت سازمان میراث فرهنگی این خانه برای دومین‌بار در فهرست آثار ملی قرار می‌گیرد.

 

براساس قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب 25 خرداد 1392، براساس ماده‌ "79" دیوان عدالت اداری «در صورتی که رئیس قوه قضائیه یا رئیس دیوان رأی قطعی شعب دیوان را خلاف بیّن شرع یا قانون تشخیص دهند، رئیس دیوان فقط برای یک‌بار با ذکر دلیل، پرونده را برای رسیدگی ماهوی و صدور رأی به شعبه هم‌عرض ارجاع می‌کند. رأی صادر شده قطعی است.» در تبصره‌ این ماده نیز ذکر شده است: «چنانچه رأی قطعی موضوع این ماده از شعبه بدوی صادر شده باشد، در این صورت پرونده برای صدور رأی به شعبه تجدیدنظر ارجاع می‌شود.»

 

کد خبر: 793

منتشرشده در گزارش

«دفترهای نیما» (مجموعه آثار منثور نیما یوشیج) به عنوان نخستین مجلد از مجموعه آثار پدر شعر نو ایران منتشر شد.

 

 این اثر که به‌کوشش شراگیم یوشیج، تنها فرزند نیما تهیه و توسط انتشارات رشدیه منتشر شده است، داستان‌ها، نمایشنامه‌ و سفرنامه‌های نیما را گرد آورده است. این کتاب به همراه پرتره‌هایی از نیما به قلم بهمن محصص، هانیبال الخاص، علی گلستانه و منوچهر معتبر در دسترس علاقه‌مندان این شاعر قرار گرفته است.

 

ناشر در مقدمه‌ کتاب آورده است: «برآنیم تا کلیات آثار نیما؛ آن پیشقراول ادبیات و شعر معاصر را در مجموعه‌ای مدون منتشر کنیم، چه این‌که بر پیشتازی نیما در ادبیات صحه می‌گذاریم، چراکه براین باوریم آثار او از داستان و نمایشنامه گرفته تا سفرنامه و مقالات ادبی، چیزی به منزلت و فخامت شعر اوست، واقعیتی که به سبب انتشار مغشوش و پراکنده‌ بازمانده‌های نیما، نسل امروز آن‌ را به‌درستی درنیافته است.»

 

در بخش دیگری از معرفی کتاب عنوان شده است: «کتاب پیش‌ رو، نخستین مجلد از «دفترهای نیما» است که به همت شراگیم یوشیج تقدیم دوستداران ادب و فرهنگ می‌شود. در این میان علاوه بر آن‌که آثار منثور نیما تاکنون در مجموعه‌ای مدون و مستقل به ‌طبع نرسیده است، در این اثر، داستان‌های «خرِ مشهدی احد»، «عروسک پسِ پرده»، «مسافرت دکتر چیلوندی» و همچنین نمایشنامه‌ «خواهش می‌کنم» برای نخستین‌بار است که روی انتشار می‌بینند، آثاری که تا به اکنون گمان برده می‌شد یا نیما خود آنان را سوزانده و یا در گذر سالیان از بین ‌رفته‌اند.»

 

«دفترهای نیما» در ۴۴۴ صفحه و به بهای ۴۵۰۰۰ تومان در دسترس دوستداران ادبیات قرار دارد.

 

کد خبر: 781

منتشرشده در گزارش

هشدارها برای جلوگیری از تخریب خانه نیما یوشیج، پدر شعر نو ایران، در پی خارج شدن آن از ثبت ملی ادامه دارد.

 

محمد عظیمی، نیماپژوه و فعال میراث فرهنگی، در یادداشت ارسالی‌اش با عنوان «امدادی ای رفیقان با من؛ خانه نیما یوشیج در تهران را از خطر تخریب نجات دهیم» نوشته است:

 

در حالی که یاد نیما یوشیج، پدر شعر نوین ایران، را به مناسبت پنجاه و هشتمین سالگرد خاموشی گرامی داشته‌ایم، دیوان عدالت اداری طی حکمی به‌تاریخ ۱۵ آبان‌ماه سال ۱۳۹۶ خانه شاعر در تهران را از فهرست آثار ملی ایران خارج کرده و خانه هر لحظه در خطر تخریب است. این خانه که در محله تجریش تهران (خیابان دزاشیب، خیابان فردوسی دیروز و خیابان رمضانی امروز، کوچه رهبری) واقع شده است در سال ۱۳۲۷ ساخته شده و دارای زیربنایی به مساحت ۱۸۰ مترمربع و عرصه ۶۸۰ مترمربع بوده و با معماری متداول منطقه شمیران و با سقف شیروانی ساخته شده است. ایوان آن دارای هشت ستون مدور و چهار اتاق تودرتو است و یک اتاق جداگانه، که اتاق شخصی نیما یوشیج بوده و در حیاط آن تعدادی درخت کهنسال وجود دارد.

 

متاسفانه سال‌ها پیش این خانه بدون توجه به ارزش فرهنگی آن توسط شراگیم یوشیج فروخته شده و علی‌رغم ادعای ایشان مبنی بر بخشیدن اموال و آثار این شاعر نوپرداز به ملت ایران، با فروش لوازم زندگی و دست‌نوشته‌های نیما همچنان خود را وارث پدر می‌دانند.

