روایت‌های پیشکسوتان از میراث جواد مجابی

به گزارش خبرگزاری شعر ایران-تارنا:درگذشت جواد مجابی، شاعر، منتقد و نقاش پیشکسوت، موجی از اندوه را در کالبد ادبیات ایران به جریان انداخت. او نه تنها با قلم و تخصصش، بلکه با منش حلیم و مهربانی‌اش، پلی میان نسل‌های مختلف هنر بود و اکنون جامعه ادبی کشور، فقدان او را از دست دادن یکی از محکم‌ترین ستون‌های اخلاقی و هنری معاصر می‌داند.

محمود دولت‌آبادی در سوگ‌نامه‌ای، مجابی را «رفیقی شادخوی و نومیدی‌شکن» خواند که در نیم قرن دوستی، هرگز موجب رنجشی نشد و با لبخندی بر لب بر تمامی ناخوشی‌ها چیره گشت. او مجابی را یگانه‌ای در ذوق‌ورزی و مدارا معرفی کرد که هوشمندی ظریفی در روابط انسانی داشت و در تمام لحظات، حاصلی از متانت و حلم بود. دولت‌آبادی او را انسانی دانست که توانست توازن میان هنر و انسانیت را در بالاترین سطح حفظ کند.

شمس لنگرودی او را «آخرین حلقه نسل دهه ۴۰» نامید و از صمیمیت و حسن نیت بی‌اندازه‌اش در روزنامه اطلاعات سخن گفت؛ مردی که با ارتباطات وسیعش، راه ورود جوانان به دنیای هنر را هموار می‌کرد. لنگرونی تأکید کرد که مجابی یکی از برترین کارشناسان هنر و ادبیات دهه ۴۰ بود که با قلبی مهربان، حامی نسل‌های نوپای شعر بود و فقدان او، فقدان آخرین شاهد عینی آن دوران فعال و پرشور هنر است.

سیدعلی صالحی، شاعر پیشکسوت، او را «یادگار تمام خوبی‌ها» و آموزگاری توصیف کرد که ایمان به «نوشتن» و استقلال فکری را سرلوحه قرار داده بود. صالحی با اشاره به جسارت مجابی در حمایت از حقیقت و عدالت، او را در کنار چهره‌های ماندگاری چون سیمین بهبهانی و منوچهر آتشی نشاند. او مجابی را برادری راهنما و استادی در رعایت تعادل دانست که همواره دست نسل‌های بعد از خود را گرفت تا مسیر روشنی را در دنیای ادبیات طی کنند.

اتمام خبر/