هیچ صدایی در تاریکی پخش نمیشود؛
به گزارش خبرگزاری شعر ایران-تارنا: زینب فرجی، شاعر و صفحهآرا، دانشآموخته کارشناسی الهیات و معارف اسلامی با گرایش فقه و مبانی حقوق اسلامی است. او در کارنامه ادبی خود انتشار مجموعهشعرهایی چون «دیکتاتوری در سطرهای ابری» را دارد که بهعنوان اثر برگزیده جایزه شعر شاملو انتخاب شده است. از دیگر آثار او میتوان به مجموعهشعر «سالخون» (چاپ دوم، نشر بلم)، «ما همه کارگریم» (نشر ایهام) که نامزد جایزه کتاب سال شعر (هوا) شده است و «پوچیدگی» (نشر هرمز) اشاره کرد. آثار او بخشی از تجربه و نگاه ادبیاش به جهان پیرامون را در قالب شعر بازتاب میدهند.
چقدر از آخرین خاطره ای که برایت
از دور گفتهام، گذشته است
در حریم این رودخانه
که نه گذشته را میتوان از بر کرد
برای خوشحالی آن دو چشمات
و نه نشاند خود را
برای یک خداحافظی دیگر
در انتهای این نامه
عجیب نیست روبرویم که نشسته بودی
بلوطها قصهات شده بودند
و
بهار فقط چند قدم تا زندان ما فاصله داشت
از غنچه ای نباید گفت
که موقع شکوفه زدن، حرص ساعتها
قدم زدن با تو را در میآورد
از این تمنای مختصر عبور خواهم کرد
تا آن کهکشان دیگر.
نگاه کن و لبی که زندگی
برایت به ارمغان نیاورده است را
از این خانه بیرون ببر
عزیزم پهن کردن سفره با شما
خودت که خوب در سیالات ذهنی این دخترکی،
درد و دل زیادی ساختهایم
برای غصه خوردن
بااینکه شب، پشت سرمان مانده است
فقط با شلیک چند گلوله سرد روز تمام میشود
و آن مرد زنگ در را به صدا در میآورد.
اجازه نمیدهم
با این دوست داشتن تلخ
دهانت را شیرین کنم
چرا
همیشه جای خالی انگورهای نوبرانه در دستهایت
پر است زیبا؟
****************************
بدون کوچکترین حرکتی
به چشمهای گودرفتهی من زل بزن
و شلیک کن به تاریکی
که من از این روشنی چیزی ندیدهام
جز گلدانی شکسته پشت پنجره.
میخواهم تو را نفس بکشم
اما زخمهای این قلب، عمیقتر از آن است
که طلای سیاه در آن کشف شود...
******************************
حیوانی در من نفس میکشد
غذا میخورد
و با اسباببازیهایش بازی میکند
حیوانی که ماههاست گم کردهام،
نامش را
نمیتوانم حدس بزنم
آخر به لکنت میافتم
و صدایم میگیرد
این حیوان نجیب
نه رویا دارد
نه تابآوری
فقط سختش است
در جای درست تاریخ ایستادن
و با منطق به دورترین جای خانه نگاه کردن
حالا حیوان رام شدهام را به طویله میفرستم
آخورش را تمیز میکنم
و میگذارم
تا آنجا با خودش تنها بماند
و اصلاً غصه غذایی که ته گرفته است را
نخورد
یا سر از کار صدایی که
این روزها در پذیرایی راه میرود
و فحش میدهد، درآورد
طفلک این سالها به گرههای عاطفی زیادی خورده است
نمیداند به سر زندگی شلیک کند
یا به سر خودش
میروم تا در رقص دینش شریک باشم
او یک قهوه بخورد
و من بخندم
او پکی به سیگار بزند
و من با گریهام گوش آسمانخراشها را کر کنم
در من گرانی چند پله بیشتر تا خدا صعود کرده است
در من فقر آنقدر ستاره میچیند...
میخوابم
به امید روزی که وقتی بیدار شدم
بیرون قفس باشم در حال پریدن و خرناسکشیدن
روی جدولهای
به دست شهرداری خراب شدهی مرداد.
**********************************
قلبی سفید در انتهای جاده افتاده بود
نمور
پیچیده در پوستِ پرتقالها،
ناگهان
پرندهای فلزی
بر تنِ نحیفش نشست
قلب
هرچه کوشید
از زیر پای غم
و صبوری
خودش را بیرون بکشد
نتوانست
چرخهای پرنده
آهسته
آهسته
در تنش فرو رفتند
در قلبی کوچک
که سالها بود
محبوبش را ندیده بود
روز
جامش را تا ته سر کشیده بود
و شب
هنوز
تیکتاک میکرد
ساعتی نبود
که خون به پا نکند
پرنده
بلند نشد
قلبی آمد
قلبی رفت
به این خانه
به این جهان
که اکسیژن
به آن وصل نیست
ضرباهنگِ کاروان
ادامه داشت
ضرباهنگِ دختری
که مرداد را
با فریاد
از خواب میپراند:
شاید
بوی باران
قلب را نجات دهد
اما
بوی دیگری
در شهر پیچیده بود
بوی فضای مجازی
بوی ظواهر
بوی آدمهایی
که دیده میشوند
بیآنکه باشند
باد که وزید
پرندهٔ سیاهِ فلزی
تکان خورد
و قلب
دیگر
قلب نبود
تکهای از شب بود
لهشده
زیر پای عابران
کمی دورتر
کافهای بینراهی
چراغش را روشن گذاشته بود
و شهری که نجابت راتبلیغ میکرد
وقتی قلبی سفید
در انتهای جادهٔ شب
هنوز که هنوز است نفس نفسزنان
میگوید وقت کی تمام است عزیزم
بگو دوستت دارم
بگو دوستت دارم
***********************************
هیچ صدایی
در تاریکی پخش نمیشود
وگرنه من و تو
اخبار جهان را میدانستیم.
***
اتمام خبر/
برچسب ها: شعر شعر سپید زینب فرجی