به گزارش تارنا: ۲۴ بهمن‌ماه یادآور کوچ نابهنگام فروغ فرخزاد، شاعر و مستندساز جریان‌سازی است که در سال ۱۳۴۵ و در اوج شکوفایی ۳۲ سالگی، بر اثر واژگونی خودرو از میان ما رفت. فروغ با انتشار پنج دفتر شعر، چنان لرزه‌ای بر پیکره سنت‌های صلب ادبی انداخت که تاثیرش پس از نیم قرن، هنوز بر تارک شعر معاصر ایران می‌درخشد. او شاعری بود که «زن بودن» را با تمام تضادها، احساسات و صداقت بی‌پرده‌اش به متن ادبی کشاند و اندیشه‌ای را بنیان نهاد که فراتر از تقویم زمانه او بود.

کارنامه هنری فروغ تنها به واژگان ختم نشد؛ او در سال‌های پایانی عمر با نگاهی جست‌وجوگر به سینما روی آورد. همکاری با ابراهیم گلستان در فیلم «خشت و آینه» و خلق شاهکار مستند «خانه سیاه است» درباره جذام‌خانه تبریز، نشان داد که او در ثبت رنج‌های بشری نیز نگاهی فیلسوفانه و پیشرو دارد.

شکوهِ وداع در ظهیرالدوله:

آیین تدفین او، گردهماییِ غمناکِ نوابغ بود. در آن روز سرد، گورستان ظهیرالدوله میزبان چهره‌هایی شد که هر یک ستونی از ادبیات مدرن ایران بودند؛ از احمد شاملو و مهدی اخوان‌ثالث تا جلال آل‌احمد، هوشنگ ابتهاج، غلامحسین ساعدی، سیاوش کسرایی و صادق چوبک، همگی آمدند تا پیکر زنی را به خاک بسپارند که معتقد بود «تنها صداست که می‌ماند».

قاب‌هایی برای ابدیت:

یحیی دهقانپور، عکاس و استاد برجسته عکاسی، راویِ تصویریِ آن روزِ غریب بود. مجموعه عکس‌های او از این مراسم با عنوان هوشمندانه «آن روز فروغ را در باغچه کاشتند» ثبت شده است؛ عنوانی که از شعر جاودانه خودِ شاعر در مجموعه‌ی «تولدی دیگر» وام گرفته شده است: «دست‌هایم را در باغچه می‌کارم / سبز خواهم شد، می‌دانم، می‌دانم، می‌دانم / و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم / تخم خواهند گذاشت...»