به گزارش خبرگزاری شعر ایران-تارنا: در سروده‌های رویا قنبری، عشق، دلتنگی، تنهایی و رنج‌های انسانی در زبانی عاطفی و تصویرمحور به هم می‌رسند؛ واژه‌هایی که گاه نجواگر عاشقانه‌ترین احساسات‌اند و گاه فریادی از گلوی سکوت. رویا قنبری، متولد ۷ بهمن ۱۳۶۰، شاعر و مولف مجموعه شعر سپید «کسی برای نبودنت شعر می‌نویسد» و ساکن تهران است.

گلچین اشعار رویا قنبری

پرسه می زدم غروب را

 با چشم هایی که در خود بهار داشت

 و مدام باران را به خیابان می کشاند 

خیابان عطر روزهای رفته بود

 عطر ساعت شش عصر 

که در ازدحام آدم ها بود

 اما گم نمی شد

 نمی دانستیم دوستت دارم 

در غبار شلوغی چهار راه ها گم خواهد شد 

همان جا دست بردیم در تقویم

 به شاخه ای رسیدیم 

که خشک شده بود

 و برگی زرد

 از کمر درختی جوانه می زد.

********************************

در سکوتِ شهر

ساز قدیمی

زخمِ کهنه‌اش را

بر دوش می‌کشد

 هر شب نُتی زخمی

به گوش پنجره‌ها می‌رسد.

خیابان

نام کشته‌ها را

آهسته از یاد می‌برد.

 کودکی

میان ویرانه‌ها به فردا

فکر می‌کند

و جنگ

حتی در واژه‌ها

هنوز هم بوی خاکستر می‌دهد.

***************************

دست هایم پناه پرنده ای ست که

 هیچ آسمانی 

در آن جا نمی شود 

*******

نت کدام ترانه ی عاشقانه است

چشمانت

که این‌گونه رد نگاهت 

سمفونی 

عشق می نوازد

***********

من  گریه نمی‌کنم 

 من فقط

 دریا

 را به چشم‌هایم دعوت کرده‌ام 

**********

پایان/