 

در پی سعی به تخریب مالک فعلی این خانه در سال ۱۳۸۰ و پیگیری زنده‌یاد دکتر سیمین دانشور که سال‌ها در نزدیکی خانه نیما زندگی می‌کرد، این مکان با شماره ۴۶۰۳ در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفت. مالک خانه نیما برای بهره‌برداری خارج از ضوابط با طرح شکایت در دیوان عدالت اداری، اعلام داشته‌اند که هیچ سند و مدرکی در خصوص این‌که این خانه متعلق به نیما یوشیج است، وجود ندارد و خواستار خروج این خانه از فهرست آثار ملی کشور شده‌اند. دادگاه هم به رغمِ دفاعیات سازمان میراث فرهنگی و موارد مندرج در پرونده ثبتی و دیگر اسنادی که نشان می‌دهد این خانه، عملا خانه نیماست، متاسفانه به درخواستِ مالکان رای مثبت داده است. ده‌ها سند، گزارش تاریخی و عکس از این خانه که نشان دهنده زندگی نیما یوشیج در این مکان است وجود دارد و با تشخیص سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور، براساس شرف‌المکان بالمکین ارزش‌گذاری شده است. نزدیکترین نمونه در مورد ارزش فرهنگی این مکان، خانه زنده‌یاد جلال آل احمد و دکتر سیمین دانشور در کوچه مقابل این اثر است که در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده و در حال تبدیل شدن به موزه است.

 

 

 

چگونه دیوان عدالت اداری براساس ده‌ها سند مکتوب و عکس‌های فراوان از آن خانه، با رای خود تعلق نیما به خانه را نادیده گرفته است؟ هرچند این احتمال هم وجود دارد که معاونت حقوقی سازمان میراث فرهنگی بدون مشورت و هماهنگی با کسانی که سال‌ها در حوزه نیماشناسی فعالیت می‌کنند، مدارک معتبری ارائه نکرده باشد. لذا اسناد و مدارکی را که دال بر حضور نیما یوشیج در این خانه باشد تقدیم سازمان میراث فرهنگی و دوستداران شعر و ادبیات نوین ایران می‌کنم تا موجب تجدیدنظر در رای صادره و اقدام سازمان میراث فرهنگی برای آزادسازی و ایجاد موزه شعر نوین ایران باشد.

 

در سالِ ۱۳۲۸ نیما قطعه زمینی را که در اراضیِ انتهای کوچه فردوسیِ تجریش خریده بود، ساخت و تا پایانِ عمر در این خانه کوچک که در اوایل از برق و آب لوله کشی نیز محروم بود، زندگی می‌کرد. در این خانه، نیما علاوه بر همه این محرومیت‌ها، گرفتارِ یک مشکلِ عمده شده بود که اغلب از آن شِکوِه می‌کرد. بدین سان که مالکِ زمین که آن را تفکیک کرده و به او فروخته بود، برای این قطعه، راه خروج نگذاشته بود و هر طرف درِ خانه را می‌گذاشتند، با یکی از قطعات مجاور مواجه می شد نه با یک کوچه یا شارعِ عام. بعدها که زنده‌یاد جلالِ آلِ احمد و خانمِ سیمینِ دانشور نیز در این ناحیه زمینی خریدند و خانه‌ای ساختند، همسایگان کمک و به ترتیبی این مشکل را حل کردند. در این خانه، برخلافِ منازلِ پیشینِ نیما، اتاقِ پذیرایی و کارِ او یک‌جا بود و هرکس پیش او می‌رفت، در همان اتاق او را می‌پذیرفت و در میانِ توده‌ای از کتاب‌های گوناگون و دست‌نوشته‌هایش، با او به گپ زدن می‌پرداخت. (دکتر انور خامه‌ای – کتاب چهار چهره - ص ۵۸)

 

 

 

مفتون امینی در گفت‌وگو با خبرگزاری ایسنا: «خانه نیما در دزاشیب بود، برف هم باریده بود، ساعت ۱۰ صبح یکی از روزهای دی‌ماه ۱۳۳۳ بود، سگ‌ها پارس می‌کردند. آن مکان هنوز مسکونی نشده بود، به ما گفته بودند اگر در را خانم جهانگیر (همسر نیما) باز کند، ممکن است موفق نشوید نیما را ببینید، خوشبختانه خود نیما در را باز کرد، خانمش به شهر رفته بود و تا چند روز برنمی‌گشت.»

 

۱۶ فروردین ۱۳۳۴- به بهمنِ محصّص نقّاشباشیِ عزیز: «تقریباً در تمامِ این چندین ماه، که از مفارقتِ شما با من می‌گذرد (و شما چندین بار، مِثلِ برگردان‌هایی که شعرا و نوازندگان دارند، در نامه‌تان به آن یادآور شده‌اید)، من همین حالت‌های نازنین را داشته‌ام. در همان شمیران و در همان خانه کوچکِ مُشجَّر که وِرنه، آن را باغ اسم می‌بَرَد. ولی بیش از این نباید بنویسم. تجریش - نیما یوشیج.» (مجموعه کامل نامه‌های نیما یوشیج- طاهباز، سیروس، مجموعه نامه‌های نیما یوشیج، تهران، انتشارات علم، ۱۳۷۶، چاپ سوم. ص ۶۸۱)

 

