نخستین خبرگزاری شـعر و ترانه ایـران
دانلود دکلمه موج ها خوابیده اند با صدای رشید کاکاوند
موجها خوابیده‌اند, آرام و رام,
طبل توفان از نوا افتاده است.
چشمه‌های شعله ور خشكیده‌اند,
آبها از آسیا افتاده است.
در مزار آباد شهر بی‌تپش
وای جغدی هم نمی‌آید بگوش.
دردمندان بی‌خروش و بی‌فغان.
خشمناكان بی‌فغان و بی‌خروش.
آهها در سینه‌ها گم كرده راه,
مرغكان سرشان بزیر بالها.
در سكوت جاودان مدفون شده‌ست.
هرچه غوغا بود و قیل و قالها.
آبها از آسیاب افتاده است,
دارها برچیده, خونها شسته‌اند.
جای رنج و خشم و عصیان بوته‌ها
پشكبنهای پلیدی رسته‌اند.
مشتهای آسمانكوب قوی
وا شده‌ست و گونه‌گون رسوا شده‌ست.
یا نهان سیلی زنان, یا آشكار
كاسه پست گدائی‌ها شده‌ست.
این شب, شبی است كه «با روز یكسان است».
این شب‌ست, آری, شبی بس هولناك؛
لیك پشت تپه هم روزی نبود.
گاه می‌گویم فغانی بركشم
باز می‌بینم صدایم كوته است.
باز می‌بینم كه پشت میله‌ها
مادرم استاده, با چشمان تر.
ناله‌اش گم گشته در فریادها,
گویدم گوئی كه: « من لالم, تو كر. »
آخر انگشتی كند چون خامه‌ای,
دست دیگر را بسان نامه‌ای.
گویدم «بنویس و راحت شو-» برمز,
« - تو عجب دیوانه و خود كامه‌ای.»
من سری بالا زنم چون ماكیان
از پس نوشیدن هر جرعه آب.
مادرم جنباند از افسوس سر,
هر چه از آن گوید, این بیند جواب.
آبها از آسیا افتاده؛ لیك
باز ما ماندیم و خوان این و آن.
میهمان باده و افیون و بنگ
از عطای دشمنان و دوستان.
آبها از آسیا افتاده؛ لیك
باز ما ماندیم و عدل ایزدی.
وآنچه گوئی گویدم هر شب زنم:
« باز هم مست و تهی‌دست آمدی؟»
آنكه در خونش طلا بود و شرف
شانه‌ای بالا تكاند و جام زد.
چتر پولادین ناپیدا بدست
رو بساحلهای دیگر گام زد.
در شگفت از این غبار بی‌سوار
خشمگین, ما ناشریفان مانده‌ایم.
دریغا كه در این خراب آباد ...
هركه آمد بار خود را بست و رفت.
ما همان بدبخت و خوار و بی‌نصیب.
باز میگویند: فردای دگر
صبر كن تا دیگری پیدا شود.
كاوه‌ای پیدا نخواهد شد, امید!
كاشكی اسكندری پیدا شود.
باران جرجر بود و ضجه‌ی ناودانها بود.
و سقفهایی كه فرو می‌ریخت.
افسوس آن سقف بلند آرزوهای نجیب ما.
(آنگاه پس از تندر – از این اوستا)
«نادری» پیدا نخواهد شد امید!
كاشكی اسكندری پیدا شود.
برچسب ها: مهدی اخوان ثالث رشید کاکاوند موج ها خوابیده اند