به مرتضی کیوان

ای شاعری که شمع جوانیت شد خموش

در زیر آسمان غمین سپیده دم ،

بی شک نبود جان تو غافل از سیر کار

روزی که هشته ای به سبیل طلب قدم

قلبی که بود منبع الهام و شعر و راز

از جور خصم شد گل پولاد مامنش

چشمی که بود پر ز نگاهی زمانه سنج

آویخت مرگ پرده تاری ز روزنش

طوفان وزید و شاخه نوخیز تو شکست

از باغ عمر، برگ وجود تو شد جدا

رفتی بدان دیار کزان بازگشت نیست

وان خاندان و خانه تهی شد ز کدخدا

پروانه ای که شیفته ی شمع روشن است

پروا ندارد آنکه بسوزد وجود خویش

شاعر، که هست عاشق انوار زندگی

تا کام مرگ؛ سر نکشد از سرود خویش

آن کس که شوربخت ترا خواند؛ بر خطاست

زیرا نبرد راه سعادت، سعادت است

زیبایی و جوانی و رزم تو – شعر توست

وان شعر آخرین که سرودی شهادت است