جلال آل احمد: «بعد انشعاب از آن حزب پیش آمد و «مجله‌ مردم» رها شد و دیگر او را ندیدم تا به خانه شمیران رفتند. شاید در حدودِ سال ۲۹ و ۳۰ که یکی دو بار با زنم، سراغشان رفتیم. همان نزدیکی‌های خانه آن‌ها تکّه زمینی وقفی از وزارت فرهنگ گرفته بودیم و خیال داشتیم لانه‌ای بسازیم. راستش اگر او در آن همسایگی نبود، آن لانه ساخته نمی‌شد و ما خانه فعلی را نداشتیم. این رفت و آمد بود و بود تا خانه ما ساخته شد و معاشرتِ همسایگان پیش آمد. محل هنوز بیابان بود و خانه‌ها درست از سینه خاک درآمده بودند و در چنان بیغوله‌ای، آشنایی غنیمتی بود. آن هم با نیما. ... از این به بعد ـ یعنی از سال ۱۳۳۲ به بعد ـ که همسایه او شده بودیم، پیرمرد را زیاد می‌دیدم. گاهی هر روز. در خانه‌هامان یا در راه. او کیفی بزرگ به دست داشت و به خرید می‌رفت یا برمی‌گشت. سلام و علیکی می‌کردیم و احوالی می‌پرسیدیم و من هیچ در این فکر نبودم که به زودی خواهد رسید روزی که او نباشد و تو باشی و بخواهی بنشینی خاطراتی از او گِرد بیاوری. ... گاهی هم سراغ همدیگر می‌رفتیم. تنها یا با اهل و عیال. گاهی دردِ دلی ـ گاهی مشورتی ـ از خودش یا از زنش. ... یا درباره خانه‌شان که تابستان اجاره بدهند یا نه، یا درباره نوبتِ آب که دیر می‌کرد و میراب که طمع‌کار بود، … و از این نوع دردسرها که در یک محله تازه‌ساز برای همه هست.» (ارزیابی شتابزده، جلال آل احمد، انتشارات رواق، اسفندماه ۱۳۵۷، صفحه ۳۸ تا ۵۲)

 

 

 

«امروز اخوان (امید) پیشِ من آمد. مجله‌های خود را آورد. در راهِ هنر اسم دارد. از من حمایت کرده است. ... او یادداشت‌هایی کرد و رفت. ... در همین روز، من هم گرفتارِ آشپزخانه و بچه‌داری بودم و هم گرفتارِ مهندس شهرداری که آمده بود. یک خانه محقّر ساختم و بالاخره به زنم بخشیدم. در سرِ دیوارِ آن هنوز مرافعه است و می‌خواهند درِ خانه را مسدود کنند. ۴ تیرماه ۱۳۳۴» (برگزیده آثار نیماـ نثر به انضمام یادداشت‌های روزانه- طاهباز، سیروس، یوشیج، برگزیده آثار نیما (نثر)، تهران، انتشارات بزرگمهر، ۱۳۶۹، چاپ اول – ص ۲۴۷)

 

«مرافعه در سرِ دیوار خانه داریم. بنّاییِ حوض هم هست. وقتِ من بسیار عاطل و باطل می‌گذرد. ۵ تیرماه ۱۳۳۴- (برگزیده آثار نیماـ نثر به انضمام یادداشت‌های روزانه- طاهباز، سیروس، یوشیج، برگزیده آثار نیما (نثر)، تهران، انتشارات بزرگمهر، ۱۳۶۹، چاپ اول – ص ۲۴۸)

 

مهدی اخوان ثالث: «... تو کوچه فردوسی که خانه نیما انتهایش بود و آل احمد نیز آن‌جا بود، رفتم خانه‌اش.» (گفت‌وگو با شاملو، دولت‌آبادی و اخوان ثالث - محمد محمدعلی – نشر قطره – ۱۳۷۲ – ص ۱۷۷)

 

یادبود نیما یوشیج در دانشکده هنرهای زیبا - ۱۷ بهمن ۴۷ از طرف کانون نویسندگان ایران - ماحصلِ سخنانی که آل احمد در جوابِ سوالِ حضّار و دانشجویانِ مجلس گفت چنین بود: ... در زندگیِ خصوصی، من همیشه نیما را به صورت گاندی می‌دیدم. به علتِ وجودِ او بود که من و عیالم رفتیم آن بالا، شمیران، و خانه‌دار شدیم. اگر نیما آن‌جا زندگی نمی کرد، شاید ما هم الان آن‌جا نبودیم. (مجله آرش – شماره ۱۹ مهر ۱۳۵۷ )

 

 

 

سیمین دانشور: می‌دانید نیما همسایه ما بود. اساساً ما به خاطرِ نیما و همجواری با او، این خانه را ساختیم (یعنی جلال ساخت). برای عالیه خانم، همسر نیما، سخت بود که هر شب دورِ نیما جمع بشوند و او هم بخواهد پذیرایی کند. به همین جهت نیما به خانه ما می‌آمد. ... من وقتی که خانمِ نیما را با آن همه گرفتاری و درگیری می‌دیدم، دلم خون می‌شد. او ناچار بود سَحَر پا شود، غذا درست کند، برای ظهرِ نیما و خودش و شراگیم (پسرشان). توی برفِ زمستانی، قابلمه غذا در دست، از تجریش بچه را تا مدرسه سَن لویی برساند و بعد برود بانک ملی، کار و تأمینِ معاش کند. عصر خریدِ خانه را بکند و بچه را از مدرسه بیاورد و با وسایلِ نقلیه محدودِ آن وقت‌ها، خود را از شهر به تجریش برساند و تازه شامِ شب فراهم کند.» (هنر و ادبیات امروز (گفت و شنودی با پرویز ناتل خانلری و سیمین دانشور) -  ناصر حریری – کتابسرای بابل – ۱۳۶۶ – ص ۴۸)

 

