نخستین خبرگزاری شـعر و ترانه ایـران
به گزارش خبرگزاری شعر ایران-تارنا: فریدون مشیری ۳۰ شهریور ۱۳۰۵ در تهران متولد شد و از نوجوانی به شعر روی آورد؛ علاقهای که از فضای خانوادگی و شاهنامهخوانی پدرش نیز تأثیر پذیرفته بود. او تحصیلات خود را در تهران و مشهد ادامه داد و مدتی نیز در دانشکده ادبیات تهران تحصیل کرد، اما آن را نیمهکاره گذاشت. مشیری در کنار شعر، بخش مهمی از زندگی خود را در مطبوعات گذراند و از چهرههای فعال ادبیات مطبوعاتی معاصر ایران به شمار میرفت.
مشیری فعالیت حرفهای روزنامهنگاری را از اواخر دهه ۱۳۲۰ آغاز کرد و در سالهای بعد مسئولیت صفحه شعر و ادب نشریاتی چون «روشنفکر»، «سپید و سیاه» و «زن روز» را بر عهده داشت. او از طریق این صفحات، آثار بسیاری از شاعران معاصر را به مخاطبان معرفی و در جریان ادبی زمان خود نقش مؤثری ایفا کرد. همکاری با مجله «سخن» نیز بخش دیگری از فعالیتهای فرهنگی او بود و دامنه کارش تنها به شعر محدود نمیشد و نقد و معرفی کتاب و دیگر حوزههای هنری را نیز دربرمیگرفت.
شعر مشیری در میانه جریان شعر نو، مسیری نسبتاً میانه را دنبال کرد؛ او ضمن بهرهگیری از دستاوردهای شعر نیمایی، پیوند خود را با وزن، موسیقی کلام و سنت شعر فارسی حفظ کرد. زبان او ساده، عاطفی و قابل ارتباط برای طیف گستردهای از مخاطبان بود و همین ویژگی باعث شد شعرش از محافل تخصصی ادبی فراتر برود. «کوچه» از شناختهشدهترین سرودههای اوست و مشیری در شمار شاعرانی قرار گرفت که توانستند مخاطبان بیشتری را با شعر نو آشنا کنند.
مشیری در فضای ادبی دهههای ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ با شاعران برجستهای چون مهدی اخوان ثالث، نادر نادرپور، هوشنگ ابتهاج، سیاوش کسرایی و محمد زهری همنسل و هممحفل بود. او خود از نشستها و گفتوگوهای ادبی این نسل یاد کرده و بر پیوند آنان با میراث سعدی، حافظ و فردوسی تأکید داشته است. رابطه و دوستیهای ادبی این دوره، بخشی از فضای پویای شعر معاصر ایران را شکل داد؛ فضایی که در آن شاعران ضمن تجربه قالبها و زبانهای تازه، همچنان با ادبیات کلاسیک ارتباط داشتند.
نخستین مجموعه شعر مشیری با عنوان «تشنه توفان» در سال ۱۳۳۴ منتشر شد و با مقدمه محمدحسین شهریار و علی دشتی به چاپ رسید. پس از آن، مجموعههایی همچون «گناه دریا»، «نایافته»، «ابر و کوچه»، «بهار را باور کن»، «از خاموشی»، «مروارید مهر»، «آه باران»، «از دیار آشتی»، «یک آسمان پرنده» و «تا صبح تابناک اهورایی» از او منتشر شد. در کنار این آثار، چندین مجموعه از گزینه و گزیده اشعار او نیز به چاپ رسیده است.
فریدون مشیری سوم آبان ۱۳۷۹ در تهران درگذشت، اما شعر او همچنان در حافظه ادبی و عمومی فارسیزبانان حضور دارد؛ شعری که بیش از آنکه بر پیچیدگی زبانی تکیه کند، بر عاطفه، موسیقی، عشق، انسان و ارتباط مستقیم با مخاطب استوار بود. صدمین سالروز تولد او فرصتی است برای بازخوانی کارنامه شاعری که هم در عرصه شعر و هم در مطبوعات، بخشی از تاریخ ادبیات معاصر ایران را رقم زد و نامش با سرودههایی چون «کوچه» در حافظه چند نسل باقی مانده است.
اتمام خبر/
برچسب ها: فریدون مشیری