به گزارش خبرگزاری شعر ایران-تارنا: - علی باباچاهی، شاعر، منتقد ادبی برجسته و یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های شعر معاصر ایران، روز دوشنبه، چهارم اسفندماه ۱۴۰۴، در سن ۸۳ سالگی، بر اثر ایست قلبی در بیمارستانی در کرج، جامعه ادبی کشور را در سوگ فرو برد. فقدان این هنرمند خلاق، ضایعه‌ای جبران‌ناپذیر برای ادبیات فارسی است.

زنده‌یاد علی باباچاهی در سال ۱۳۲۱ در بندر کنگان استان بوشهر دیده به جهان گشود. او از همان دوران جوانی به دنیای کلمات و مفاهیم عمیق ادبی علاقه‌مند شد و مسیر خود را به سوی خلق آثار ماندگار آغاز کرد. باباچاهی، که گاه با نام مستعار «ع. فریاد» نیز اشعار خود را منتشر می‌کرد، تنها به سرودن شعر اکتفا نکرد، بلکه با قلم نقادانه و دیدگاه‌های پژوهشی خود، یکی از ستون‌های ادبیات تطبیقی و نظریه شعر در ایران به شمار می‌رفت.

تأثیر علی باباچاهی بر شعر معاصر، به ویژه از دهه هفتاد شمسی به بعد، غیرقابل انکار است. او از پیشگامان طرح مفاهیم و سبک‌های نوینی چون «شعر پسانیمایی» و «شعر در وضعیت دیگر» بود. این رویکردها، که با نگاهی تازه به زبان، فرم و محتوا همراه بود، افق‌های جدیدی را پیش روی شاعران جوان گشود و به چالش کشیدن کلیشه‌های شعری رایج یاری رساند. اشعار باباچاهی با زبانی صمیمی، گاه کوچه بازاری و در عین حال سرشار از استعاره‌های بدیع و نگاهی فلسفی، تجربه‌های زیسته، عشق، فقدان، پرسشگری‌های وجودی و تلخ و شیرینی‌های زندگی را به تصویر می‌کشید. او در آثارش توانست مفاهیم عمیق را در قالبی نو و قابل درک برای مخاطب عام و خاص بیان کند.

گنجینه آثار؛ میراثی غنی برای ادبیات

علی باباچاهی در طول بیش از نیم قرن فعالیت ادبی، مجموعه‌های شعر و آثار تحقیقی ارزشمندی را از خود به یادگار گذاشت. بیش از هشتاد عنوان کتاب، حاصل قلم توانای اوست. از برجسته‌ترین مجموعه اشعار او می‌توان به «در بی‌تکیه‌گاهی»، «جهان و روشنایی‌های غمناک»، «از نسل آفتاب»، «عقل عذابم می‌دهد» و «قیافه‌ام که خیلی مشکوک است» اشاره کرد. همچنین آثار پژوهشی و نظری او در حوزه شعر، جایگاه ویژه‌ای در نقد ادبی معاصر ایران دارد. فعالیت‌های آموزشی او به عنوان مدرس ادبیات نیز، نسلی از شاعران و پژوهشگران را با دیدگاه‌های نوین آشنا ساخت.

یادگار ماندگار؛ شعری که همیشه زنده است

علی باباچاهی با درگذشت خود، بخشی از تاریخ زنده شعر و ادب فارسی را با خود برد، اما آثار و اندیشه‌های او، چون فانوسی فروزان، راهگشای شاعران و ادبا در سال‌های آینده خواهد بود. او شاعری بود که توانست با زبان، فرم و مضامین نوآورانه خود، بر لایه‌های عمیق‌تر ذهن و احساس مخاطب دست یابد و نام خود را به عنوان یکی از مفاخر ادبی این سرزمین جاودانه سازد.

*عنوان شاعرانه:

«آوازِ پروازِ عقابِ صحرا؛ خدانگهدار ای رفیقِ ناپیدا»*