«امشب، شب جمعه به منزل آل احمد رفتم بعد از مدت‌ها که همسایه بودیم. آل احمد خبر داد عکس رنگین مرا در پشت جلد مجله خوشه که باعث بر افتخارات من است، در میان ملتی که مرا با تنگدستی نگه داشت و من با خرج خودم نمردم. جمعه شب گویا - اول خرداد ۱۳۳۶» (یادداشت‌های روزانه نیما یوشیج – شراگیم یوشیج، تهران، مروارید، ۱۳۸۷، چاپ اول، ص ۲۵۶)

 

خانه مسکونی ما در حالی که سالی سه ماه در تهران نباشیم، خانه ییلاقی است. معتضدی امشب می‌گفت سالی سه چهار هزار تومان، چهار اطاق ییلاقی در شمیران کرایه دارد. به دست هم نمی‌آید. در اواخر اردیبهشت هستیم. من که اطلاعی از این امور ندارم. شب ۲۹ اردیبهشت ۱۳۳۵ – (یادداشت‌های روزانه نیما یوشیج – شراگیم یوشیج، تهران، مروارید، ۱۳۸۷، چاپ اول، ص ۲۴۷)

 

شهریار می‌گوید: «آن‌قدر با هم اخت شده بودیم که اغلب هر روز همدیگر را می‌دیدیم تا این‌که از تهران به شمیران رفت و آن‌جا ساکن شد. راهمان دور شد، اما باز اغلب یکدیگر را می‌دیدیم. ۱۳۳۷»  (یادداشت‌های روزانه نیما یوشیج – شراگیم یوشیج، تهران، مروارید، ۱۳۸۷، چاپ اول، ص ۳۳۶)

 

فریدون مشیری: «من از همان جوانی با نیما که پدرِ شعرِ نو خوانده می‌شد، آشنا بودم. چندین بار به خانه‌اش، انتهای جاده قدیمِ شمیران، کوچه فردوسی رفته بودم. (شعر شفادهنده روان است، و هم بیدار کننده وجدان. گفت‌وگو با فریدون مشیری توسط شاهرخ تویسرکانی - مجله دنیای سخن / شماره ۸۵ / اردیبهشت و خرداد ۱۳۷۸ / ص ۲۲- ۲۸)

 

در زمان مدیریت جناب آقای پازوکی مدیر وقت میراث فرهنگی تهران با شهرداری منطقه یک در این مورد مذاکراتی انجام شده و حتی جناب آقای رسول خادم ، رئیس وقت کمیسیون فرهنگی شورای اسلامی شهر تهران، پیگیر امور بوده‌اند. اینجانب نیز در مذاکره‌ای که با جناب آقای مسجدجامعی در مورد خانه نیما داشته‌ام پیگیری‌هایی کرده و طی نامه‌های فراوانی که به ریاست جمهوری و مدیران وقت سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور نوشته‌ام، از اهمیت این خانه که می‌تواند خانه – موزه شعر نوین ایران، گفته‌ام و درخواست آزادسازی و اقدام شایسته نسبت به این مکان ارزشمند را کرده‌ام.

 

امروز هم با توجه به مدیریت جناب آقای دکتر نجفی، شهردار تهران و حضور آقایان احمد مسجدجامعی و دکتر حجت و خلیل‌آبادی به عنوان رئیس کمیته میراث فرهنگی شورای شهر تهران که از اهالی فرهنگ، ادب و متولیان میراث فرهنگی کشور بوده‌اند، شایسته نخواهد بود تا این بنا از فهرست آثار ملی ایران خارج و تخریب شود. طی روزهای اخیر هم با ارسال نامه به مدیران ارشد و مسئولانی که می‌توانند در حفظ و نگهداری این مکان ارزشمند نقش داشته باشند، گزارشی مربوط به این خانه و ضرورت حفظ و نگهداری آن نوشته شد. امیدواریم فرزندان معنوی نیما و دوستداران شعر امروز نسبت به حفظ خانه نیما و ضرورت بازسازی آن در جهت ایجاد خانه-موزه شعر نوین ایران و تبدیل خیابان دزاشیب به قطب فرهنگی شعر و ادبیات نوین ایران همت کنند.

 

کد خبر: 780

منتشرشده در گزارش

کامیار عابدی با تاکید بر اهمیت خانه «نیما یوشیج»، خارج شدن خانه پدر شعر نو ایران از ثبت ملی را اسباب شرمساری و سرافکندگی می‌داند.

 

این پژوهشگر و منتقد ادبی در پی خارج شدن خانه نیما یوشیج از ثبت ملی، در یادداشتی نوشته است: نیما یوشیج که در سال ۱۲۷۶ (به روایت فرزندش: ۱۲۷۴) در یوشِ نورِ مازندران چشم به جهان گشود و در سال ۱۳۳۸ در تهران درگذشت، بی‌شک جریان‌سازترین شاعر ایران در عصر تجدد است. او از دوره نوجوانی در تهران زیست. البته در سال‌هایی از دو دهه ۱۳۱۰-۱۳۰۰ همراه همسرش، عالیه جهانگیر، در چند شهر شمال ایران، از آستارا تا بابل، به معلمی مشغول بود. اما گزاف نیست اگر گفته شود که بخش اعظم عمر این شاعر اندیشه‌مند در خانه‌اش در دزاشیبِ تهران گذشت.

 

در این خانه بود که جریان اصلی و اساسی شعر نو در ایران در دو دهه ۱۳۳۰-۱۳۲۰ نُضج و هویت یافت.

 

در این خانه بود که بسیاری از شاعران جوان مکتب نیمایی (مانند منوچهر شیبانی، احمد شاملو، مهدی اخوان ثالث، اسماعیل شاهرودی، نصرت رحمانی، سهراب سپهری، امیرهوشنگ ابتهاج، سیاوش کسرایی، محمد زُهَری، حسن هنرمندی، مفتون امینی و دیگران) به دیدار نیما می‌شتافتند و از هم‌اندیشی با او بهره برمی‌گرفتند.

