ایران درودی؛ نقاشی که در دالان‌های آثارش روح ایران را ترسیم کرد

به گزارش تارنا:- ایران درودی تنها یک نقاش نبود، بلکه پژوهشگری بود که عمر خود را وقف بازشناسی هنر ایران باستان و تبدیل آن به زبانی جهانی کرد. او با رویکردی نوآورانه، عناصر سنتی ایرانی را در قالب‌های مدرن بازتعریف کرد و توانست آثارش را در نمایشگاه‌های معتبر جهانی به نمایش بگذارد و نام ایران را در عرصه‌های هنری بین‌المللی برجسته کند.

جایگاه بین‌المللی درودی با ستایش‌های بزرگان هنر جهان تایید شده است. سالوادور دالی، استاد سورئالیسم، او را «هنرمندی از خطه شرق باذوق و استعداد بی‌نهایت» توصیف می‌کرد و آندره مالرو، تلاش او را برای «آگاه کردن انسان‌ها از عظمتی که در آن‌هاست و خود بی‌خبرند» ستود. ژان کوکتوی پیشرو نیز معتقد بود درودی نقاشی است که در دالان‌های پیچ‌وتاب آثارش، همواره تصویر خویشتن را ترسیم می‌کند. این تحسین‌ها در دنیای هنر ایران نیز جاری بود؛ چنان‌که هوشنگ طاهری آثار او را «سرشار از اندیشه‌ای کمال‌یافته» و جواد مجابی او را «وفادار به نور درخشان ایران» می‌خواندند.

یکی از درخشان‌ترین نقاط عطف زندگی حرفه‌ای او به سال ۱۳۴۷ بازمی‌گردد؛ زمانی که به سفارش شرکت آی.تی.تی (که مسئولیت لوله‌کشی نفت از آبادان به ماهشهر را بر عهده داشت)، تابلوی عظیم و نمادین «نفت ایران» را خلق کرد. این اثر که بازتابی از عظمت زمین و تلاش انسان بود، چنان مورد توجه قرار گرفت که با تیراژی چند میلیونی در معتبرترین مطبوعات جهان از جمله مجلات «لایف»، «تایمز» و «نیوزویک» به چاپ رسید و نگاه جهان را به هنر صنعتی و بصری ایران جلب کرد.

کارگاه و منزل ایران درودی

اما شکوه این اثر تنها در رنگ‌ها نبود؛ بلکه در تلاقی با کلام برترین شاعر معاصر ایران تجلی یافت. احمد شاملو، شاعر بلندپایه، پس از مواجهه با این شاهکار، چنان تحت تاثیر قرار گرفت که در توصیف آن، نام «رگ‌های زمین» و «رگ‌های ما» را بر این تابلوی باشکوه نهاد. این پیوند میان نقاشی درودی و شعر شاملو، گواه آن است که هنر درودی چنان عمیق بود که حتی سخت‌گیرترین استادان کلام را به تکریم واداشت.

این پذیرش جهانی، در نظرات منتقان اروپایی نیز جاری است؛ لوتن، شاعر و منتقد بلژیکی، او را «نقاش والا و مرید واقعی هنر اصیل» می‌دانست که خود «نشانی از ایران» است. فرانک الگار، منتقد فرانسوی، او را «نقاش راستینی» می‌دید که برای بیان خویشتن، دست به گنج سنت نمادین ایران و میراث سعدی و بهزاد فرو برده است و آنتونیو رودریگز اسپانیایی نیز او را «یکی از نقاشان بزرگ معاصر» و «هنرمندی آزاد» خواند که تصاویری از کمال و اعتلا می‌آفریند.

میراث ایران درودی، از تابلویی که در صفحات مجلات آمریکایی درخشید تا دوستانی چون شاملو و ستایش‌های جهانی دالی و مالرو، یادآور دورانی است که هنر تجسمی ایران با اعتماد به نفس کامل، با جهان گفتگو می‌کرد و در عین حال، ریشه در خاک و فرهنگ این سرزمین داشت.

اتمام خبر/