 

این خانه یادگاری است از پُراهمیت‌ترین جریان شعریِ ایران در عصر تجدد. با قاطعیت می‌توان گفت که  جریانی  با این درجه از اهمیت هیچ‌گاه در این عصر تکرار نشده است.

 

بی‌توجهی به این خانه از هنگام درگذشت نیما تا زمان ما در شأن ایران نیست.

 

خانه نیما باید به عنوان خانه شاعران ایران تلقی، شناخته و بازسازی شود.

 

رفتارهای ما ایرانیان، چه ملت چه مسئولان، با نخبگان‌مان همواره اسبابِ مباهات نیست که در مواردی نه چندان اندک اسباب شرمساری و سرافکندگی است. «خارج شدن» خانه نیما از «ثبت ملی» یکی از این مواردِ نه چندان اندک است!

 

کد خبر: 779

منتشرشده در گزارش

بابک بوبان سرپرست ترجمه کتاب گزیده اشعار نیما یوشیج به انگلیسی می‌گوید بخشی از لذت خوانش و فهم شعر نیما در زبان انگلیسی در ابهام و نفهمیدن ظاهری زبانش خلاصه شده است.

 

انتشارات شمع و مه چندی است که ترجمه‌ای انگلیسی از گزیده اشعار نیما یوشیج را به زبان انگلیسی مهیا و در حال معرفی آن در نمایشگاه‌های بین‌المللی کتاب است.

 

این کتاب با سرپرستی بابک بوبان به فرجام رسیده و همین موضوع نیز بهانه گفتگو با این مترجم شد که از قضا از موسیقیدانان ایرانی نیز به شمار می‌رود.

 

آقای بوبان چرا اشعار نیما را برای ترجمه به زبان انگلیسی و معرفی به مخاطبان شعر در زبان‌های غیرفارسی انتخاب کردید؟

 

خیلی از شاعران دیگر معاصر که اعتبار و شهرت کمتری از نیما دارند فرآیند ترجمه را طی کرده بودند اما نیما نه. البته از او نیز ترجمه‌هایی شده بود اما کیفیت لازم را نداشت. نیما پلی است میان ادبیات سنتی و مدرن ایران و همین به اهمیت او می‌افزاید. وقتی ما به سراغ او اشعارش برای ترجمه رفتیم به دلیل مختصات خاص شعرش، دوستان زیادی کمی با ابهام و تردید به آن نگاه کردند و فکر می‌کردند که به نتیجه منجر نمی‌شود اما در نهایت گروه ما پس از سه چهار نوبت بازنگری در ترجمه شاهد این اتفاق بود که نمونه‌ای کامل و پاکیزه از اشعار او به انگلیسی ترجمه شود.

 

البته این را هم بگویم که من مترجم اثر نیستم. خانم سمیه طالبی شعرها را ترجمه و خانم لیلا رسولی نقد و نظر و بیوگرافی را که در انتهای کتاب آمده است را به انگلیسی ترجمه کرد و من هم سرپرستی پروژه و ناظر ترجمه و ویراستاری کار را بر عهده داشتم. با این همه انگیزه و ایده کار را من ایجاد کردم و دادم. یادم هست وقتی قرار بر شروع کار شد خانم طالبی مشغول ترجمه اشعار دوره رمانتیک بریتانیا به فارسی بود. علاقه‌ و تسلطش را که دیدم به او پیشنهاد دادم به جای ترجمه این آثار که دیگرانی هم از پس آن بر خواهند آمد، به ترجمه آثاری از ادبیات ایران بپردازند که خدمتی نیز به ادبیات ایرانی بشود.

 

قبل از اینکه از ترجمه شما از نیما بپرسم می‌خواهم بدانم شما شعر را ترجمه‌پذیر می‌دانید؟

 

بله حتما منتهی بسته به عوامل مختلف نمی‌شود مدعی شد که ترجمه آن به معنای دقیق همان خود شعر است. کسی می‌تواند درباره ترجمه یک شعر قضاوت کند که به هر دو زبان مبدا و مقصد در ترجمه مسلط باشد. شاید جالب باشد بدانید که مقایسه و مقابله نشان می‌دهد بسیاری از اشعار شاعران مدرن معاصر ما که ظاهرا ترجمه شده‌اند در عمل ترجمه نشده‌اند. یعنی متن ترجمه و شعر با هم تفاوت دارد و این مساله را در ذهن متبادر می‌کند که شعرشان اصلا ترجمه پذیر نیست.

 

پس به آنچه ترجمه شده چه می‌توان گفت؟

 

ترجمه‌های موجود از اشعار فارسی در واقع خبری هستند که یک شعر می‌خواسته است روایت کند و این خبر در ترجمه به زبان دیگری برگشته است. آن‌ها ابدا خود شعر نیست. خبر شعر مثل خط داستانی است که نویسندگان از آن یاد می‌کنند. ما در رمان از تصاویر و حس و اندیشه‌ای که با متن اثر منتقل می‌شود در فرآیندی لذت می‌برم. درباره شعر هم وضع باید همین باشد اما در اکثر ترجمه‌های موجود انگلیسی از شعر فارسی این اتفاق نمی‌افتد. در بهترین حالت شما به عنوان یک مخاطب انگلیسی زبان در مواجهه با آنها فکر می‌کنید یک ترانه خوانده‌اید نه شعر. به دنبال این اتفاق خواننده‌ای که فارسی نمی‌داند اثر شعر و زبان فارسی را با این ترجمه‌ها در خود حس نمی‌کند.

 

البته من اینها را نمی‌گویم که به این نتیجه برسم که شعر فارسی ترجمه ناپذیر است. بحث من در واقع درباره کار و تلاش مترجمانی است که کارشان با وجود اشتیاقی که دارند نمی‌توانند تاثیرگذار باشد.

 

شما چه تمهیدی را برای ترجمه خودتان به کار بردید؟

 

سعی ما این بود که ترجمه‌ای خلق کنیم که مخاطبش مانند مخاطب فارسی شعر نیما، در عین اینکه گاهی آن را نمی‌فهمد، از آن حس انگیزی خوبی پیدا می‌کند.

 

در ترجمه ما لغات مانند لغات شعر نیما دچار جابجایی شده‌اند و در عین حال ساختار ادبی خود را حفظ کرده‌اند. ما تا حد ممکن و تا جایی که زبان انگلیسی اجازه می‌داد با شکستن زبان و عبارات، ترجمه‌ای مانند متن اصلی شعر به دست آوردیم تا حس انگیزی شعر نیز حفظ شود.

 

جالب است بدانید که ما برای ترجمه شعر نیاز به یک فرهنگ لغات واژگان ادبی انگلیسی داریم که در حال حاضر موجود نیست اما در این پروژه مترجم  فهرستی از واژگان ادبی بر مبنای لغات کشف شده در شعر نیما تهیه کرده و برایشان معادلی لغوی عاری از ایماژ اما همراه با بار معنایی عبارت فارسی پیدا کرده است. در کنارش در انتهای این کتاب برای لغت‌های بومی مازنی که نیما در اشعارش آورده یک لغت نامه کوچک نیز شکل داده‌ایم تا معنی آن را نیز بتواند حس کند.

 

در نهایت ما با ترجمه‌های موجود از اشعار نیما به انگلیسی کار خودمان را مقابله کردیم. باور کنید از تمام آنچه موجود بود این ترجمه را برتر دیدیم.

 

 نیما در ادبیات ایران مورد ویژه‌ای است. از نظر زبان و یا حس شاعرانه و حتی میزان تعلق خاطر او به زیست بومش. او گاه یک شاعر با زبان کاملا بومی است و گاهی جهانی می‌اندیشد. شما برای ترجمه این دیدگاه وسیع در او چه تمهیدی داشتید؟ چطور نیمایی را برای مخاطب انگلیسی زبان معرفی کردید که او بتواند حسش کند؟

 

زبان فارسی نیما و ارتباط‌گیری آن با مخاطبان شعر و ادبیات فارسی موضوع چالش ‌برانگیزی است. به این مساله کاملا واقف بودیم و هستیم. در این کتاب هم مواجهه ما با این مساله قدم اولمان بود. ما سنگی را بر نداشتیم که از عهده پرتابش بر نیاییم. ترجمه دوستان همراهم در این کتاب، ترجمه‌ای است خاص مخاطب انگلیسی زبان که با برداشت یک فارسی زبان با شعر نیما متفاوت است. نیما البته شاعر پرحاشیه‌ای است و موافق و مخالف بیان و زبان او هنوز هم در فضای ادبیات ایران حضور دارند. ما سعی کردیم در این کتاب بخشی را هم برای معرفی او از زبان افراد حاضر در اتمسفر ادبیات فارسی قرار دهیم تا در مجموع برای مخاطب شناختی حاصل کنیم. در نهایت در این ترجمه سعی کردیم مهجوری نیما در زبان مادری‌اش را برای مخاطب غیر فارسی‌زبان تکرار نکنیم.

 

 و از این ترجمه بازخورد خوبی هم گرفته‌اید؟

 

کتاب با پخش درستی همراه نبوده و البته ایران هم جای پخش این کتاب نیست. با این همه بازخورد بدی هم از آن نگرفته‌ایم. برخی با دیدنش هیجان زده شدند و برخی هم گفتند که زبانش را نمی‌فهمند که به نظرم بخشی از لذت خوانش و فهم شعر نیما در همین ابهام و نفهمیدن ظاهری زبانش خلاصه شده است.

 

 

کد خبر: 763

منبع: مهر

منتشرشده در گفتگو

 وکیل "شراگیم یوشیج" از اقدام قضایی علیه برخی از ناشرانی که حق مالکیت آثار نیما یوشیج را نادیده گرفته‌اند، خبر داد.

 

محمدحسین آقاسی، وکیل دادگستری که وکالت "شراگیم یوشیج" را برعهده دارد، گفت: «فرزند استاد نیما از بی‌نتیجه ماندن گفت‌وگوهایش با برخی از ناشران سرخورده و دلگیر شده است. وی معتقد است آثار مرحوم نیما مورد دستبرد قرار گرفته و بعضاً برخی ناشران با کسی که امینِ وی بوده و بخشی از آثار را به شکل امانت در اختیار داشته، هم‌داستان شده و بدون اجازه صاحب اثر، آنها را منتشر کرده‌اند. طبیعی است که اشخاص وقتی از طریق مذاکره به حقوق خود نمی‌رسند، به ناچار به دامان مقامات قضایی دستِ یاری دراز می‌کنند، به امید آنکه بتوانند به حق قانونی خود نائل گردند.»

 

وی در پاسخ به این سوال که آیا شما قرار است علیه اشخاص خاصی طرح شکایت کنید؟ بیان کرد: «آقای شراگیم تنها فرزند نیما با اعطای وکالت به من، خواسته است که علیه برخی ناشران طرح شکایت کنم، مدارکی هم هست که در مواردی و حتی با شخصی که فعلاً نباید نام ببرم، تبانی کرده‌اند تا آثار استاد نیما را که شخص فرزند ایشان (شراگیم) جمع‌آوری کرده و حتی یک‌بار هم به نام ایشان به چاپ رسیده، عیناً با نام شخص ثالث منتشر کنند.»

 

این وکیل در همین زمینه به ناشرانی که همچنان به انتشار بدون اجازه آثار نیما ادامه می‌دهند، توصیه کرد: استدعای من به عنوان وکیلِ تنها وارث نیما این است که از اصرار بر انتشار آثار، بدون موافقت آقای شراگیم یوشیج خودداری کنند و اخلاق را هم علاوه بر قانون موردنظر قرار دهند. البته طرح شکایت اینجانب در دست انجام است.»

 

یکی از مباحثی که طی سالیان بسیار محل مناقشه بوده است، مالکیت حقوقی آثار نیماست که اکنون بار دیگر از سوی فرزند نیما، شراگیم یوشیج، مطرح شده است.

 

کد خبر: 560

منتشرشده در گزارش

هفتمین شب نشان نیما با حضور شماری از پیشکسوتان ، نویسندگان و هنرمندان تئاتر و سینما پنجشنبه شب در بندر نوشهر برگزار شد.

 

محمد شمش لنگرودی شاعر ، پژوهشگر و بازیگر تئاتر و سینما در این آئین گفت : نیما یوشیج شاعری تنها بود و به تنهایی توانست شعرش را تثبیت کند.

وی افزود : اهمیت این شاعر معاصر در آن بود که به تنهایی موفق شد بارسنگین فرهنگی را بردوش بگیرد.

این هنرمند پیشکسوت گفت : نیما اولین شاعری بود که به تنهایی یک کلنگ گرفت تا بتواند قصر کهنه را خراب کند و نه تنها این قصر را خراب کرد ، بلکه قله ای به جای آن ساخت.

شمس لنگرودی افزود : همه شاعران ترانه سرا ، نیمایی بودند که باید تکلیفشان را با نیما روشن می کردند.

فرماندار نوشهر نیز گفت : نیما متعلق به سرزمین بلند مازندران نیست بلکه به جهان تعلق دارد.

علی شادمان افزود : دولت تدبیر و امید امروز مفتخر است که رمز توسعه کشور را در گرو توجه به فرهنگ می داند.

 

 

وی خواستار تداوم این آئین شد و از برگزار کنندگان آن تقدیر کرد.

مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی مازندران نیز گفت : آئین نشان نیما با توجه به آن که کاملا نهادینه شده ، باید سال آینده شکوفاتر برگزار شود.

احد جاودانی افزود : بنا به خواسته وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ، افرادی که بتوانند از تولیدات نیما اثری بسازند ، در هر جای کشور که باشند باید مورد تجلیل قرار گیرند.

محمود دولت آبادی ، حسین علیزاده ، خسرو سینایی ، هادی مرزبان ، محمدشمس لنگرودی از جمله پیشکسوتان تئاتر ، شاعران و پژوهشگران ، نویسندگان و هنرمندان برجسته کشور بودند که در این آئین حضور داشتند.

این آئین با همکاری بنیاد مردم نهاد فرهنگی هنری نیما یوشیج و شهرداری و شورای اسلامی شهر نوشهر برنامه ریزی و برگزار شد.

درپایان از شماری از فعالان عرصه هنر و سینما و خبرنگاران تجلیل به عمل آمد.

علی اسفندیاری متخلص به نیما یوشیج در 21 آبان ماه 1274 خورشیدی در روستای یوش از توابع بخش بلده شهرستان نور مازندران دیده به جهان گشود و در 13 دی 1338 در 64 سالگی بر اثر بیماری ذات الریه دار فانی را وداع گفت.

او در 64 سال زندگی خود توانست معیارهای هزارساله شعر فارسی را که تغییر ناپذیر می‌نمود، با شعرها و رای‌های محکم و مستدلش، تحول بخشد .

 

کد خبر: 223

منبع: ایرنا

 

منتشرشده در گزارش

 

از نیما می‌گوییم. نیمایی که آغازگر راهی نو در ادبیات بود و همچنان تاثیرگذار است. نیمایی که به گواه عده ای هنجار شکن بود و به گواه عده ای آغازگر مسیری مستقل و "نو".

نیما یوشیج با مجموعه تأثیرگذار افسانه، که مانیفست شعر نو فارسی بود، در فضای راکد شعر ایران انقلابی به پا کرد. نیما آگاهانه تمام بنیادها و ساختارهای شعر کهن فارسی را به چالش کشید. شعر نو عنوانی بود که خودِ نیما بر هنر خویش نهاده‌ بود.

تارنا به بهانه سالروز فوت این شاعر پارسی به سراغ دوتن از شاعران سپیدسرای معاصر رفته تا از نیما بگویند.

 

مجید سعدآبادی شاعری که سپید می‌گوید و بیش از هفت مجموعه شعر کوتاه دارد که بدون شک از نیما بسیار می‌داند. چراکه دنباله رو اوست و می‌خواهد از نیما بنویسد. وی در این یادداشت می‌گوید:

بی شک در مواجهه اولیه با این مساله در ابتدایی ترین حالت به شکل ظاهری زبان می پردازیم. سپس به سمت  محتوا، نظریات و نگاه اصلی نیما می رویم. (البته با کمک نامه های نیما)!

اگر این گفتگو تنها در مبحث تغییرات ظاهری و شکلی نیما باشد متوجه آن خواهیم شد که آنچه نیما پایه گذاری کرد شکل جدیدی از همان شعر کلاسیک است و شاید بهتر بود عنوان شعر نو را از شاملو به بعد، یعنی درست از زمان شکل گیری  قالب سپید قرار داد.

احتمالا بسیاری از بزرگان و پیشکسوتان ادبی از این حرف به رنج می آیند و از این قلم خرده خواهند گرفت. اما باور کنید ما امروزه دچار بحران های ادبی بزرگی در ادبیات و خصوصا شعر سپید و نیمایی شده ایم که دلیل آن درست گذر نکردن از قالب نیمایی است.  چرا که به عنوان شعر نو  و غریب حتی مورد توجه اهالی قوالب کلاسیک  هم قرار نگرفت! و سریع از آن گذر کردند و بی توجه از آن گذشتند.

حال که به دنیای جدیدتری وارد شدیم، بزرگان ادبیات و محیط بانان دانشگاهی می خواهند به گذشته برگردند و خلاء های شعر نیمایی را پر کنند.

برای بیان نمونه از این ضعف باید گفت که در سال های اخیر در داوری تقریبا تمام جشنواره های ادبی و مهم کشور قالب شعر نیمایی را در بخش شعر نو به داوران متخصص شعر سپید می سپارند و فراموش می کنند این قالب بیش از آنکه به شعر سپید نزدیک باشد، به شعر کلاسیک نزدیک تر است و همین امر دلیل بزرگی برای عدم داوری خوب و خصوصا دیده شدن قالب نیمایی بوده است.

باید پذیرفت که در سال های اخیر شاعران جوان به ندرت سمت و سوی این قالب رفته اند و به خلق آثار درخور توجه دست پیدا کرده اند.

پیشنهاد صاحب این قلم این است که بیاییم برای مشخص کردن وضع شعر نیمایی در فضای موجود، این قالب محترم را به آغوش شاعران کلاسیک بسپاریم و شعر سپید را آغاز شعر نو نامگذاری کنیم تا حداقل احترامی که برای این فضا قائل شده ایم نیز از بین نرود!

 

 

اما صابر ساده دیگر شاعری که کوتاه می‌نویسد و همیشه سعی کرده به دور از هرگونه نمایش، بهترین و مفیدترین نظرات را ارائه دهد نیز از نیما می‌گوید:

همیشه با خودم فکر می‌کنم اولین شاعر چقدر در زندگی خودش سختی و تنهایی را تحمل کرده است. همیشه اولین نفرها انسان های تنهایی بوده اند و برای رسیدن به هدف خویش واثبات حقانیت حرف و عمل خود چه تلاش ها که انجام نداده اند.

در طول تاریخ انسان هایی که برچسب نفر اول بودن بر آنها خورده کم نبوده و شک ندارم تا انسان وجود دارد بر تعداد آنها نیز افزوده می شود اما وقتی سخن از شعر به میان می آید نمی توان این نکته را در نظر نداشت که اولین نفر ها در این وادی بسیار غمگین تر و تنها تر هستند. از آن جهت که شعر هنر ملی ما ایرانی ها محسوب میشود و به قول آنه ماری شیمل : هیچ ایرانی را ندیدم که در طول زندگی اش شعر نگفته باشد؛ می توان به افرادی اشاره کرد که جان و مال و همه چیز خود را در این راه صرف کرده اند تا این هنر ملی سر پا بماند از طرفی فقط هزینه کردن جان و مال مطرح نیست بلکه باید استعداد٬ هوش٬ دانش و سواد٬ زیرکی و بخت یاری نیز همراه آدمی باشد تا بتواند نفر اول شود.

 همیشه اولین ها هنجار شکن هم بوده اند مثلا فردوسی٬ حافظ، سعدی٬ ... و نیما.‌ ‌‌نیما با آگاهی از هنجاری هزار ساله و با دانش به این موضوع که شکستن این هنجار او را می شکند تن به هنجار شکنی داد. شعر او شعری شریف، روشنگر، تفکر ساز، جریان ساز و انسان مدارانه با هنجاری جدید بود.

 

 

او با شکستن ریخت بیرونی شعر ثابت کرد شعر موجودی است که در ریخت نمی گنجد بلکه از دل و اندیشه می جوشد و زبان فقط در ریخت متولد نمی‌شود.

شاید بشود نیما را بزرگترین هنجار شکن ادبیات فارسی نام نهاد. کسی که شعر را به استخدام شعر در آورد و آن را از قید و بند هایی که بر پیکره شعر خصوصا از سبک هندی به بعد خورده بود رها کرد و گویی شعر با او به یک بیگ بنگ رسید و پس از او شاگردانش در جهت  موازی و گاه متقاطع با رفتار هنجار شکنانه ی وی همراه شدند اما چیزی که غم انگیز است این است که متاسفانه استقبال غلطی از هنجار شکنی وی در این سه چهار دهه اخیر صورت گرفته است تا جایی که علل اصلی این هنجار شکنی فراموش شده است.

هرچند به شخصه معتقدم هنوز ذهن جامعه ی ادبی به درکی درست از رفتار جسورانه ی نیما نرسیده و قطعا روزی به این درجه خواهد رسید تا عمق کار نیما واکاوی و کشف شود.

به امید آن روز...

 

مجید سعدآبادی- صابر ساده/ دی ماه 1395

 

کد خبر:215

منتشرشده در گزارش
صفحه1 از2

آخرین اخبار

محل تبلیغات

 

تمامی حقوق این وب سایت برای تارنا محفوظ می باشد